bir fotoğrafa bakıp uyumak kadar zevkli bazen yaşam. bazense o fotoğrafı çizmek kadar yorucu. kimine göre zulümdür yaşamak. kimine göre basit bir umut. her dakika gitmek zamanı şimdi seslerini duymak kadar berbat ve kasvetli tarafından kendi acısını hazırlayanların kederleri. acınası.. elinde kalan üç beş kelimeyle oturup yazmak bazen bu yazıyı eşit kurban etmek kendini. neşe sonsuz görünürken anlamak asıl sonsuz olanın yolculuk olduğu. en azından öyle görünen. kırmak gökkuşağını. her bir rengini ayrı bir elbise için kullanmak. ya da bu düşünceyi bırakıp tüm renklerini tek bir elbisede göstermek yaradılanlara. birliği sağlayabilmek ya da bencilce siyah beyaz gören gözlerini tatmin etmek insanların var doğasında. şafağı izleyebilmek için babaannelerine tembih edenler sabah ezanına kalkınca onu da uyandırması için; uyanamadılar o çocuklar.. sonra da şafağı parçaladılar.. ihtişam ne kadar önemliydi onlar için. ulaşılmazlık bir zevkti. çığırından çıkıncaysa bir öç alma duyusu. ne kadar çirkindi bir ipek böceğinin kendine yaptığı koza. ve ne kadar güzeldi içinden çıkan zarif kelebek. renkleri göz alıcı, desenleri düşündüren efsaneler. halbuki kimse kimseyi sevmezken. şimdi anlıyorum yaşam bunların farkında olmak...

ve ben de tonlarca kelebek gördükten sonra öç aldım. onu öldürüp kanatlarını parçaladım ve bir sümüklü böceğe yedirdim... ve tanrı beni lanetledi...