23.12.2007 - bunlar olurken ben de oradaydım...

bu sözleri de benim çok derin düşüncelere dalmama sebep oldu.
bugün sefkilimle 3,5 saat trafikte kalmıştık zira,
ki bu romantik yolculuğumuzun büyük kısmında bize,
önümüzde ilerlemekte olan kamyonetin kasasındaki danalar eşlik etti.

çenelerinden kasaya başlanmışlardı
ve konumları itibariyle sürekli dışarı bakmak durumundaydılar.

ben bu manzarayı görür görmez atladım:
- yazık diil mi yaf hayvanları böyle bağlamışlar
- onlar kesilmekten kurtulduklarına dua etsin!
- !!!!!??
- satılamamışlar demek ki baksana..
- fotoğrafını çeksem mi?

tam bunu demiştim ki,
yan tarafımızda oturanlar,
benden önce makinelerine davranıp,
bu ölümsüz anı fotoğrafladılar..

bir kaç saniye sonra konuşmalarından,
kendilerinin yabancı olduğunu farkettik
ve ben bundan 1 tek anlam çıkardım:
ben artık avrupa' ya
amerika' ya,
kısacası dünyaya entegre olmuş bir insanım dostlar..
bakar mısınız,
elin adamıyla " yol ortasında bir dana gördüğümüzde yapacaklarımız " konusunda fikirlerimiz aynı..
yalnız ben henüz işi eyleme dökme konusunda biraz tembelim,
fotoğrafı çekemedim.
bir dahaki sefere inşallah..

neyse yol uzun diye sefkiliyle biraz radyo dinleyelim dedik..
tabii aziz ve büyük istanbulumuzun heryerinde her radyo çekmiyor
( çekmiyor da nasıl bi lafsa, tüm hücrelerimle tiksinirim )
neyse hoplaya zıplaya gidiyoruz frekanslar arasında,
artık hangi radyo olduğunu bilmiyorum,
radyolardan birinde,
bi ünlü dedi ki:
- size bir bayram anımı anlatayım..
ben küçükken komşunun kesmek için aldığı koçu,
kaçırıp kurtarma operasyonu düzenlemiştim,
çünkü o zaman çok üzülüyordum kesilen kurbanlara,
küçük olduğum için olayı tam idrak edemiyordum..

nası yani ya?
şimdi üzülmüo musun yol ortasında 3 ayağı bağlanıp,
kıtır kıtır kesilen o hayvanlara,
nasıl bir büyümektir bu,
büyüdün de neyi idrak ettin ki artık bu soğukkanlı katil halleri geldi üstüne,
ben 25 yaşına geldim hala üzülüyorum,
bundan sonra da üzülmekten vazgeçebileceğimi sanmıyorum,
diye haykırmak geldi o an içimden ama yapmadım tabii.
fakat dedim,
en azından bu duygularımı sefkilime ileteyim,
onunla paylaşabileyim,
içimi ferahlatabileyim,
kafamı çevirdim,
uyumuştu,
romantik sevgilim benim...

bu arada trafikte,
fener- trbzon maçını izlemeye
stada gittiği açıkça ortada olan araçlar da vardı
( aslında araçlar stada gitmiyorlardı,
içindekilerin maça gitme arzusu doğrultusunda,
belli bir hedefe sürükleniyorlardı,
irade dışı bir eylemdi yani onlarınkisi )
sefkili hemen saatine baktı,
5 sularıydı
ve biz mecidiyeköye gelmek üzereydik,
dedi ki:
- bunlar maça yetişemezler!
onlar yetişti mi
yetişmedi mi bilmiyorum ama,
biz maçı ekvator' da izledik.

ama maça gitmeden önce,
taksim' de yeni açılan kentucky fried chicken' da yemek yedik..
zannediyorum ki,
çalışanları dışında,
açıldığından beri orada 2 kez üst üste yemek yemiş
ve taksim' de bir kentucky' nin açılmasına bu kadar sevinmiş,
bizden başka 2 kişi daha yoktur.

biz ki,
istediğimiz kadar emperyalizmi filan yerin dibine sokalım,
efendim,
kentucky deyince iş değişir,
babamızı bile tanımayız açık söyleyeyim.
hastasıyızdır tavuklarının da,
afiyetle yemekte hiçbir sakınca görmeyiz,
çünkü bu müthiş lezzetli sosu bulan,
resimdeki sakallı amcanın iyi bir insan olduğuna,
sonsuz bir inanç besliyoruz biz.

PS : geçen hafta yazmayı unutmuşum,
Kabadayı' yı izledim..
biraz eşkiya apartması olmaya çalışıp olamaması bir yana,
dünya üzerinde en sevdiğim filmlerden biri olan " memento " dan,
fotoğraf üzerine yazı yazma fikrini,
hiçbir sakınca görmeden çalmış olmaları,
beni derin düşüncelere itti..
saygılar derinden...

30.6.2008 - SÜPERSİN BE...