Tek dileğim sağlıkla, huzurla, çocuklarımla ve eşimle ne zorluklara katlanarak sahip olduğumuz bu evde yaşlanmak. Bir şeyi çok arzu ederseniz mutlaka önünüze engeller çıkar. Çok arzu etmeyi dayımla yengem boşandıktan sonra bıraktım. Yengem ve dayımda çok zorluklara göğüs gererek ev sahibi olmuşlar ama içine girip oturmak kısmet olmadan iki çocuklarına rağmen ayrılmışlardı. Çok korktum işte o zaman.Bir şeyi çok istemeyeceksin. Bazı şeyleri zamana bırakmakta fayda var. Hele ki konu bir kooperatif ise kesinlikle çok zamana ihtiyacınız var :) Şükür ki biz iyi niyetli, dürüstçe çalışan bir yönetime denk geldik. "Burada hep beraber oturacağız yarın birbirimizin yüzüne bakacak belki kızınızı alıp oğlumuzu vereceğiz" dediğinde kooperatif başkanına daha bir güvenmiştim. Haksızda çıkmadım şükür. Artık yüzdük, yüzdük kuyruğuna geldik. Bugün mutfağın, banyonun, iç kapıların, vestiyerin takıldığını görünce iyice eve benzettim evimi :) Üç yıllık evli iken girdiğimiz bu maratondan sanırım 2007 yazında çıkacağız. Ama kızımın ilkokulu bitmeden bu semte gelmemiz mümkün gözükmüyor. Evet ne yapıyoruz ? Herşeyi zamana yani oluruna bırakıyoruz.

Sevgiler...