Imge Dedim Adina

Son çocukluk da bitmisti ömrümde Düslerim belki kis ölüsü belki yaz Kirlara bahar yetmese de içimde Yüregim nar çatlamasiydi sana kadar Dilimde sözcüklerin çelik direnci Sesimde ölüm rengine inat asklar Mavilikler yasaklandi gökyüzünde Özgürlügü kus kanatlarinda bekledim Dogdugum gün adina "imge" dedim Sevdim bütün insanlari insan yanlarini Sen de seveceksin Dallarina su yürümüs agaçlara güleceksin Kar yagsa da yaktigin atesler üstüne Atesi yüreginle körükleyeceksin Kus sesleri de ertelenebilir güne karsi Çiy de düsebilir anilarin üstüne En güzel ezgileri nehiragzi denizlerde Hep kendi sesinle türküleyeceksin Hüzün agaçlarinin sevinç açtigini Adinin sonsuz anlaminda göreceksin Sevdim solugunu rüzgar kilan insanlari Solugumu soluklarina kattim Bir damla ugruna gökyüzünü omuzladim Bir çocuk ölümleri aglatti beni Bir de türkülerde kalabalik ihanetler Gülüp geçtim yalan iktidarlar görkemine Ask adina sesimi sürdüm namlulara En büyük eylemleri söz eyledim Dogdugun gün adina "imge" dedim Sen elbette sen olacaksin biliyorum Sesinde yirmibirinci yüzyili dinliyorum  Adnan Yücel

Kutup Yildizi

O korku vardi hep çikilan yolda O korkusuzluk vardi Suyun su oldugu günden beri akardi Biri can verip aydinlatir Digeri bogar ve yakardi Yasamin her dönüm noktasinda Bir ileri bir de geri Atilan adimlar gibi alçalma ve yücelme Atilan adimlar gibi Büyüme ve küçülmeydi adi Biri sevgi olup yapardi Digeri öfke olup yikardi O korku vardi hep çikilan yolda O korkusuzluk vardi Geceler güvensizdi Gökyüzünde soluklar tükenirken Ay sevinçsizdi Bir sey vardi sanki hep yarim kalan Bir ani ya da bir düs gibi Uzak Uçurumlarda sessizce sallanan Yillardan beri canli tutulan atesler Söndürülürken yüreklerde birer birer Kim yakacakti Ugrunda ölünen o büyük atesi kim Daha gün batmadan Karartilan günlerin rengini Gün dogarken Kim haykiracakti mor bahçelere kim Kim aglayacak Kim gülecekti tüm güzellikler adina Kim sevecek Kim dövüsecekti Kim takacakti ölürken Ölümsüzlügü gül diye yakasina Kisin kar açip Çiçek olacakti buz sarkitan dallarda Yazin günes açip Gelecek olacakti ufuklarda kim Bir yildiz vardir hani Bütün yildizlar içinde der Homeros Ne kopmustur hiç bir zaman Kök saldigi kutsal yerinden Ne de boyun egmistir Ölüm kusan hiç bir karanlik önünde Nasil susulursa Bin yillik zamana karsi okyanus dilinde Aynen öyle parlamistir Tüm gecelerin gökyüzünde Aynen öyle Notalarin tören tören canlanip Dile geldigi günden beri Hiç bir senfoni bulamadi bu sesi Bulamadi saraylarin görkemli sütunlarinda Hiç mi hiç bestelenmeden Ve seslendirilmeden yasandi zindanlarda Hücreler senfonisiydi adi Yayli sazlar: Demir parmakliklar Ve demir kilitli demir kapilar Vurmali sazlar: Tas duvarlar Ve tas katiliginda kör baskilar Üflemeli sazlar: Safakta idamliklar Ve direnen tutuklular Erkekler kadinlar duvarlar ve ufuklar Yildizlar içindeki o yildizin Ölüme ve ölümsüzlüge dogru Akisiyla basliyordu hep birden uçusarak Ardindan diger bütün notalar Ki maviliklerde süzülen kuslar Kurtulus savasinda Kursuna ve saza vurulan türküler Fransiz ihtilalinde Sürgüne ve giyotine gidilen marslar Ve bir nice kizil meydanda Yankilanan ugultular - ugultular Sonra günese gönderilen Özgürlük renkleri pes pese Ve fethedilerek Agizdan öpülen enginler - enginler Ey halkimin demir kazik dedigi Yildizlar içindeki soylu yildiz Varsin onlar söndü bilsinler seni Bulutlari delerek saldigin isiklar Ki bin renkli gelenek üzre Balkiyip çogaliyor simdi Susmayan bir hücreler senfonisinde Kentlerin en yumusak sessizliginde Bildiriler düsüyor artik Insanlarin yüregine yagmur taneleriyle Gök gürlemeyince yer gülmez Gök gürlemeyince yer gülmez diye  Adnan Yücel

Rüzgarla Bir

Hangi günün gecesidir / yazi kista kilan bilir Gün içinde görünmeden / günü suya salan bilir Daglar düze iner birden Aski sonsuz kilan bilir / rüzgarla bir olan bilir Göl göl olur damda biri / çentik atar günlerine Sel sel akar digerleri / günes güler tenlerine Biri bine döner birden Yolu yakin kilan bilir / rüzgarla bir olan bilir Rüzgar çocuk sesleriyle / mavi bir düs kurar gökte Sözde türkü dalda çiçek / olur açar her yürekte Gözden perde iner birden Düsü gerçek kilan bilir / rüzgarla bir olan bilir  Adnan Yücel  Suskunum Sana Hangi siire baslasam suskunum sana Dag gögsünde bir kaya diliyle suskun Güneste kavrulan bir kum tanesi Çatlayan dudaklarim oluyor her gece Yagmura suskun yasamaya suskun Haykirabilsem Belki bir nehir köpürebilir sesimde Silinebilir kurakligin bütün izleri Upuzun çöller vadilesebilir içimde Hangi güzelligi özlesem suskunum sana Yürek boslugunda bir of kadar suskun Özlüyorum seni masmavi Kosuyorum sana bembeyaz Ve kahroluyorum bir anda kapkara Ah oluyorum Of oluyorum Ve susuyorum Oysa haykirabilsem Isik yumagi bir pinar olur solugum Hangi türküye uzansam suskunum sana Agit agit, özlem özlem suskun Tut ki vurulmusum Asktan ve kandan bir damla olmusum Bir saçlarinin rüzgarina Bir de agzinin kiyilarina konmusum Hangi dalga silebilir beni senden Hangi kasirga koparabilir Ben saç tellerinde bir ezgi olmusum Coskularin her sahlanisinda Sana deprem deprem susmusum Ve sana susmaktan inan ki yorulmusum Yeter olsun gözlerinde isik firtinasi Sözlerinde baski yasasi yeter Hangi kavgayi özlesem suskunum sana Zafer sabahlarinda gece kadar Bayram sabahlarinda yas kadar suskun Böyle güzelliklere de Böyle suskunluklara da lanet olsun Al bu suskunlugumu al artik Al ki Bütün gürültüler kahrolsun  Adnan Yücel