bir fotoğrafa bakıp uyumak kadar zevkli bazen yaşam. bazense o fotoğrafı çizmek kadar yorucu. kimine göre zulümdür yaşamak. kimine göre basit bir umut. her dakika gitmek zamanı şimdi seslerini duymak kadar berbat ve kasvetli tarafından kendi acısını hazırlayanların kederleri. acınası.. elinde kalan üç beş kelimeyle oturup yazmak bazen bu yazıyı eşit kurban etmek kendini. neşe sonsuz görünürken anlamak asıl sonsuz olanın yolculuk olduğu. en azından öyle görünen. kırmak gökkuşağını. her bir rengini ayrı bir elbise için kullanmak. ya da bu düşünceyi bırakıp tüm renklerini tek bir elbisede göstermek yaradılanlara. birliği sağlayabilmek ya da bencilce siyah beyaz gören gözlerini tatmin etmek insanların var doğasında. şafağı izleyebilmek için babaannelerine tembih edenler sabah ezanına kalkınca onu da uyandırması için; uyanamadılar o çocuklar.. sonra da şafağı parçaladılar.. ihtişam ne kadar önemliydi onlar için. ulaşılmazlık bir zevkti. çığırından çıkıncaysa bir öç alma duyusu. ne kadar çirkindi bir ipek böceğinin kendine yaptığı koza. ve ne kadar güzeldi içinden çıkan zarif kelebek. renkleri göz alıcı, desenleri düşündüren efsaneler. halbuki kimse kimseyi sevmezken. şimdi anlıyorum yaşam bunların farkında olmak...

ve ben de tonlarca kelebek gördükten sonra öç aldım. onu öldürüp kanatlarını parçaladım ve bir sümüklü böceğe yedirdim... ve tanrı beni lanetledi...

Arkamı dönüp baktığımda gördüğüm kemikler yine bana aitti. Ölmüştüm. Kim bilir kaçıncı kez. Mezarımı almıştım boynuma bir kaplumbağa gibi taşıyordum evimi sırtımda. Hayatımı yine yükledim omuzlarıma. Bana emanet bırakılan. Boynumdaki kiralık tabelası. Neden bu kadar aşağılık olmaya zorlanıyorum. Kendime değil. Arkada bıraktığım hüzünlerim güldürüyor beni. Mutluca. Hadi kır kalemi. Hazırım infazıma. Yargılamadan. Sonsuza dek ya da asla; umurumda değil! Korkmuyorum artık senden…

Ruhumdaki hortum yavaşça dinginleşirken

Senin lanetinle depreşiyor tekrar fırtına

Giderken bana emanet ettiğin yaraların

Ve bütün günahların canımı yakarken

Depreşen bu hortum sonrası ufak fırtına bile

Yakıcak canımı

Çünkü zaten ardında bıraktığın yaralar burada

Onları anımsadıkça ben ki Siyanür

Dokunduğuna acı veren kasvetli zehir

İçten içe yanıcak ve o zehri attığı yine kendi bedeni

Ve cılız ruhunun çatlak yönleri olucak kırılmaya çok müsait

Onlar kırıldıkça ben de parçalanıcam

O parçalar ki bende hiçbir zaman duramayan yine duramıycak..

Yine gidicek beyaz giyimlerinin ardına saklanan

Zombi yüzlü insanlara

Ve gözlerimden fışkıran kanlar uzun süre ölülere bakmaktan

Bardağımı doldurunca

Giderim belki..