Ruhumdaki hortum yavaşça dinginleşirken

Senin lanetinle depreşiyor tekrar fırtına

Giderken bana emanet ettiğin yaraların

Ve bütün günahların canımı yakarken

Depreşen bu hortum sonrası ufak fırtına bile

Yakıcak canımı

Çünkü zaten ardında bıraktığın yaralar burada

Onları anımsadıkça ben ki Siyanür

Dokunduğuna acı veren kasvetli zehir

İçten içe yanıcak ve o zehri attığı yine kendi bedeni

Ve cılız ruhunun çatlak yönleri olucak kırılmaya çok müsait

Onlar kırıldıkça ben de parçalanıcam

O parçalar ki bende hiçbir zaman duramayan yine duramıycak..

Yine gidicek beyaz giyimlerinin ardına saklanan

Zombi yüzlü insanlara

Ve gözlerimden fışkıran kanlar uzun süre ölülere bakmaktan

Bardağımı doldurunca

Giderim belki..