Verip elime koskoca baltayı,
Devir dedin asırlık çınarımı
Nasıl bozarım daldaki yuvayı,
Nasıl yaşarım sonra sormuyorsun,
.
Kurursa elinde kırçiçekleri
Aynalara sor o vahim nedeni
Şehzade gözyaşı, korkutur beni
Nasıl yaşarım sonra sormuyorsun,

Olan biten bu:yüreğim biçare
Sıcak ama ben uzağım güneşe
Elveda dedim belki hata ile
Ne yaparım ben sensiz sormuyorsun.

Şimdi gecem degil günüm de kara
Cannımm gitti duramam buralada
Dünya dar,ölsem bile mezarımda
Yaşayamam sensiz,sen bilmiyorsun!
 
Esra Aksu
 

Ve bitti sonunda...
İmkansızlık örtüsünü yırtıp
söz verdiğimiz geceden
seksen beş gün sonra
söylenecek söz değil şiir bile yok
bir veda,bir sebep...nasıl ayrılık bu!
Vakitsiz ayrılık desem...
Hangi ayrılık vakitlidir ki zaten.
Ütüsüz gömlek gibi huzursuzum,
yetim ifadesi duruyor ellerimde
en sevdiğim Çamlıca bile
şarkılar söylemiyor ela gözlerime

Kolay olanı seçtin düşmüş kozalaklar gibi
Rüzgara,yağmura direnebilmektir yiğitlik
Oysa sen güneş açtı diye özeniverdin

Bahar sevdalısı muhacir kuş leyleğe

Ne yapayım şimdi; çamaşır,bulaşık
Ütü,yemek,biçki-dikiş ve nakış
Unutturur mu dersin saatler,günler
Hatta yaşanacak hicran dolu seneler
İlk göz ağrımı seni bana?

Unutsaydı Cahit Sıtkı unuturdu ölmeden
Söyletme beni,unutsaydı
İlk göz ağrım unuturdu ilk göz ağrısını!

Her şey seni hatırlatıyor

Ruhsuz fincanlarda kahve kokusu
Çaydanlığın dibindeki kireç tortusu

Mehtaplı gecedeki yalnızlık duygusu
Kırmızı Zambak ve daha neler...
Hepsi alışmış sana bana sevdamıza
Nasıl karışsınlar ki yalnızlığa!

Seni unutmak için ilkin
Telefonumu sattım yok pahasına
...pişman olup geri döndüm dükkana
Zalım! Satıvermiş hatıralarımı
Duygusuz belki taş yürekli bir adama
Sonra terk ettim bu şehri ve seni
Kilometrelerce uzağa Bitlis’e gittim
Tövbeler ettim sevgiye-sevgiliye
Dinlemedim yüreğimi,söz vermiştim zihnime
Kurtulmuştum güya ıstıraplarımdan...
Gürün’de görünce yıldızları,hilali

Sere serpe uzanırken dağların kucağında
Gözlerin,ille de gözlerin geldi aklıma

Olmamıştı,göle çaldığım maya
ihanet ermemişti Nasreddin Hoca’ya

Çalkalanmış gazoz şişesi misali
Dönüverdim sensizliğime,İstanbul’a.
Kıvranırken içimde hicran yaraları
Çocukluğumun geçtiği sokaklara
Gazi Çınarcık’a gittim.
Güneş tarifsiz doğup dağların ardında
Şaire gün doğururcasına batıyordu
Sığmıyordum dünyaya ve kızıyordum
Madam Bovary’nin yaptıklarına.
Bu kez içimde depremler oluyordu
Ruhsuzca veda ediyordum Çınarcık’a.

Ve denizin ortasında anlamıştım
Geri dönüyordu acılarım İstanbul’a.

Tam beş ay oldu sen gideli
Sen gideli gözüme uyku girmedi
Yüzüm bir lahza gülmedi
İçimde kopan fırtına bir anlık dinmedi
Radyoda benim için bestelenmiş gibi
Hasret,hicran şarkıları bitmedi
Devlet ekonomisi düzelmedi
Amerika’da ikiz kuleler çöktü
Türkiye Afganistan’a asker gönderdi
Ben yine çok şey öğrendim haayttan
Mesela Rumi aylardan Teşrin-i Sani...

Seni unutmak için Spilbergh gibi
Hayal gücümü çalıştırdım fayda etmedi

Dualar ettim gündüz ve geceleri
İş aradım durdum mesaili
Nefret etmeyi denedim olmadı
Bir top kumaşı diktim olmadı
Doluya koydum almadı
Boşa koydum dolmadı
Seni unutmak için
Ne yaptım ne ettimse olmadı
Olmadı unutamadım seni!
Dedim ya;
Bu ayrılık çok vakitsizdi.
 
Esra Aksu

Hazan Sabahları Bu baştan sona garip kalmışlık Harcattı cebimdeki biletleri Hiç inmedim sevda treninden Bir uçtan bir uca sarmaş dolaştık Sevda denilen grimsi şehri İçebilmek için o şarabı ellerinden. Senin hazan sabahları gibi Güneşten bihaber olduğunu bilmeden... esra aksu/esir düştüm gözlerinde/akis kitap

Esra Aksu

bir bulut düşü

Titrek bir gariplik sardı her yanımı Ben duruyorum,o kanat çırpıyor Alıp kucağına beni,tarihimi gezdiriyor Bedenimden kopararak canımı Soğuk şehrin suskun evin havasından Sımsıcak göğsüne uzanıyorum anıların Cevabı yok bu vakit sorulacak soruların Bir yüreğin amansız kasırgasından Hiçbir çiçek gülmüyor özünden bulutlara Hepsi diken taşıyor,dokunamıyorum korkudan Yeşil diye mi kaçıyorum yoksa yaprağından Sanki her çiçek mecbur sarmaşık olmaya Bulamadım düşlerin gardırobundan aşk’ Kurdeleyle süsleyip bırakacaktım kapına Ak düşmeyecekti hiçbir vahit saçlarına Çekmeyecektin derinden ah’ları Karmaşık duygular yaşıyorum senden uzakta Müptela olmuşum dokunmadığım avuçlarına Bir kibrit alevi dönüyorsa koskoca yangına Söyle! Yanacak kaç şehir kaldı daha...   Esra Aksu

Güneş İstanbul’un cebine girdiği vakit Hangi sarayın sultanıyım hatırlamam Yalnız sen geçersin dalgalı şehrimden Tek sana tebessümle bakar kandiller Gemilerin veda edip demir aldığı vakit Güneşi harcarım umutların dönüşü için Sana tüm azalarımla kal dediğim vakit Gidersen sararmış şehrine,umursamam Kırık bir keman gibi dökülürsün şiirimden Gözlerine yol almaz pembe otomobiller Sana tüm azalarımla kal dediğim vakit Bakarsan mehtaba,yalnız sana ışıldarım aşk için Sana tüm azalarımla kal dediğim vakit kalmalıydın

Esra Aksu

Aynı şarkı... Sana dair hatırladığım Kötü bir anı yok Ne kavga ne de gürültü. Tatlılarıysa yıldızlardan çok Hele o “sisli görüntü”... Ne kadar sıcaktı ellerin bilsen “Bırakma” derken İki satırlık mektubunda. Hala o sıcaklık var avuçlarımda Bırakmadım,bırakamadım seni Yalnızlığın soğuk kollarına. Sesimi duymuyorsan da bilmelisin Omzuna hasret bir baş taşıyorum Derbeder gönlümün kıyısında; Hergün o melek uyandırıyor beni Güneşin ilk dansına.Ve ben Yine aynı şarkıyı mırıldanıyorum Titreyen dudaklarımla; Sen uzaklarda değil Damarımda kanımsın Ben sensiz yaşayamam Hayatımsın cannımmsın!   Esra Aksu