Alnından akan
akşam üstü yorgunluğuydu
adamın

gözlerinde feri sönük
dizinde takati bitik
yüreğinde hayalleri maziye yenik
aşsız geçmiş iş dönüşü manzarasında bakışları
dilinde yanık sevdaların notaları

nasırlı parmaklarında kaldı hasret
hasretine dokundu usuldan
leylak efsunu sevda kokusu
hala avuçlarında esaret

kimdi o sevdayı avuçlarına bırakan
nefesine soluk soluk yazdigi kimdi

belkide geç kalmıştı bu soruyu sormaya
hayalleri yitik adam


akşamın kor kızılında
yanaştı kimsesiz hanesinin
yaban el degmemiş tokmağına

isteksiz girdi kapı eşiğinden
bir mum aldı dertlerinide
hapsettiği çekmecesinden


dayadı sırtını yine kerpiç duvarına
bir nefes çekti derinden
yalnızlık yolladı damarlarına
yalnızlık koklattı anılarına
salındı gitti yüreği
salındı gitti
yarenli yıllarına


sevdiklerini gördü
o cılız mum alevi yansımalarında
damlalar bıraktı masaya
gözünden ard arda
müm söndüğünde sevdikleride
gidecek olan adam

takatsiz dizlerine vurdu
kadere küfürler savurdu
acizliğine hayıflandı
bu defa izlediği
sahip çıkamadığı aşkıydı
mum söndüğünde aşkıda
sönecek olan adam

ve hazan rüzgarı sert esti
bu defa yalancının değil
garibin mumu çabuk söndü....


Elif Türk
07.02.08