NasıL başLar Gerçek bir aşk mektubu biLemiyorum, yazmadım hiç. Hatta yazamadım biLirsin çekinirim ben sevgimi göstermekten ve söyLemekten

Utangacım anne biLirsin, ağLarken hani sığınır bir köşede ağLarım ya hep yada bahaneLer uydurarak kaçarım biLirsin, BiLirsin de değiştiremediğin tek şeyim odur hani. Hani sende beni merak edersin.öLmekten korkun da bana ne oLur acaba diye değiL mi anne

Uyumadan önce yastığımı düzeLten, üzerimi örten sen. Evet işten geLince öptüğüm, aman kızımın karnı açtır diye yemeğimi hazırLayan sen. SöyLe anne neden

Korkma anne büyüdüm ben. Sen gibi yemek yapamasamda karnını doyurmak zorunda oLacağım kimsem yok nasıLsa. YaLnızım da anne

Abim de yok. AbLam da. Babam da

Anne yanLış anLıyacaksın diye öpemiyorum da seni artık. Hani sarıLırsam öLeceğim diye mi diyorsun ya. Çok koyuyor bana anne çok. Korkuyorum

Doktor da dedi ya bana sen üzüLme diye. ÜzüLmüyorum anne. HazırLıyorum kendimi. GüçLüyüm ya ben, ben senim ya anne...

Kimse için bir anlam ifade etmeyen keLimeLer bana çok dokunur oLdu. YaLnız uyumaktanda korkuyorum ben anne. Bu yüzden karanLıkta hiç yatamıyorum. GözLerimi karanLığa kapatırsam babam sarıLıyor bana, dayanamıyorum.

Geçicek diyorum, biticek. İyiLeşeceksin tabiki. Seni üzgün görmek beni daha çok üzüyor anne.

Hayatımın büyük kısmını öğrenerek geçirdim, yetiştim artık anne. Eğitim düzeyim bitti benim. Hala bana pasakLı desende hala bana seni aLan yandı desende, o yanacak kişiyi görmeni herşeyden çok ben istiorum

Yapamıorum ama sevemiyorum. BeLki de senden çok kimseyi sevemediğim için evden çok çıkmıyorum. BeLki de bu yüzden sürekLi kendimLe çeLişiyorum.

AnLamıyorsun annecim. AnLamıyorsun, ben ayakLarımın üzerinde durabiLiyorum. Boş yere korkuyorsun.

eLLerim titriyor. Gözümden akanda cabası, yine sen görmüyorsun. Peki hissediyor musun?

Kimsenin çözemediği, anLayamadığı beni bari sen anLa anne. Bırakma beni gitme.

Gitme anne, bari sen beni yaLnız bırakma