Arkamı dönüp baktığımda gördüğüm kemikler yine bana aitti. Ölmüştüm. Kim bilir kaçıncı kez. Mezarımı almıştım boynuma bir kaplumbağa gibi taşıyordum evimi sırtımda. Hayatımı yine yükledim omuzlarıma. Bana emanet bırakılan. Boynumdaki kiralık tabelası. Neden bu kadar aşağılık olmaya zorlanıyorum. Kendime değil. Arkada bıraktığım hüzünlerim güldürüyor beni. Mutluca. Hadi kır kalemi. Hazırım infazıma. Yargılamadan. Sonsuza dek ya da asla; umurumda değil! Korkmuyorum artık senden…