21/05/2007 - sevdim

Var sayım

gidiş vakti belirsiz kaçak bir yolcuyum ben,
biletlerim hiç olmadı
hatta gittiğim yeri bilmediğim gibi,
indiğim yerinde neresi olduğunu hiç bilmedim.
Varsayalım böyle bir yolculuk sonrası
Varsayalım bahsi hiç geçmeyen bir limanda
Seninle tanıştım.
Demirler indi yüreğimden suya 
Kıpırdayamadım.
Avcı hikayelerini dinledim balıklara dair
Hepsine inanmak istedim hikayede olsa
Varsayalım doğrudur dedim,
Varsayalım bahsi hiç geçmeyen bir hayatta
Seni yaşadım.
Duyuyor musun demir alma sesini
Arkadaşım kuyruklu yalan kemirmekte ipleri
Filika da tahta ama korunaklı koza gibi
Varsayalım bu gemi hiç durmadı
Varsayalım bahsi hiç geçmeyen limanda
Sen yoktun ve gemi hareket etti.
Uğraşma durduramazsın hareket etmiş gemiyi
Ufukta bir martı gibi kalana kadar bakarsın
Sende diğer uçta küçücük kalırsın bilirim.
Geminin ardında köpükten beyaz çizgi
Silinip gidecek suya karıştıkça
Biliyorum ki ;bende ne zaman gemi görsem
Saçlarıma eklenecek bir beyaz uzun çizgi
 olsun biz varsayalım,
lütfen bu dediğimi yapalım,
ve varsayalım yoksa ben çıldıracağım

ün

Silinmişliğimdir Gördüğün

Ayırmışım gibi seni kendime
Ayrılmış gibi eklem eklem algım
Sen değdiğinden beri köşesine, çemberimin
Yuvarlanmaktan vazgeçişimdir dünyada
Uçar gibi yürüyorum şimdi
Hiç gitmediğim bir ötesin bana
Sana geliyorum adım adım
Dinler gibi sessizce haykırıyorum işte
Bir söz bakınıyorum kendime
Bir sen arıyorum
Bir seni arıyorum
Bir sana ulaşam

Süzülmek vardı

Beyninin kıvrımlarında

Kalbinin damarlarında

Elinin dokunduğu her şeyde

Parmaklarının ilk dokunduğu yerde

Olmak vardı..

Bildik bilmedik kelimelerin

Aşina olduğumuz cümlelerin

Hayalini kurduğun

Düşlerin

Tam ortasında

Olmak vardı..

Kelimeler sustu ansızın

Ben sustum.

Senin bilinçli suskunluğunu

Unutarak

Kızdım…

Her başını alıp giden

 

Uzaklar...

Şehrin hangi yerinde,

Yada ülkenin hangi şehrinde…

Kaf dağı nere…

Ardı nere…

...

Uzaklar ne ile ölçülür

Özlemle mi…

Hasretle mi…

Yoksa sevgiyle mi…

İnsan sevmediğini özler mi…

Hasret özlemediğine duyulur mu…
rdı

uzun bir yolculuğa çıkıyorum şimdi,

Ben bile kendime fazlayım,

Bırakın eksik kalsın,valizime istiflediğim hayallerim...

Kimbilir belki de dönmem geriye...

Kendimle yaptığım savaşta belkide ölür giderim...


Vakit Geldi...

Gidiyorum İşte...

Farkındayım çok zor olacak sensizliği kabullenmek...

İmkansız gibi birşey,yaşanılan o günleri yok sayıp,

Güneşin karanlığına gizlenmek...


Ama deneyeceğim...


Silmem gerek üstümdeki bütün izlerini...

Yok etmem gerek, düşüncelerimde ki seni...

Terk etmem gerek, gelmişimi geçmişimi...

Kırmam gerek...Varlığınla hayat bulan ümit çiçeklerimi...

Kalbim büyüdü artık aşkının karşısında... Kalbime dar gelen aşk, sevincime bol gelen hüzün, nasıl ulaştırır beni vuslatsız yollardan sana? Kasıp kavuran sevdaydı içimde kopmayan kasırgalar... Bütün yolları sana çıkartan çıkmaz sokaklardan geldim yokluğunun yangın yeri yüreğime...

Kalbim büyüdü artık... Aşkın küçük kalıyor kalbimin karşısında.

Hüzün rengi kelimelerle dolduruyorum hayatın boşluklarını...

Hicran koyusu günlerle kovaladım zamanı... Saatler simsiyah ırmaktan geçiriyor yelkovanını, akrebi beynimi kemiriyor. Şubat soğukluğundaki soba yani ısınışlarım, ağustos sıcaklığındaki mavi suların serinliği var küflenmeye yüz tutmuş beynimde. Kelepçeli sakinliğim var benim... Kelepçeli düşlerim, kelepçeli düşüşlerim var!

Ben ne sevdasıyla tanınan Mecnun, ne hakka kendini adamış Yunus, nede acılarıyla şöhret bulmuş KAHRAMAN´ım... Süpermen´de değilim, kurtaramam dünyayı devrik cümlelerimle... Yüreğimi giydim üstüme, açtım kalbimin kapısını cümlelere... Mecnun gibi aşık, Yunus gibi yalınayak, Kahraman gibi yalınkalem gidişim var cümlelerin üstüne... Bundandır yalınlığı harflerimin, bundandır anlaşılmazlığı öznelerimin...

Ama sevda yitirilmiş cümledir şairin lugatinda... Peşine düşer harflerin, izini sürer kaybedişin, kelimeleri yenik düşer hayata, sessizce dökerler gözyaşlarını beyaz sayfalara... Sevda kayıp cümledir şairin lugatında... Uçurumların kenar mahallelerinde konar geceye, zilzallerle sarsılır ruhu... Onu bulmak için yazar bir ömür boyu... Oysa, SEVDA siyah cümledir gece karanlığında, bulunmaz kalem oynatmakla... Hiçbir sevda bulunmaz el yordamıyla...

Kahırdan kararan yüzüm, esmer bir bakış yapıyor gözlerimi kimi zaman... Kendi bakışlarında kendini kaybeden aynalara bırakıyorum yüzümü... Yüzsüz gezmek korkaklığımdan değil, kendimi taşıyamamaktan! Sabırla bekliyorum, kendi yangınında yanan, kendi denizinde boğulan bir "ben" in karşısına çıkıp korkusuzca; "buradayım, işte buradayım" demeyi... Acıdan yas tutmuş ömrüme yeni devrim yaratmayı... Tahammülsüz ayak durmuyor isteklerimin üstünde!! İçim geçiyor içimden, içim düşüyor içime... Kaza süsü verilen yaşantımda intiharlardan geçiyor ömrüm... Hasretler bırakıyorum mavi okyanusuna kalbimin, kasım kaybedişleriyle ıslatıyorum gözlerimi... Beynime geçirilen prangalar, ruhumun dizginleri şimdilerde! Dilime mühürlenen bitimsiz suskunluklarımda kayboluyorum... Artık susuyorum bir sürü kelimeye... Çünkü sevgili; gidişinin gözlerinden öperken dudaklarım kaldı yokluğunda... Günahlarım kaldı sırtında... Veballerim kaldı boynunda... Bu yüzden yokluğunu oruç gibi dilimde tutuşum ve bu yüzden kelimelerin dilsizliğinde, dilsizce susuşum...
Gerçekleşmeyen düşlerim, sonu gelmeyen düşüşlerim var bu kentin kaldırımlarında... Her imkansızım sen oldun, her engelim hasretin oldu...

Oysa ne çok istemiştim bir kerede mutluluktan dolmasını gözlerimin, bir kerede sevinçten dönmesini başımın, yüreğime çelme takmasini sevdanın, düşürmesini beni bu kentin yorgun kaldırımlarına... Ama olmadı... Mutluluk hep Keloğlan´ın padişahın kızıyla evlenmesinde kaldı... Geçemedi bir türlü bir varmıştan öteye...
Artık zamansızlık vuruyor kapılarımı... Saatler durdu, zaman seni tam sen geçerken.. Akrebi beni, yelkovanı seni öldürdü... Tamda sen beni alıp gitmişken benden!!

Kendimi sende kaybettim, yoluma çıkan her "ben" bu kadar "sen" olmuşken...
Sen yoksun artık sevgili...

Sen yokluğa giden yol´sun artık...

Bense suskunum... Çünkü sendin benim en büyük cümlem... Aşk´tı sırtımdaki ağır heybem... Acıyla dolmuştu kara kaplı sırdaş güncem... Yoksulduk sevdadan, yoksunduk mutluluktan... Sevdadan yoksulluğumuzdu mutluluktan yoksunluğumuz...

Bu gece aşkın sırrına kalem basıyorum. Kapatıp gözlerimin parantezini, dikkat tabelası asıyorum sözlerimin ünlemine. Ustabaşı hüznüme, üstü başı yırtık çırak oldu ellerim... Ellerime dokundu yüreğimdeki kederim... Cümlelerim teker teker nedamet oldu sensiz güncelerimde... Hiç ihanet etmedim yalnızlığıma, hiç vefasızlık etmedi yalnızlığım bana... Gururumun ölüm döşeğini sererken ayaklarına, suni teneffüsler yapardım umuduma... Yine kaybeden olurdum, yine kaybolan intihar boşluklarında...

Tortulu bir yalnızlıkmış ayazıma düşen kar... Gün dönümlerinde keder tüten evlerin saçaklarından topladığım. Kederli bir şarkıymış adın, geceler boyu tersinden okunan, bestesiz sarkılar gibi söylenen...

Aşk gibi birşey değilim ben! Sözüm uçar, yazım silinir, siluetim yanar hafızalarda... Bir bakışım kalır, keskin nişancı elinden, delip geçen hayatı...
Acı´ya aç, hüzne muhtaç yüreğim kalır, aşkın kapalı kapılarında...

Aşk gibi birşey değilim ben! Yapışmam duygunun en yoğunundan hayata... Sürgünü oldum sevdanın... Sığınmam pişmanlık taşan af kelimeleriyle sahte dünyaya... Sığınmam suskunluk biçilmiş sevdanın, dilsiz diliyle aşkın otağına...

Aşk gibi birşey değilim ben! Kırdım kalemini sevdanın, yaktım gemisini aşkın. Ne gitmek vardır artık, ne dönmek sözümden... Batan son güneşimin son mirasıydı yalnızlık, anıt oldu hayata... Kanıt oldu yalnızlıklıktan ölen insanların yalnızlıklarına...

Aşk gibi birşey değilim ben! Sözüm uçar, yazım silinir, yüzüm yanar aynalarda. Güneş yanığı ömrümle öderim borcumu hayata...

Ben arabesk bir aşkla sevmiştim acıyı... İsyansız acılar biriktirip,imkansız aşklara, hasreti gömmüştüm kalbimin samanyoluna... Her yıldız kaydığında üşürdü gözlerim...

Aşk gibi birşey değildim ben... Yakmazdı alevim, yanardım kendim...Her özlemde bir damla asardım kirpiğimin kimsesiz boşluğuna... Kirpiğimin boşluğundan bakardım sana... Yani özlemle, yani aşkla!

Gittiğim med ve cezirlerde azığım olurdu ağzımdaki ahım... Seni her düşündüğümde acırdı yüreğimdeki boşluk, acırdım kendime... Yıkılırdı aşkın gök kubbesi üstüme... Benliğim, bencilliğim, yok olası gururum kaldıramazdı bu yükü, geceler boyu...

Aşk gibi birşey değildim ben! Susardı dilimdeki boşluğun, susardım hep kendime... Dilim kelimelerle kekelerken, yüreğim özlemle taşarken susturucu takardım sesime... Yine taştı yüreğim, yine sıçradı özlemim bir kaç kelimeye...

Aşk gibi birşey değildim ben... Her duygunun acıyla birleştiği kıyılardan bağlanırdım hayatın yaşamak limanına... Aşk acıya değdiği zaman aşık ederdi beni kendine... Hasretin gurbet elden dönmesini beklerdim hasretle.

Aşk gibi birşey değildim ben... Kimsesiz bir çocuk gibi büyüttüm yalnızlığımı, sevda koydum göbek adını... Sevdamın gözü öyle karaydı ki,aklayamadı hiçbir gece, öyle sakladım ki seni içimdeki gölgelere, farketmedi varlığını hiç kimse,

 

Ölüm kokar tenim,
Nefessiz kalırım.
Kalbimde dağılır acılar.
Ölümlerden ölümler beğenirim.
Tutsesimi!Yoksa bu çığlıklar bu şehri yerle bir edecek

 

 

            

Hayat;
.....Yokluğu var edecek kadar erdemli.
Yanlızlık;
......Dünyaya haykıracak kadar yoksun.
Sen;
......Beni yokluğunla sınayacak kadar acımasız.
ve ben;
......Kendimle kavgalı..