İşte yine sensiz bir gece daha...
Önümde karalanmaktan yorulmuş bir parça kağıt

Elimde bitmeye yüz tutmuş bir kara kalem...
Ve şiirimin her kelimesinde bir damla göz yaşı..

Kulaklarımda ağır bir parça beni anlatan,
Odamda bir sessizlik, sensizim diye bağıran.

Bu ilk gündü sensiz bilmiyorum
Sadece ölmemeye çalışıyorum; gün saymıyorum..
Umutsuzca bekliyorum,

Bitmiyorum işte istediğin gibi..!
Hergün yeniden başlıyorum.

Bugün kendime yeni seviyorumlar ekliyorum.
Tam sönecekken kıvılcım oluyorum.
Tekrar Yanıyorum...

Bugün cennetten bir orman yakıyorum yüreğimde.
Yakıyorum kendimi bir günahkar misali...

Cehennem oluyorum Yanan ateşimle
Onca ateşin varlığına rağmen, yokluğunla üşüyorum.

bugün defalarca acaba döner mi ?
dönermi acaba diyorum;

Ben hala dönmeyeceğini bile bile bekliyorum.
Sen yoksun bitti  ya herşey seninle bitti,

Ben hergün defalarca bitiyorum...
Sen ve hayalin bittiği yerden yeniden başlıyorsun

Ben bıraktığın yerde, dün geceden beri beri ölüyorum...

Ve işte bitmeye yüztutmuş kalemimle,
Karalanmaktan yorulmuş kağıdıma,
Her biri bir gözyaşı ile ıslanan,
Son sözlerimi yazıyorum...

Herşeyi silip bitmene,
Arkamı dönüp gitmeme,
Ve hergün defalarca ölmeme rağmen,
Seni hala seviyorum...