5/12/2007 -

26/11/2007 - ALISKANLIK

ALISKANLIK

Gitgide alışıyorum sana....
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...
Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni, bana olan alışkanlığınla
yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...

Oysaki her zaman ve günün her saatinde
yanında olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan
pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı...
Bütün zamanlarını zamanlarımla karıştırıp
emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
"Bana alış" demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın bir gün...
Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan gözlerin,
o zaman en güzeli görecek bende! Alışkanlığınla,
sevginle yepyeni bir "ben" yaratacaksın benden!

İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle
mukayese edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım diyordum.
Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu
kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum.

Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim
senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım.
Sevginle bir aynayım şimdi. Bana bakanlar baştanbaşa
seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz.
İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan.
Her yerde iki olduğumuz için
bir bütün haline geliyoruz durmadan...

Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni...
Durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden...
Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri...
Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum...
Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık...

Seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna inandıramaz....
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum...
Beni yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun.
Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların üstünde...
Uzun süren bir baygınlık sonrasının
o anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...
Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
seninle vardığım yüksekliğe erişemez...

Açılmış bütün kuyuların derinliği
içimde seni bulduğum yer kadar derin değil...
Alışkanlık kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi birdenbire tutuştu.
Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara kadar uzanıyor.
Hiç bir su, bu ateşi söndüremez artık.
Nehirle, denizler boşalsa üstümüze hiç sönmeyeceğimizi biliyorum.
Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde
bizden güçlüsü olmayacak!
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü de olacağız seninle...
Bu bir sonun değil bir varoluşun başlangıcıdır.
Geçmişteki tüm alışkanlıkların bana alışmanı önleyemez artık...

                                                                          Ümit Yaşar OĞUZCAN

26/11/2007 - GECEDIR

Gecedir;
Çalarsın kapıları
açan olmaz.

Gecedir;
Hem de yıldızsız
göz gözü görmez,
Bir ses duyar irkilirsin,
Sarar korkusu yalnızlığın.
Rüzgâr eser savrulursun,
Düşersin kucağına karanlığın.

Gecedir;
Ararsın yolların bulunmaz,
Gecedir;
Kalbinin gürültüsünden durulmaz,
Üşürsün...
Sevdiğini düşünür, ısınırsın.
Gözleri gelir aklına...
Bir çift yıldız gibi
Asılır kalır karanlık göğe.
Gecedir;
An olur yenersin korkuyu,
An olur canın çeker
Oturursun bir köşeye
Dinlersin geceyi,
hissedersin...
Gözlerini yumup susarsın,
An olur,
gece olursun.

Ahmet Ünal Çam

26/11/2007 - DIKENLERE GIDIYORUM

DIKENLERE GIDIYORUM

Gülleri sana bırakıp dikenlere gidiyorum
Gidiyorum
bütün acılarımı vurup sırtıma
umutları bırakıp başucuna
ıtırları, menekşeleri, kırgüllerini bırakıp
şiirlerimi sarıp bohçama
yüreğimin yangınına gidiyorum
hoşca kal usulboylum, güzel gözlüm hoşca kal.

Gidiyorum
gözyaşlarımı papatya diye saçlarına takıp
yüreğimdeki yağmurlarla bir ırmağa akmaya gidiyorum
içimde yeşerttiğim tüm çimenler sana kalsın
sana kalsın baharçiğdemleri, kırgelincikleri, kırkkanatlılar
gülleri sana bırakıp dikenlere gidiyorum.

Gidiyorum
başımda gam, gözlerimde nem
bütün hatıraları bırakıp geride
usulca çekip kapıyı ardımdan
alıp başımı gidiyorum buralardan
şafak sökmeden kimseler görmeden
yağmurun yağmadığı çöllere gidiyorum
sevgi dolu yüreğimi bir ıssızda yakmak için.

Hoşça kal suyundan çimdiğim dere
kana kana içtiğim pınar
say ki yaşamadım bu yerlerde
nazlı çiçeklerini okşamadım baharın
bozguna uğramış bir bostanın hüznüyle
bir yaprağın ürpertisine yazıp ömrümü
çekip gidiyorum buralardan.

Gidiyorum
bir bilinmeze doğru
hem yol, hem yolcu olmaya
acılarımla başbaşa kalmaya gidiyorum
bütün yıldızları takıp kanatlarıma
bir kelebek gibi özgür olmaya gidiyorum.

Yüreğimin sızılarında damıttığım her şiiri bin kez öperek
ve sökerek sevgiden yana ne varsa göğsümde
gecelerin zifiri saçlarında kaybolmaya
bir ceylanın gözlerinde ağlamaya gidiyorum.

Bütün borçlarımı ödedim alacaklarımı erteledim
artık ne diyecek bir sözüm kaldı sevdiklerime
ne okuyacak bir şiirim
gözlerimin içindeki iki damla gözyaşı gibi
bakmadan ardımdaki uçurumlara
alıp götürüyorum yüreğimdekileri de
hoşca kal usulboylum, güzel gözlüm hoşca kal.

Nuri CAN

31/10/2007 - BAKTIGIM HER YERDE SEN ZALIM

26/10/2007 - ADIN BATSIN

ADIN BATSIN

yüreğime bir gül çizdim kanlı yaş ile
yaktın beni küle döndüm dumana döndüm
nasıl edem nere gidem dertli baş ile
bilemedim teli kırık kemana dödüm

canım aldın, can evimden vurdun ya sen de
küstüm sana, faydası yok, geri dönsen de
sen de vefasız çıktın, sende hayırsız çıktın
sen de vicdansız çıktın adın batsın


zaman ola devran döne sen de çekesin
yitiresin umudunu heder olasın
aşka düşe kahrolasın candan bıkasın
ömrün boyu bir kez olsun gülmeyesin

sen ki beni rezil ettin yedi cihanda
yalan oldum talan oldum senin sayende
sende vefasız çıktın, sende hayırsız çıktın
sen de vicdansız çıktın adın batsın

beni özleyince bir nehir yatağını bulsun
kor düşsün dağlarına, ceylanlar suya insin
sesime bakıp da ağlıyorum sanma
seni özleyince böyle olsun birazda

ayrılıversin yaprak dalından
insan sevdiğinden ayrılıversin
kan damarımdan can pazarından
adam baharından ayrılıversin

dağda dört mevsim erimeyen kar var ya
yokluğum öyle erimesin
sen de vefasız çıktın, sen de hayırsız çıktın
sen de vicdansız çıktın adın batsın

IBRAHIM SADRI

26/10/2007 - YALAN

YALAN

Hadi gidiyorsun
Yürekten kan gidiyor,sen gidiyorsun
Hersey gidiyor
Gökte bulut,dagda kar,düzde kervan gidiyor
Solgun bir gül oluyor insan
Bir demet kar çiçegi ölüyor,sen gidiyorsun
Ne ucuz yasiyorsun,ne kolay
Bir kristal gibi ellerimden düsüyorsun
Bakma öyle
Ben kaniyorum sen üsüyorsun

Kolay degil bir yalan bu
Yaralayan koca bir yalan
Yalan iste
Sevdigim yalan
Sarkilardan arta kalan ve sabah bugusu
Ve tarla faresi ve ekmek derdindeki isçi kalbi gibi
Yumusacik sicak bir yalan
Islak gözlerimle geçiyorum
Yarali bir ceylanin kalbinden
Ceplerimde kül var
Bir yangindan arta kalan

Sordugum adreslerde kimse oturmuyor
Ve kimse olmuyor ben sordugum zaman
Hersey bir yalan gibi yandigi zaman
Yalniz oldugunu anliyor insan
Anladim ve geçtim
Yarali bir ceylanin kalbinden
Aynami kirdim,fotograflarimi yaktim
Nasil da acimasizdim tatralarima karsi
Nasil da umarsiz
Su gördüm düsümde
Karanlikti ve gürültüyle çagliyordu
Ceplerimde kül vardi ve yaniyordu
Sonra sabah oluyor
Ve bir ceylan kalbinde alem agliyordu

Hayir,diyordu bir dag köylüsü
Hiç bir sey için geç degil
Ve geç degil
Birsey için hiçbirsey
Birsey vardi öyleyse,birsey
Beni çeken
Günesin dagdasindan uzaga
Kocaman çayirlara çeken birsey
Gümrah irmaklara
Sonra sicaga sonra aciya
Sonra yaralarima merhem olmaya kapima dayanan birsey
Tutsana beni birakmasana
Olsun,yaralasana
Olsun,agrisada
Yalan da olsa kalsana

Dag köylüsü askin oldugu yerde ben varim
Sen Olmasan da ben varim
Yagmur yagar,saçlarim filizlenir
Bir yildiz düser omuzlarima
Islik çalar,islanir,sarkilarimi söyler geçerim kapimdan
Camlarin bugusundan ve yagmurun kokusundan
Tanirlar beni
En iyi Yalanlarini alirim onlarin
Adresler sorarim kimseler oturmaz orada
Ve kimseler olamz ben sordukça
Dagköylüsü
Simdi gidersen
Simdi git
Kalirsan simdi

IBRAHIM SADRI

26/10/2007 - KU§ HATIRALARI

KU§ HATIRALARI

benim çoculuğumda soframıza kuşlar konar
rüyalarımıza melekler uğrardı.
kapımızdan yoğurtçu
bahçemizden ishakkuşu
kalbimizden yeni çıkan şarkılar geçerdi.

kışın bir sobamız olurdu
sobanın yanında kedimiz
kedinin önünde yün yumağı
bir hayat bilgisi fotoğrafı gibiydik.

yerli malı kullanan
yurdunun üç tarafı denizlerle çevrili
kuruincir üzüm fındık
tütün çay narenciye kavun-karpuz yetiştiren
kuruüzüm inciri satan
karşılığında
çamaşır makinesi radyo ve otomobil alan
bir toprağın fertleri...
biraz yoksul biraz mütevekkil
biraz mahcup biraz kırılgan
biraz naif ama hep umutlu...

özlerdik.
memleketteki halamızı
ince doğranmış bir dilim pastırmayı
yurttan sesler korosunu
akşam komşuluklarını
radyo tiyatrolarını
sabah ezanını
kalaycıyı bozacıyı
münir nurettin şarkılarını
orhan boran yarışmalarını
kandil gecelerini
duvarlarımızın sarmaşıklarını
bakkalımızın utana sıkıla veresiye hatırlatmalarını
okulönü kozhelvalarını
akşam oturmalarını
ve hayatı...

top oynardık
ip atlar kedi kovalar
taşlarla birbirimizin başını yarar
mahalle savaşları çıkarır
gece olunca da tutar babalamızın elinden
yazlık sinemaya gider
sadri alışık vahi öz
belgin doruk cüneyt arkın seyreder
olimpos gazozlar içer
güler eğlenir bağırır cağırır
dönerken yıldızları sayardık.
sıkı çocuklardık.

hepimizin birer yıldızı vardı
onlara isim takardık
onlar da blze isim takardı
pus ve dumandan önce bu şehrin
geceleri gözkırpan ve isimler takılan yıldızları vardı.

benim yıldızıma mehlika adını vermiştik
biz kimseden yana değildik.

kimsenin de kendinden yana olmasını istediği birileri
olmazdı.
bir değirmendeydik
öğütülen
öğütülürken türküler söyleyen
buğday başaklarına benziyorduk.
ben
çorbalardan tarhanayı
yemeklerden kurufasulyayı
sigaralardan harmanı
belki bunun için çok sevdim.

yollar bozuk musluklar bozuk
ziller bozuk paralar bozuk
ama adamlar sağlamdı.

bu şehrin yıldızları vardı.
saçlarına kurdelalar takan
çivitle yıkanmış beyaz çoraplarına
leke bulaşmasın diye su birikintilerinden sakınan
gözleri önlerinde
yürekleri ve beslenme çantaları ellerinde
küçük çocukları vardı bu şehrin
bu şehrin yıldızları vardı.

ben fenerbahçeyi amcam vefayı tutardı.
konya tahıl ambarı mersin muz cennetiydi.
taksim\'den fatih\'e troleybus kalkar
şişhane\'de mutlak raydan çıkardı.
vallahi hayat zor ve fakat çok matraktı.

muammer karaca adına bir tiyatro binası yoktu
bizzat kendisi vardı.

başımız ağrırdı komşumuz vardı
gönlümüz daralırdı komşumuz vardı
çorbamızı umutlarımızı
memleket kadar kalbimizi paylaştığımız komşularımız
vardı.

geceleri bekçimiz
gündüzleri sütçümüz
bizim kadar zayıf da olsa
nohuta makarnaya alışmış da olsa
sarman adında bir kedimiz
ceperimizde kırık misketlerimiz
çamur bulaşığı ellerimiz
ve gülümseyen bir yüzümüz
göstermekten utanmayacağımız bir içimiz
bir araya gelerek çektirebileceğimiz
bir aile fotağrafımız vardı.

bir sabah bütün iyi şeylerin
ayvansaray iskelesinden
hayal ülkesine doğru demir alan
bir şirket-i hayriyye vapuru gibi
aramızdan ayrıldığını gördük.
sonra ayvansaray\'ın suları çekildiğini yazdı
gazeteler
süheyla hanımın raci beyin
melahat mehveş ablanın
niko\'nun ercüment efendinin çekildiğini ise
yazmadılar nedense
ama yok ama yoklar.

ne harma sigarası kaldı geriye
ne olimpos gazozu
ne sadri alışık.

kalan bir tortuydu belki.

belki kırık bir rüya denizi
belki suya düşürdüğümüz suretimizin
cep aynamıza nüktedan bir yansımasıydı herşey.
herşey maltepe sigarasının
her arandığında
her bakkalda bulunabilmesi ile
büyüsünü kaybetmişti belki de.

belki de biz bir rüya mı görmüştük?

hadi hepsi yalandı.
hadi hepsi hayaldi.
hadi hepsini ben uydurmuştum
ama rüyalarımızın melekleri
ve sofralarımızın daim konukları kuşlar?
ya onlar?
onları siz de görmediniz mi?
sizin de sofranıza konup
rüyalarınıza uğramadılar mı?
onlar da mı yalandı?

IBRAHIM SADRI

26/10/2007 - EYLÜL YAGMURU

26/10/2007 - SEN BENIM 17 YASIM GIBISIN

14/10/2007 - ALDA GIT EGRETI GÜLÜSLERIMI

Al da git eğreti gülüşlerimi

isyanı kutsayan yüz bende kalsın
maviye boyama zor düşlerimi
gemimi yakacak köz bende kalsın
mermere saplanan bir deli su’ca
nefreti sevdama etmişim boca
karanlığa dönük bir çift namluca
tetikte bekleyen göz bende kalsın
neşeyi açmadan solanlara ver
gülüp eğlenmeyi yılanlara ver
baharı, bahçeyi çalanlara ver
Van Gogh’un çizdiği güz bende kalsın
bilirim yol uzun sürmek zor ama
çekmediğin kahrı koy matarama
azık kıt, vakit dar, tuz bas yarama
çiledeki aziz giz bende kalsın

MUSTAFA İSLAMOĞLU

12/10/2007 - HÜZN-Ü HICRAN

12/10/2007 - EMANET

12/10/2007 - HICRANNAME

12/10/2007 - TEK TABANCA HÜZÜN

10/10/2007 - YOL UZUNDU ANNE

Yol uzundu anne...

Daha,

Şapkamın içine son çiziği atmamıştım anne.

Yüz mü,yüz elli mi bilmiyorum?

Daha,

Kaç şafak vardı,saymamıştım anne...

Yol uzundu anne...

Yavuklumu,

Hep dağların yamacında düşlemiştim

Gözleri yayla gülü,

Bakışları dağ çiçekleri gibi mi?

Daha,

O elleri hiç tutmamıştım anne...

Yol uzundu anne...

Daha,

Paketimdeki son sigarayı yakmamıştım

Seni,

Memleketimi,hikayemi,

Daha,

Sol yanımda yürüyen tertibime anlatmamıştım anne.

Yol uzundu anne...

Daha,

Yirmisinden yeni gün çalmıştım

Patlayınca bombalar,

Kollarım gövdemden kopunca

Öldüğümde,

Daha

Tüfeğimin kabzasını bırakmamıştım anne...

Yol uzundu anne...

Denizli,Konya,Samsun görmemiştim

Urfa,Kars,Çorum nice bilmemiştim.

Ben yüzlerce Mehmetlerle

Memleketimi

Onların şivesinden tanımıştım anne...

Yol uzundu anne...

Ben böyle cehennemler yaşamamıştım.

Şimdi,

Vatan sağ olsun derler

Yirmi yaşımda toprağa koyarlar beni.

Kanı yerde kalmayacak,

Hesapları görülecek derler anne.

Bir tören yapılır,

Saygı duruşu,

Saygı atışı yapılır anne.

Her şehidin ardından söylenenler

Bir kez daha ardımdan söylenir

Bırak sen kan isteme,

İntikam deme güzel anam

Ben vatanımı hiç satmamıştım anne...

Yol uzundu anne...

Bir akşam üstü,bir vadide

Bir kanlı pusuda bitti.

Zıpkın gibiydik,tığ gibi,

Fidan gibide derlerdi tabiri caizse.

Ama hayatımız böyle

Bir kısa künye

Bir kanlı şafak türküsü

Topuk selamında

Hasretler yumağı anne....

Sırt çantamda resimler,

Bir yudum su mataramda

Son nefesimde içemediğim.

Ve bir bayrak çıkartması kasaturamda...

Birde,bordo beremiz içinde

Kalemle çizdiğim şafak sayıları

Komando marşı.

Birde anne,birde;

Soğuk parlayan tüfeğimin süngüsü

Sana kalan kısa ömrümün öyküsü...

Yol uzundu anne...

Daha gidilecek çok yol vardı.

Tükenesi karanlık şafaklar,

Kına geceleri

Ceylan gözlü söz verilmiş sevdalar,

Kırmızıya bürünmüş yüzler

Kanımız olacakmış.

Yol uzundu anne

Çok kısa sürdü.

Sağdıcımız kara toprak,

Kaderimiz şehitlik oldu.

Yol çok uzundu anne

Bir vadide

Kanlı ve kalleş bir pusuda

Kahpe bir kurşunla son buldu....

Vatan sağ olsun anne....

 Kaybana blogcudan alintidir tsk .....

10/10/2007 - SENI SEVMEKTEN YORULDUM

10/10/2007 - EYLÜL AKSAMLARI

EYLÜL AKSAMLARI

Hüznün mutluluğunun yaşandığı, yaprağın topraga kavuştuğu, yağmurun denizle seviştiği, Hasretin bittiği Ay!...
Yine bir Eylül ve ben yine oturmuş sahilde rüzgarın sessiz türküsünü dinliyorum!... Rüzgarın sessiz çığlığı kulaklarını çınlatıyormudur şimdi seninde?... Duymuyorsan da üzülme; Üşüyen ellerimi denize doğru açtım ve sana rüzgar biriktiriyorum yine !...
Daha nice Eylüller geçecek sensiz, Daha nice rüzgarlar esecek yüreğime, nice yağmurlar yağacak belkide!... Her yağmurda hatırlayacağım seni. Yağmurundum ya senin yeşertiyordum ya yüreğini, Hayallerine yağıyordum, Serinletiyordum tenini!... Seviyordun ya beni! Hepsi Bitti...
Hüznün mutluluğuyla yaşıyorum şimdi... Ya Sen kendi yüreğinle başbaşamısın? Yalnızlığı da seviyor musun beni sevdiğin gibi?...
Biz Eylül'ü yaşayamadık seninle Belkide hiç yaşayamayacağız artık!...
HASRETİN BİTTİĞİ AYDA BİRBİRİMİZE HASRET KALDIK!..

BAHADIRMOB BLOGCUDAN ALINTIDIR

TSK

9/10/2007 - GIT GIDEBILIRSEN

GIT GIDEBILIRSEN

9/10/2007 - YALNIZLIK KORKUSU

                                 YALNIZLIK KORKUSU

30'lu yaşların