Aşkta gurur olmaz sevgili...

         Ne kadar tüketmiş olsan da sevgini bir çırpıda, ne kadar harcamış olsan da bir vefasız uğruna onu, bekliyorum seni.

         Bir yangından arta kalanlar değil benim beklentim.

         Ya da aparatif bir şeyler yiyip kalkmak değil bu kurtlar sofrasından.

         Sana istediğin sevgiyi de veremem belki; içindeki yangını söndüremem, yarana merhem olamam, susuz topraklarında bir çırpıda güller açtıramam, yeşertemem rengini yitirmiş düşlerini belki de...

         Ama kalbimin kapılarını açabilirim sana, karanlıktan çıkıp aydınlık bir yolda yürüyebilirim seninle, tutunarak sana.

         Hayatın farklı renklerini seçebiliriz belki birbirimizin gözlerinde.

         Ellerimizle dokunabiliriz çiçeklere, çocukların saçlarını okşayabiliriz.

         Ayaklarımızla toprağı hissedebiliriz.

         İçimizi ısıtacak bir şarkı dinleyebiliriz; dalga seslerini, kuş cıvıltılarını duyabiliriz.

         Ne kadar yaralı da olsan yapabilirsin, yapabiliriz.

         Her karakışın arkasından baharda nasıl yeşillenebiliyorsa ağaçlar, dağ başlarında karın altından nasıl güne merhaba diyebiliyorsa kardelenler ve sürünerek, acı çekerek nasıl arşınlayabiliyorsak bu şehrin arka sokaklarını, düştüğümüz yerden kalkıp yolumuza devam edebiliriz.

         Bir gülüş, bir seviş çekip çıkarabilir, kurtarabilir bizi bu saplanıp kaldığımız bataklıktan.

         Yeniden başlayabiliriz seninle.

         Başlangıcımızla, yeni başlangıçlara tohum olabiliriz.

         Aşkta gurur olmaz sevgili...

         Yeni bir aşka yelken açabiliriz.

Aşkta gurur olmaz sevgili...

         İnsan düştüğünde aniden hayatın tozlu yollarında, fırtınalı bir d