ilgiliye vasiyet

Hak vaki olunca, beni sorana,
Garipti, seveni, yoktu deyiver.
Neden, niye diye kafa yorana,
Benden yana derdi, çoktu deyiver.

Aşkıma yanmış da, kendi kendine,
Sığmaz olmuş özlem, gönül bendine.
Geçmedi, çıksa da, elemi bine,
Başını belaya, soktu deyiver.

Yıllardır dilinde, hep adım vardı,
Ne olur, gel diye, her dem yalvardı.
Lakin hiç gelmedi, nazımın ardı,
Ömrünce yoluma, baktı deyiver.

Gitti de Mecnuna
 Ferhata uydu,
Sevdiği uğruna, bir ömre kıydı.
Tek serveti, bana olan aşkıydı,
Gözü, mala mülke, toktu deyiver.

Deseler de, layık, sonsuz övgüye,
Her kim ki, gönülden, tutkun sevgiye.
Kim demiş ki ona, bunca sev diye,
Çektiği çileler, haktı deyiver.

Gönül tarlasına, ümitler ekti,
Güya bir gün hepsi, yeşerecekti.
Nerden bilsin birden, güz erecekti,
Zaman biraz hızlı, aktı deyiver.

Saplanırken hasret, ok ok bağrına,
Yalnızlığı giderdi, en çok ağrına.
Ben gibi hayırsız, yarin uğruna
Koskoca bir ömrü, yaktı deyiver.