Sıkıldım artık...

Herşeyden!

AkLımdaN ßiNLerce cümLe akıp giderkeN hayata dair, herkese dair, ßir eLvedadır söyLeyemediğim sadece. ÇüNkü geride kaLacakLardaN çok, eN çok ßeLki de, öLümdeN korkuyorum... Kim ßiLir, ßeLki hayatıma soN vermemek içiNdir ßunca ya$ama isteğim. LakiN sözLeriN tükeNdiği, cümLeLerin NoktaLandığı ßir vakit geLip çatıyor, insaNıN ßoğazıNa düğümLeNiyor hatıraLar. Çöz çözeßiLirseN...

ßeN çözemedim, çözemiyorumda zateN.

Kim ßiLir ßeLki çözerim ama ßuNa gücüm var mı, ßiLmiyorum...

KaLaßaLık yaLNızLıkLar içiNde ßoğuLuyorum. OksijeNsiz kaLdığım güNLerdeN hesap sormam gerekiyor beLki de. SoNra bo$ver diyorum. SoLuduğum havaNıN Ne kadarı oksijeNki?

HerkesiN ßo$ ßakı$LarıNdaN, ßomßo$ yaşamLarıNdaN, ßo$ cümLeLeriNdeN sıkıLdım. HerkesiN cümLeLerindeki "ßen" LerdeN ve ßeNi yargıLamaLarıNdaN... KeNdiLeriNi ßiLmedeN daha, etrafa saLdırmaLarıNdaN. Ortada görüLecek oNca gerçek varken keNdi gerçekLeriNi -gerçek oLmamaLarıNa rağmeN- kabuL ettirmeye çalı$maLarıNdaN, ve tartı$ıLaN her koNuda kar$ısındakiNi diNLemedeN kafasıNdaki cümLeLeri kurmaLarıNdaN...

Ve ßuNuN gißi ßinLerce $eyden sıkıLdım..! NefesLerim ta$ıyor artık ciğerLerimdeN. ALdığım Nefes hava mı?...

KaraNLıkLar pakLıyor insaNLarı, öğreNdim. YaLNızLık eN büyük dü$maNLarı ve de. ANLadım ki insanLar NedeN ßu kadar kaçar yaLNızLıktan ve yüzLe$emezLer keNdiLeriyLe. Aynaya sadece saçının ve ba$ıNıN $ekLi için ßakan, ruj süren parmakLarı kaymasın diye dikkatini kabartanLardan da sıkıLdım..! Aynaya ßaktığıNda keNdiLeriNi görmeyip, dı$ındaki maskeyi ßoyayanLardan sıkıldım. Dünyaya gülen ruj lekeleri bırakanlardaN da..!.

ßırakıp gitmek istediğim vakit dünyayı, arkamda siyah güne$ gözLükLeri arkasıNdaN ağLayacak iNsanLar istemiyorum. Ve rimeL LekeLeri ßula$masıN artık pudraLanmı$ yüzLeriNe.! ßırakıN beNi..!. ßeN ßu dünyaya ait değiLim. Ait oLamadım da...

[b][i]ßaşkaLarıNı dü$üNerek ya$ayamayacağımı aNLadım artık. ßa$kaLarıNı umursamak keNdimi ihmaL etmekmi$, öğreNdim... Ve ßu hayatta öğreNemediğim eN öNemLi $ey keNdim oLdum. BeN aynaLara süsLenmek içiN ßakmadım
beLki evet ama, pi$maNLığım ßu değiLdir. ßeNim ßakacak hiç ayNam ßiLe oLmadı. Her ßaktığım ayNa farkLı ßir iNsaN suNdu ßaNa. Her ßaktığım aynada bir ßaşkası beNi yargıLar yüzLe ßaktı. ßoğazıma kadar yumrukLaNdı sıkıNtıLarım. Kusamıyorum...[/i][/b]

MısraLarım kısır kaLdılar artık. Yazdığım harfLer aNLamsız keLime yığıNLarı... Sadece durup düşüNmek Lazım. Sadece ya$ayıp görmek...



MısraLarım kısır kaLdı artık.

Ne kimseyi anLataßiLiyor,

Ne de aNLayaßiLiyor etrafıNdakiLeri...

Sağır cümLeLer kuruyorum,

Hayattan ßağımsız,

ÖLüme güdümLü!

DiLLeriNi kestim keLimeLeriN,

Ve sürekLi yargıLayaN cümLeLeriN..!



€Lßet geLecektir soNu,

"BeN"ciL aLıNaN NefesLeriN.

Gidiyorum, ve kökLeriNi kazıyorum.

Sığ deNizLerde, keNdiNi deriN zaNNedenNeriN...

----------------------------------------------------------------------------------


Ne böyle senle ne de sensiz
Yazık yaşanmıyor çaresiz
Ne bir arada ne de ayrı
Olmak imkansız hiç sebepsiz

Ne hayaLLerLe ne ümitLerLe
MutLu oLmaktı diLeğimiz
SuçLu Ne seNsiN Ne de ßeNim
[b][i]$imdi seNsizim seN de ße
Nsiz[/i][/b]

[b][i]ßir a
N geLip te küLLeNiNce[/i][/b]
YürekLerimiz diNLeNiNce
ßa$ka sevgiLerde teseLLi buLuNca
İ$te ßiz o gün dü$üNeceğiz

€trafımızı sarıverecek
ßir ßoşLuk ki asLa ßitmeyecek
Her $ey bir anda aNLamsız gelecek
İ$te ßiz o güN tükeNeceğiz



DüN gece yiNe akLımda seN vardıN !.
3 ki$i ağLadık saNa ,
ßeN ve "gözLerim" ..!..





Sonuna kadar geldim aşkın
Alışamadım ben sana
Yetişemedim ben sana
Anlatamadım derdimi
Ağla gönül ağla
Yazık ettin yazık
Kendinden çok bana
Gücüm kalmadı artık
Her yokluğunda
Aylar geçse de
Yıllar geçse de
Bir ömür böyle sürse de
Ben seni unutamam

Sonuna kadar geldim aşkın
Kavuşamadım ben sana
Yetişemedim ben sana
Anlatamadım derdimi
Ağla gönül ağla
Bekledim inan seni her gün
Dayanamadım sevgisiz
Yaşayamadım ben sensiz
Anlatamadım derdimi
Ağla gönül ağla
Yazık ettin yazık
Kendinden çok bana
Gücüm kalmadı artık
Her yoklugunda
Aylar geçse de
Yıllar geçse de
Bir ömür böyle sürse de
Ben seni unutamam

Sonuna kadar geldim aşkın..




YiNe seNsiz ßir saßah !.
gözLerim kısık ßir "merhaßayLa"
seLamLıyor dertLeri ...



Aşkın kanununu yazsam nereden
Kimi ümitleri yel alır gider
Kimi benim gibi sever gönülden
Kimi senin gibi el our gider

Dünyanın bir yazı bir kışı vardır
Her yolun bir sonu bir başı vardır
Her aşkın sonunda göz yaşı vardır
Akar damla damla sel olur gider

Boş yere bekleme geçen günleri
Böyledir ne yazık ki ezelden beri
Kimi benim gibi sever gönülden
Kimi senin gibi el olur gider



sevdim seni bir kere
başkasını sevemem
deli diyorlar bana
desinler değişemem
daha yolun başındasın
değişirsin diyorlar
oysa sana çıkıyor
bildiğim bütün yollar
sevgi anlaşmak değildir
nedensiz de sevilir
bazen küçük bir an için
ömür bile verilir



SEN...
Yumurtanın fırçalanmayan tarafıyım ben. Ve benim depresyonumsun sen. Bense kendi içinde çelişik, tutarsız ve sanırım ki geçersiz bir önermeyim, bir önerme mantığıyım ya da önerme mantıksızlığıyım.
“Yaşam terapisi” uyguluyor doktor bana, dünya tımarhanesinde tüm normal insanlar arasında, senden uzak, fakat depresyonumla




Sen benim hem depresyonum, hem de antidepresan ilacımsın; ya depresyondan, ya da ilaç zehirlenmesinden öleceğim.





HatırLamanın,
en ağır intiharLardan biri oLduğunu
yavaş yavaş öğreniyorum..
"şüphe ediyorum eLLerimden.."




hayatLarımızın içindeki tüm camLarı
ve içinde hayatLarımızı sakLayan bütün aynaLarı
tek tek kırdım.
bağışLamana ihtiyacım yok artık
çünkü gökkuşağımı kanLa boyadım !..



-------------------------------------------------------------------------------


Bir gün sana dönmek için almamıştım onca yolu, biliyorum.
Ama, döndüm işte...
Zaten hep öyle olmamış mıydı?
Nasıl oldu da bunca acıdan sonra hala seni seviyorum, bilmiyorum..
Hep öyle oldu zaten...
Sen üzdün, ben sevdim..
Ben seni, üzdüğün için sevdim sen, seni sevdiğim için üzdün...

Seni unutmak için bu şehirdeyim.
Seni unutmak için kaçmıştım sevdiklerimden, sevenlerimden.
Sanırım, apar topar kaçarken kendimi unutmuştum kaçtığım yerde ve belki de bu yüzden unutamıyordum bir türlü seni.
İşte bu yüzden hep dönüp dolaşıp geldiğim yerde, yine kendimi buluyordum.
Kendimi her bulduğum yerde, birdaha sana ölüyordum...
Söyledim ya, üzdün beni.
Yavaş yavaş kaybettim seni.
Önce ellerini kaybettim, çok zaman geçmeden başka elleri tuttu ellerin.
Sonra gözlerini, sonra da dudaklarını...
Şimdi üçüncü tekillerle öpüşürken kapanıyor gözlerin...
Ben hep sevdim, sen üzdün.
Sen hep üzdün, ben sevdim.
Ben sevdim sen üzdün.
Sen üzdün, ben sevdim.
Ama bu gün belki de inanarak söylüyorum.
...SENİ UNUTTUM...
Evet, artık sevmiyorum seni, çık git aklımdan.
Kusura bakma ama bu sefer dönüş seferlerini iptal etti yüreğim aldığım onca yolun...
Bu defa inanmıyacağım sana, sana inanan kimse kalmasa bile kanmayacağım...
Kimse kalmasa da sana ağlayan, ağlamıyacağım sana.
Ellerin sonsuza kadar boş kalsa da boşluğa sarılacak hep ellerim...
Seni sevmiyorum, git artık...
Git artık n'olur yoksa''m'' kayacak bütün seni sev(m)iyorumlardan...
Git artık...
SENİ SEVİYORUM, GİTSENE...



ßakMa gözLerimiN içiNe
Hiçßir ziNdaN gözLeriNdeN
Daha dar değiL ßaNa !..



Her öykü..
her şiir..
her hikaye..
Bir can alıp götürüyor benden gizlice...

CANIMIN EN CAN YERİNDE SEVİLMEYİ ÖZLEDİM ,birde ......




Hayat hergün parçalarca sewgi alıyor yüreğimden. Oysa onlara o kadar çok ihtiyacım varki..
Mutluluksa biraz daha akıp gidiyor avuçlarımdan, tutamıyorum, engelde olamıyorum. Her saniye dahada tükeniyorum. İşte birgün daha bitiyor. Güneş yine herzaman ki yerinden batıyor. Dünya dönerken insanlarda değişiyor. En yakınlarım dediklerimi bile tanıyamıyorum. Değişen benmiyim? onlar mı? yoksa zaman mı? bir anlam veremiyorum. Aslında düşünmekte istemiyorum.
Hani Kıraç demiş ya bir şarkısında;
''Şimdi ellerim oş, sözlerim sarhoş, gönlüm olmuş bin parça. Çoktan terk edip gitmiş, içte bu sevda, gözde olsa ne fayda''
Öyle birikmiş şey varki içimde SÖYLEYEMEDİKLERİM, isteyipte GERİYE GETİREMEDİKLERİM..




Bazen hayat o kadar gariptir ki ..
başta içinde düşmeye mahkum olduğun bir uçurum, yada dibi görünmeyen bir boşluk .. hepsinden çokta sonsuzluktur bu.
Sen hayatı bitirmeden önce o seni bitirmiştir zaten.
Bazen gece yıldızlara bakarsın.
Sana senden daha yakın bir şeyi tutmak istersin ama olmaz!!
İşte o zaman gözlerini kapa ve bir kaç saniye olsun gör karanlığı, ruhunun aynasını, ancak o zaman anlarsın; içinde kaybolduğun şey ve aradığın kendindir aslında ..
Sonra güneş doğar, yıldızlar çekilir kabuğuna ve ışık sadece o kabuğa vuran renkleri yansıtır. (sonuçta gördüğün sadece hayatın dış yüzüdür)
Kertenkelelerin deri değiştirme zamanı,
herkes yeni kılıflara bürünür ve eskimiş bedenlerinin üzerine günah kokusuyla doğar ay ve baktığında gözünü alan kirli (beyaz değil benim için) her şeyin son noktası. Gün geceye başlar ..
gündüzler ölüdür, tıpkı güneşin yaktığı yapraklar gibi ..
Yapacaklarımın bir faydası yok.
Deri değiştirenlerden değilim ben.
Ne günahlarımı inkar ederim nede yaşamayı ertelerim ..