İstanbul’u Dinliyorum

                     İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
                Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
                Yavaş yavaş sallanıyor
                Yapraklar ağaçlarda;
                Uzaklarda, çok uzaklarda
                Sucuların hiç durmayan çıngırakları;
                İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

               İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı;
               Kuşlar geçiyor derken
               Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık;
               Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
               Bir kadının suya değiyor ayakları;
               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
               Serin serin Kapalıçarşı, Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
               Güvercin dolu avlular, Çekiç sesleri geliyor doklardan
               Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı
               Başımda eski alemlerin sarhoşluğu,
               Loş kayıkhaneleriyle bir yalı
               Dinmiş lodosların uğultusu içinde.
               İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı.

               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
               Bir yosma geçiyor kaldırımdan.
               Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
               Bir şey düşüyor elinden yere;
               Bir gül olmalı. 
               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

               İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
               Bir kuş çırpınıyor eteklerinde.
               Alnın sıcak mı, değil mi biliyorum;
               Dudakların ıslak mı değil mi, biliyorum;
               Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
               Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
               İstanbul’u dinliyorum.

                                                                                Orhan Veli KANIK