27.11.2007 - hayal değil ama gerçekten de uzak..

" hiç bi şey hissetmemek " diye bi durum vardır..
bazen olur bana bu..
korkunç bi şiydir de aynı zamanda..
bi de bi tek bana oluo zannederim ben bunu..
hep tırsarım bi daha ne zaman olacak diye..
çünkü vazgeçmeyi kolaylaştırır
ve sonra çok feci özleyebilirsin o an vazgeçiverdiğin şeyleri..

gururuna da bi şey sürdüremezsin tabi o saatten sonra..

" uykusuz " dergisinde böyle bi köşe görünce,
bi umut bakayım dedim ona da..
benim gibi böyle " hiç bi şey hissetmemek " durumuna düşen başka birileri de varmış diye sevindim..
ama tam " o " değilmiş o..
anlattığı başka bi şiymiş..
neyse..
gereksiz bi hevesmiş..

evet,
bu arada uykusuz aldım ben..
ilk defa..
epey oldu bu dergi çıkalı aslında..
penguen firarileriden oluştukları için,
bi dönem almamayı yeğledim işte
- bana nooluyosa! -
neyse,
sonunda bugün hiç bi mekanda yer bulamayıp,
Megavizyon' un içindeki cafeye oturmaya karar verince,
sevgilime dedim ki:
- hadi bize bi uykusuz al, okuruz..
- o ne ki?
- dergiii..
- nası bi dergi?
- hani penguenden ayrılanlar kurmuştu ya
- haaaa... var mıdır ki burda?
- vardır tabi canım
- alayım mı?
- .....? ( sence? manasında )
- gidip bakayım..

böylece 12. sayıdan başladım uykusuz okumaya..
ama pek ilerleme kaydedemedim tabi..
sevgilim:
- sen şimdi onu mu okuyacaksın sürekli?
- yok aşkım bakıorum öyle.. kimler var..
- ...
- ben esas yiğit özgür için istedim tabii
- ...
- bak şu karikatür çok komik..
- ( okur )
- güzel di mi?
- ............... evet ( bunalır )
- neyse ben sonra devam ederim..

eve dönüşte motorda da okudum biraz..
okuduğum kadarıyla da sevdim..
ama,
biraz da o " herkesin bir arada olduğu " leman ve l-manyak günlerini özledim..
o zaman bülent üstün' ü okumak için ayrı,
selçuk erdem' i okumak için ayrı dergi alman filan gerekmezdi..
buna rağmen,
bu kadar yetenekli insanın bir arada olmasının
çok kıymetli ve sürdürülemez bir şey olduğunu ta o zaman bile sezerdin,
bu yüzden dergileri biriktirirdin..
bakkalın da seni derginin çıktığı her gün,
dükkanın kapısında gülümseyerek beklerdi..
belki de o zaman içinden " ne deli bu kız " diye geçirirdi..
derginin yanında bir sürü abur cubur,
yüzünde bi sırıtmayla,
" bu sefer yavaş okuycam " diye düşünerek eve giderdin
galiba onlar,
güzel günlerdi..
di mi?

neyse,
ben motorda biraz da tebessüm ederek uykusuz okuyunca,
kendimi birden o günlerdeki ben gibi hissettim..
ve motordan inmek üzere ayağa kalkmış
kapıya doğru yürürken,
sanki benim elimde uykusuzu gören insanlar bana acayip bi sempati duyuyormuş,
benim yanıma gelip benimle konuşmak istiyorlarmış  gibi geldi.
zannettim biz böyle aynı kafada bir sürü insan,
orada kendi kalabalığımızı oluşturacağız,
bir yandan yürürken,
bir yandan mizahtan ve fikirlerimizden konuşacağız,
sonra da çok süper,
kafa,
genç bi kitle oluşacak bizden..
filan..

tabi ki bu düşüncelerin,
gerçekte yaşananlarla uzaktan yakından alakası yoktu..
insanlar artık size,
elinizde tuttuğunuz bir dergiden yola çıkarak edindiği fikirleriyle
ve bu fikirlerin yarattığı sempatiyle bakmazdı..
sadece tipinizi beğendilerse,
asılmak için,
laf atmak
ya da yanaşmak için bakarlardı..

yani ben o an başımı kaldırıp,
kalabalığın içinden bana dikilmiş gözlerle gözgöze gelseydim,
yalnızca bu niyetle bana bakanları görebilecektim..

sırf bu nedenle,
insanlara bakmak yerine,
gözlerimi uzakta,
kimsenin olmadığı bir noktaya diktim,
böylece kendi dünyamda
ve iyi niyetimden istifade edebilecek kişilerden uzakta kalmayı garantiledim.
sonra da,
bastım gittim..