|
SEN BİLMEZ'SİN HAKİM BEY
tarih: Thursday 24 July 2008 12:13
Suçüstü yakalanan çelimsiz duygularımla teslim oluyorum…
Ellerimi kaldırıp, gözlerimi ayakuçlarıma indiriyorum…
İtiraf ediyorum hâkim bey!
Ben, bilmez bir can’sızın gözlerinde aşkımı intihar ettim…
Kitabında yazan bütün maddelere bak ve kes cezamı!
Tutsağıydım…
Döküntüler içinde barındığım küçük bir dünyanın başrol kahramanıydım…
İzmarit kokulu caddelerin üzerime sindirdiği serseri yalnızlıkları kuşanarak yaşayandım…
Şahidim yer ve gök!
Hâkimim!
Nasıl anlatayım ben sana?
Sen hiç böyle hikâye dinledin mi?
İçimde yaşaması yasak olan bir bilinmezi büyüttüm gizlice…
Köşe bucak kaçtım onu sevmekten ta ki beni çıkmaz bir sokakta yakalayana dek…
Tanımsızdı duygularım…
Mert bir delikanlı heybetinde dimdik ayaktaydım…
Üzerimde eskiten öyle çok acı var ki hâkim bey!
Sönmeyen yangınlara kurban edilmiş öyle çok can’ım var ki!
Kahrımdan bir türlü ölemediğim, yaşamaya direndikçe önümde devleşen duvarlardan kıvrak hareketlerle atladığım öyle çok gece var ki!
Kaçtıkça kovalanan, her gördüğü yerde aşk’ın katili gözlerimle savaşan bir ben…
İtiraf ediyorum işte…
Kapı eşiğinde bekleyen o yalnızlık ben’im!
Dertli adımlarımla aşınan yollar adını ezber etti…
Hep dilimdeydi, hep yüreğimde…
Taşımaktan yorulmadım…
İstemediğini, içimde büyümeyi kendine yediremediğini bildiğim halde vazgeçmedim…
Sen bir merdiven boşluğunda sanki…
Tırnaklarının arasında barınan ölüm arifelerinin ta kendisi…
Elinde dönen kalemin hangi hayat yolcusunun kaderiyle oynayacağı belirsiz…
Sen hâkimim, sen de bir bilmez’sin!
Şu bir çift gözde demlenen acı’sızlığı kimden miras aldım dersin?
Okyanus ortasında rüzgârın hışmına uğrayan gönül sandalıma o çaresizlikte, o çare sen/sizlikte kaptan bulabilir misin?
Anlatsam da anla(ya)mazsın hâkimim…
Sevdim…
Çok sevdim!
Ölçmedim boyunu sevdamın, tartmadım hiçbir tartıda, hesaba, kitaba dökmedim…
İki kaburgamın arasına sığmayan bu duyguyu ben hiçbir zaman’a sığdırmadım…
Yıllanmıştı…
Bu aşkın gövdesi bütün vücuduma kök salmıştı…
Sustum…
Mazlum karanlıklarda buharlaşan hayallerimi seyrettim sonra…
Bir roman karakteri canlandırdım gözlerimde…
Yirmili yaşlarda, ucuzluğundan tabanları delinmiş ayakkabılarının parçalandığını umursamadan, kendisini en olmadık bir an’da yokluğuna terk edenin peşinden koşuyor.
Bırakma diyemiyor…
Dili lal kesilmiş…
Gözlerindeki sağanak kenti sele boğarken yâr’i ardına bile bakmıyor…
Saçlarından bir tutam aşk kokusu kalmışçasına ellerini kokluyor…
Çaresizli dizlerine dolandıkça yere düşüyor…
Belki de ummuyordu; bitmeye yüz tutmuş, bitmeye ve acı çektirmeye yemin etmiş aşk’ın bir gün onu da kedere ya da kader’e teslim edeceğini…
Suçüstü yakalamakta ustalaştığını yüzüne çarpacağını…
Her aşk sahibinin katilidir hâkimim!
Sen bilmez’sin ama bilirsin nasıl vurur ta ciğerinden…
Yurdunu bozguna uğratmayı sever…
Kimsede mutlu anı bırakmaz…
Öyle bir getirir ki burnundan; sanki hiç gözlerini görmemişsin, sözlerinde tebessüm etmemişsin…
Aklındaki düşünceleri bir bir emer…
Takatini çekip damarlarından bileğini büker…
Hatırlatmak istediği; sade, katıksız, en afilisinden bir acı’dır!
İşte böyle bir aşk’ın intiharıdır hâkimim bilinmezin gözlerinden bıraktığım…
Sen de söyle!
Vur yüzüme “neden yaptın?” diye!
Ama bir an insafa gel!
Bir kez en olurundan düşün hâkimim!
Bu davada çok mu hak’sızım?
Şu göz gezdirdiğin maddelerde bir tek kelime yok mu?
Savunduğum sevgim değil, aşkım değil, acı’mdır!
Çekilen çile kutsalsa neden aşk gelmiyor insafa?!
Yok mu dizlerini kıracak bir babayiğit?
Şimdi çıksa karşına kırmaz mısın kalemini?
İşte yok!
Gecenin koynunda, yol yol sürgünleşen hayatımın çekilmez bir anında boynum bükük…
Ne düşündüğümü kendimden gizliyorum yine…
Radyomda bana inat okunan ayrılık şiirleri…
Gözlerimde akmaya hazır gözyaşlarımı siliyorum elimin tersiyle…
Düzmece yalanlar sıralıyorum…
Yok’tu zaten, hiç olmamıştı…
Hep kaçak oynamıştı bu oyunu…
Kendine inanmadan seni inandırdı…
Böyle bir hikâye anlatılmaz hâkimim yaşanırdı…
Yalan diye sıraladıklarım; inanmak istemediğim doğrulardı…
Sen bilmez’sin hâkimim!
Ötelere hasret bıraktı gözleri…
Yedi şiddetindeki depremlere taş çıkartan sarsıntıları yıktı bütün beyaz duvarlarımı…
Ezildim, kırıldım ama bir kez olsun ah etmedim, bir kez olsun duyurmadım çığlığımı…
Acısını yuttukça yırtılıp boğazımda açılan yaraları, onunla konuşurken tükürük bezlerimdeki ıslaklıkla nemlendirdiğimi anlamadı…
Bir kez olsun canımı acıtanı, sancısından kıvrananı sormadı…
Suçlu benim hâkimim!
Benim ömrüm hasret çekmeye prangalı…
Onun gözleri; içimdeki aşk’ın Yusuf zindanı…
Dilinden dökülen her kelime günahlarıma biçilen cehennem yangını…
Ben çekmeye razıyım hâkimim verdiğin cezayı…
Hiçbir gönül kırıklığım yok sana karşı…
Doğduğum gün kabullendim ben bu yazgıyı…
Kalemim dert yazmak gibi bir alışkanlığın kurbanı…
Hüküm iki dudağına emanet belki ama onun yok’luğu zaten bana idam sehpası!
Kır kalemimi hâkimim!
Senin elinden düşsün hayatım…
Şimdi sen müebbet bir karara imzanı at!
Nefes al/a/madığım şu zehir zıkkım yaşamım soluklansın!
Sakın kirpiklerimde asılı kalan simasına takılmasın aklın!
Silinesi değildi bilmezliği…
Öyle çok oynadı ki bu oyunu, ondörtlük çiviler gibi çakıldı zihnime…
Sen bakma gözlerime!
Bakarsan acıtırım bıçak gibi…
Bir bilmez,’in gözlerinde aşk’ı intihardayım şimdi…
Faili meçhul değil hâkimim!
İntihar eden bu aşk’ın katili ve sahibi ben’im!
Sen bilmez’sin hakimim!..
HASRETİMSİN_SEN
ALINTI
0 yorum :: yorum bırak
::
ANA SAYFAYA DÖN
| 
