Bu yaşıma kadar hep mutsuz bir ailede büyüdüğümü düşünür kendimce üzülür, sızlanır bazen isyan

 bile ederdim neden "BEN" diye. Kendimi bildim bileli annem ve babam birbirlerine neyi kabul ettirmeye çalıştılar hiç anlamadım. Ama aralarında yıllardır süregelen bir inat var ki, hem ablama hemde bana çocukluğumuzu ve genç kızlığımızı zehir etmeye yetmişti. Zor olmayan yaşam koşullarına rağmen yedi sene kalbi delik bir çocuğa sahip olmak ve onun ölümünü tatmak belkide asabi yaptı onları. Ama herşeye rağmen bizi koruyan, kollayan, seven, her eksiğimiz ile ilgilenen bir anne-babamız vardı. Sorunları sadece birbirleri idi. Ama sanırım bunda birbirlerini nişan gecesi tanımalarınında çok büyük etkisi var. Her ne kadar çok büyük bir aşkla evlenselerde demek ki  yaşam koşulları insanı gerçekten değiştiriyor. Ne zaman okuldan yada işten eve gelsem yemeğim önümde hazır, kıyafetlerim ütülü, aman dersini yapsın yada yazık işten geldi yoruldu diye el sürmeme izin verilmeyen ev işleri :) Aslında her şey rüya gibi. Taa ki babam elinde rakısı kapıdan içeri girinceye kadar. Evimizde şiddet olmasada bu içki yüzünden yapılan kavgalar bizim için şiddetten öte bir şeydi. Ama herşeye rağmen annemide, babamıda çok ama çok seviyorum. Evlenip bir yuva sahibi olduktan sonra onları çok daha iyi anladım. Bu hayat koşullarında bir yuvaya bakabilmek, idare edebilmek, manevi ihtiyaçları karşılayabilmek ne kadar zor ve meşakatli. Hayatımda ilk defa o gün bu kadar derinden ve içten böylesine sevdiğim, inandığım bir annem ve babam olduğu için Allah'a defalarca şükrettim. İyiki herşeye rağmen hiç bir zaman ayrılığı düşünmemişler ve çözümü o yolda bulmamışlar. Evet ben şanslıydım aslında. Beni büyüten, evlendiren en zor zamanlarımda bana kol kanat gerip destek olan ailem vardı. Sanırım yaşadığımız tartışmalar, kavgalar o karşımda duran soğuk, sevgiden yoksun yuva binasının yanında şerbet gibi bir şey. Toplumun sağlıklı geleceği için önce kadınlar okumalı ve mutlaka çalışmalı. Ardından kendine uygun doğru insanı seçmeli ve öyle yaşamalı, çoğalmalı. Kendi yavrularıma gelince hayatım boyunca nasıl olaylarla karşılaşacağımı bilmiyorum ama olurda bir gün bir karar vermek gerekirse sonuna kadar direneceğim yuvam ve çocuklarım için. Evet benimde kendi hayatım var ama kendi hayatım için iki tazecik hayatı karanlığa gömemem. Önce çocuklar, önce çocuklar, önce çocuklar diyorum.

Sevgiler...