The rebirth of the Italian cities attracted visitors from all over western Europe. Merchants and bankers hoped to make their fortunes in the Italian city-states. Artists and students sought knowledge and fame. When these travelers returned home, they brought Renaissance ideas with them. In time, the ideas of the Renaissance influenced people far from the Italian peninsula.
William Shakespeare is the best-known writer of the Renaissance. His plays mixed humor with drama, and showed the strengths and weaknesses of people. Audiences flocked to see his presentations of Roman emperors, British kings and queens, and Italian teenagers.
Pieter Bruegel was a Dutch painter who wanted to show people as they really were. Breugal studied Italian art, but he developed his own style. Many of his paintings show peasants working, dancing, and eating.
The Renaissance patrons wanted art that showed joy in human beauty and life’s pleasures. Renaissance art is more lifelike than in the art of the Middle Ages. Renaissance artists studied perspective, or the differences in the way things look when they are close to something or far away. The artists painted in a way that showed these differences. As a result, their paintings seem to have depth.
An artist from Florence named Giotto was one of the first to paint in this new style. Giotto lived more than a century before the beginning of the Renaissance, but his paintings show real emotion. The bodies look solid, and the background of his paintings shows perspective. The art produced during the Renaissance would build upon Giotto’s style.
Leonardo da Vinci was born in 1452 in the village of Vinci. His name means Leonardo of Vinci. Leonardo began his career working for a master painter in Florence. By 1478, Leonardo left his master and set up his own workshop. People have been trying to guess the secret behind the smile of his Mona Lisa ever since he painted it around 1505. His Last Supper shows clearly the different feelings of Jesus and his followers.
Leonardo’s fame grew—but not just for his painting. Leonardo was truly a “Renaissance Man,” skilled in many fields. He was a scientist and an inventor as well as an artist. He made notes and drawings of everything he saw. Leonardo invented clever machines, and even designed imitation wings that he hoped would let a person fly like a bird.
Michelangelo Buonarroti of Florence was one of the greatest artists of all time. Like Leonardo, Michelangelo was a “Renaissance Man” of many talents. He was a sculptor, a painter, and an architect. When Michelangelo carved a statue of Moses, he included veins and muscles in the arms and legs.
Even condemnations of an "unspeakable," "unnatural vice" gave it a discursive existence and spread intimations of what was erotically possible. Attempted censorship increased the piquancy and desirability of overtly sexual imagery.
The issue is not so much the quantity of evidence as the types, and the ways in which it is read for sexual content. Besides straightforwardly positive or negative representations of same-sex activity, scholars are beginning to notice such modalities as satire, burlesque, irony, nuance, and equivocation.
Whether or not various documented practices began in the Renaissance, new kinds of evidence survive. The advent of print culture codified and disseminated forms of oral culture, such as sexual invective, pasquinades (or lampoons), and obscene jokes. Print technology also enabled the wider marketing of erotic imagery, which in turn increased demand. The Reformation sharpened polemic accusing opponents of same-sex sins.
Homoeroticism is also evident in artists' writings, including poetry by Michelangelo and Bronzino. Cellini's autobiography, written during house arrest for sodomy, noted sexual encounters with women and, less explicitly, erotic attraction to youths. Offices established to regulate sexual activities received denunciations of artists for sodomy with apprentices or models (Leonardo in 1476, Botticelli in 1502, and Cellini in 1523 and 1557, for example).
Conditions of production in a workshop system favored all-male sociability and erotic contact. Trainees were advised to avoid women; many artists did not marry. Several anecdotes record Donatello's erotic relations with apprentices. A succession of attractive models and pupils enthralled Leonardo. For twenty-six years he endured the antics of his favorite (suo creato) "Salai" ("Satan") who entered his service as a ten year old in 1490 and was his model for depictions of youthful, curly-headed male beauty.
Botticelli, described by Vasari as "extraordinarily fond of those he knew to be students of the arts," was renowned for having nightmares about being married. A poet described the married Giovanni Bellini in bed with a boy. Married with two children, the painter Sodoma nevertheless openly adopted the daring nickname by which he is still known. Cellini pled guilty to the charge of keeping an apprentice for five years "as though he were a wife" (a common expression).
Social gatherings in workshops provided sexual opportunities, and such occasions multiplied in the sixteenth century when artist clubs staged fancy-dress parties or theatrical entertainments. Cellini described a Roman dinner party for artists that was attended by female prostitutes and a seductively cross-dressed youth.
Official disapproval and punitive measures co-existed with a fair degree of tolerance among many patrons and humanists. Bonds between patrons and dependent artists were sometimes eroticized. Particularly in restricted circles, such as a poetic coterie, a courtly elite, or a so-called academy (reading group), homoerotic imagery and wit was appreciated.
Bronzino's double-sided painting of the front and rear of a naked dwarf in the Medici court, for instance, makes several homoerotic allusions. The humanist Willibald Pirckheimer wrote a Greek in ion on his portrait sketched by his friend Dürer: "With erect penis, into the man's rectum."
The interests of certain collectors are telling. For example, Antonio Pèrez, Philip II's Secretary of State until accused of sodomy in 1579, owned Correggio's Ganymede and Parmigianino's Cupid carving his bow.
20/3/2008 - News of Baroque in relation to Renaissance
News of Baroque in relation to Renaissance
The Baroque period is one of the biggest chapters inside the Art World. Not only is an artistic style, but also a way of life.
By the end of 16th Century and specially in Italy, Renaissance was ending and developping to Mannerism. Italy walked by new ways again. Europe had a lot of problems in 16th Century. A change was necessary. The consecuences of Luther´s thesis and the end of Counter-Reformation in Trento Council brought a revolution. After Trento, catholic church refused protestant nations and started a very heavy discipline. Catholicism wants to express the idea of truth, this is why a new iconography is developped in picture and sculture.
Velazquez, The maids of honour, 1656-57,
Oil on canvas,
3,18 x 2,76 m.
The word "Baroque" was created in 19th Century. This word comes from berueco that means "irregular pearl". At the beginning, the Baroque period was considered like a bridge between Renaissance and Neoclassicism. However, this is a bad interpretation, baroque art is more than that. If classical art promotes human reason, Baroque prefers information about feelings and human sensitive. This way will be continued in Rococo and increased in Romanticism. Eventually, in 20th century, Dadaism and Abstraccion got success at feelings definitively.
Turkish
Barok resim sanatı da gerek duvar gerek tuval resminde Rönesans üslubundan önemli farklarla ayrılır. Yüksek Rönesans döneminde Michelangelo’nun Sistine şapeli tavanına yaptığı zengin kompozisyonda tavanın düz tonozu, gerçek mimari organlar etkisi uyandıran bölmelere ayrılmış ve bunların içine sayısız figürler yerleştirilmişti. Bunlar devingen figürler olmasına karışn, tavan yüzeyi açıkça algılanabiliyordu. Barok üsluptaki tavan resimlerinde de mimari çizimler söz konusudur. Ancak bunlar derinlik etkisi uyandıracak biçimde eğrilip bükülerek kaçış noktasına doğru yükselmekte, ortadaki hareketli figürler ise sanki gök boıluğunda uçuşmaktadır. Seyirci artık tavan yüzeyini farketmemekte, kapalı bir mekan içinde bulunduğunu unutmaktadır. Barok resmin duvar yüzeyini görünmez kılan, onları gökyüzünün sonsuzluğuna açan bu dönüştürümüne örnek olarak Roma’daki San Ignazio Kilisesi’nin orta mekanının tavanı gösterilebilir. Mimari çizimlerdeki kuvvetli perspektifle oluşan orta bölüm, kenarlarda uçuşan figürlerle birlikte bakışımızı derinliklere çekip götürmektedir.
Barok resmin doğuşunda Maniyerizm’in katkısını açıklayan bir örnek de Maniyerist sanatçı Tintoretto’nun Venedik’teki Son Akşam Yemeği (San Giorgio Maggiore) adlı resmidir. Leonardo da Vinci’nin Milano’daki aynı konulu yapıtından farklı özellikler taşır. Vinci’nin yapıtında yemek masası duvar düzlemine paralel olarak konulmuş, figürler ortada ısa, iki yanında eşit sayıda azizle sıkı bir simetri içine alınmıştı. Tintoretto’nun resminde ise diyagonal bir düzenleme söz konusudur. Gözümüz bu diyagonali izleyerek gerilere, ısa’nın ışıldayan haleli başına doğru kaymaktadır. Güçlü gölge-ışık karıştlığı içinde figürlerin konturları eriyip hareket bağıntılarıyla sağlanan dinamik bir bütünlük oluşmakta, güçlü bir dramatik etki seyirciyi bir anda kavramaktadır. Bütün bu özellikler Barok resmin de başlıca özellikleridir.
Sanat tarihçileri 16. yüzyılın sonunda ün kazanan Caravaggio’yu Barok resmin babası sayarlar. Caravaggio kısa yaşamına sığdırdığı birbirinden başarılı yapıtlarla bu tanımı hak etmiştir. ısa’nın Mezara Konuluşu (Vatikan) adlı yapıtında sağda ellerini acıyla kaldırmış azizeden başlayarak sola doğru kademeli olarak sıralanıp eğilen figürlerin hareketi, ısa’nın sarkan koluyla mezar taşına ulaşmaktadır. Hareket hem acıyı hem mezara konuluşu ifade etmekte, gerek ortadaki kırmızı şal gerek ustalıklı gölge-ışık kullanımı dramatik bir etki oluşturmaktadır. Caravaggio gerçekçi bir ressamdır. Çoğu birer işçi olan azizleri nasırlı ellerle ve çamurlu ayaklarla resimlemekten çekinmemiştir. Bu yüzden kiliseyle sık sık anlaşmazlığa düştüğü bilinir. Sanatçı Golyat’ın Başını Kesen Genç Davud (Gallerie Borghese, Roma) adlı resminde ise uyumlu hareketler, etkileyici yüz ifadeleri ve başarılı gölge-ışık kullanımıyla seyirciyi ürperten güçlü bir dramatik görünüm yaratmayı başarmıştır.
Caravaggio’nun etkisi kısa zamanda tüm Avrupa’ya yayılmıştı. ıtalya’da eğitim gören pek çok sanatçı onun yolunu seçmiştir. Bunlara “Caravaggistler” denir. Avrupalı sanatçılar, ustanın az sayıda yapıtını göremese de dört bir yana yayılan Caravaggistler onun üslubunu tanıtıyorlardı. Fransız sanatçısı Georges de la Tour da bunlardan biridir. Aziz Sebastion’a Yas Tutan Azize Irene (Staatliches Museum, Berlin) adlı yapıtında Caravaggio’nun etkileri kolayca görülür. Tüm sahne azizenin tuttuğu çırayla aydınlatılmış bu yolla güçlü bir gölge-ışık karıştlığı yaratılmıştır. Figürlerin sağdan sola doğru kademeli olarak alçalışı da Caravaggio’nun ısa’nın Mezara Konuluşu adlı resmini anımsatmaktadır. Ne var ki, her güçlü sanatçı gibi Georges de la Tour da bu etkileri kendi ulusal ve kişisel sanat dünyası içinde eritip özümsemeyi bilmiş ve çok özgün yapıtlar ortaya koymuştur. De la Tour bir taşra sanatçısıydı, oyya yurttaşı Poussin ıtalya’da eğitim görmüş, Paris’te yaşamıştır. Sanatçı Aziz Erasmus’un şehit Edilişi (Vatikan Pinakothek) adlı yapıtında daha kalabalık bir kompozisyon içinde Caravaggio’nun bir başka özelliğinden, dramatik anlatım gücünden yararlanmıştır. Olayın en trajik anını işlemiş, ama bunu yüzde yüz kendine özgü bir üslupla yapmıştır.
Michelangelo Merisi da Caravaggio
17. yüzyıl ıspanyol Baroğu’nun en ünlü ustası ise bir saray ressamı olan Velazquez’dir. Çağdaşları tarafından “büyücü” diye adlandırılan sanatçının tablolarına yakından bakınca kalın renk lekelerinden başka bir şey görülmüyordu. Ama tablodan üç adım uzaklaşıldığında her şey belirginlik kazanıyor, figür bu teknikle sağlanan büyüleyici bir renk ve ışık titreşimiyle canlanıyor, sanki soluk almaya başlıyordu. Bu özelliği en iyi gösteren örneklerden biri de Kralişe Mariana’nın Portresi’dir (Louvre, Paris).
Ribera, Martyrdom of St Felipe, 1639,
(known as of St. Bartholomew)
oil on canvas, 2,34 x 2,34 m,
Museo del Prado, Madrid.
Zurbaran, Zurbaran, St. Casilda,
1638-42, 1,84 x 0,90 m.,
Oil on canvas, Museo del Prado, Madrid.
Murillo, The Holy Family of the Little Bird, 1650
1,44 X 1,88 m., Oil on canvas, Museo del Prado.
Rembrandt, Artemisia1634,
1,42 x 1,53 m.
Frans Hals, A member of the Haarlem guard,
c.1636, oil on canvas,
Andrew, W. Mellon Collection.
Vermeer de Delft, Girl with a pearl earring, 1665,
The Mague, Mauritshuis, 47 x 40 cm.
Rubens, The three Graces
0,87 X 1,236 m, Prado museum, Madrid.
Van Dyck, Self-portrait, 1630, oil on
canvas, Galleria degli Uffizi, Florence.
Annibale Carracci, Venus, Adonis and Cupid,
c.1590-1595, Prado Museum, Madrid.
Guido Reni, Atalanta and Hipomenes,c.1612,
oil on canvas, 206 x 297 cm, Prado Museum, Madrid.
A. Gentileschi, Autorretrato como
alegoría de la pintura, c.1630,
óleo sobre lienzo, Palacio de Kensignton.
Pietro da Cortona, The Golden Age, 1641-1646,
fresco, Sala della Stufa, Palazzo Pitti, Florence.
tulumbası bozuk
boş bir kuyu şimdi kelimeler
her seferinde tekler
ayarı bozuk düzensiz
tiz sesler
iki damla akıtınca
şanzıman ayarı gevşer
sesler vokal/isttirler
çıkrığın yerini aldığı günden beri
tulumbayı yağlar
yağdanlığı tutan eller
aysunsay
İÇ SESİMDE UMUT
Ey Had ;
Nadiren de olsa geldiğim şu kapına
İki kanat boyu saldığım nefsim ile
bir yudum umut alıp gitmektir niyetim
vicdan yarasıdır sözüm iç sesime
şu gök kubbede bir çığlık gibi inler
yaralarımın her biri iliklerimde
zehirli bir engerektir, titrer
kul olmasını bilemedim amma
insanlığım bileklerimi kitler
namlunun ucunda sözlerim
yaşlarla dolu yine gözlerim
ya al bu canı tez elden, kirlenmeden
ya da unut beni ,
Filistin'li bir çocuk yüzünde
AysunSay
BİR YANIM HEP YAKINDIR ÖLÜME !...
Ay/sunar raksını
Ufukta
gözlerden uzak
gizlice öpünce denizi,
sarı saçlı güneşin
kızıl ateşi söner
Kısılan gözbebekleri büyür
Ay/sunar kendini dolu bir geceye
aşkla raks eder
geceden heceye..
Kırılganlıklar taşar içinden
diline ulaşır sümüksü iyot tadı.
Sarhoşluğuna dokunur
Suma ve anason tohumuna
karışınca rafine beyaz şeker,
kırk beş derecede,aslanı sütlü
Tekirdağ karşıda
köpüklü Marmara’ya eş.
Dibince düşer ay/suya sek.
hüznümün diğer adı…
Hiçbir sürgün böyle kahır olmadı.
Ne yürekler kondu bileklerin damalarına,
alnımız ak, yüzümüz pak.
İnce bir ar akar, yokluğunuzda
Alı al, akı hep ak.
Uçar, yedi iklim kuşları.
Kaç pusulasız yolculuk vardır,
tek yönü gösteren.
Ve..
hep aynı, son durakta biten.
Alı al, akı hep ak.
Uçar, yedi iklim kuşları.
Kelepçe vurulmadan düşer eller.
ne kamiller tanıdım ben,
ne alimler..
Kasım aylarında çekip gittiler.
Alı al, akı hep ak.
Uçar, yedi iklim kuşları.
Bilirim, bir gün …
Beni de götürecekler.
AysunSay
Sevgili Atam'a, Ecevit 'e ve Erdal İnönü'ye
Her Kasım'da şiirlerle anmak sizleri.
Teşekkürler.Kasım çocukları.Kasımpatı Mevsimleri.
Kaç kuşak geçti istiklal bağından, solukları hürriyet kokan.
Her nefesi aldık alabildiğine ciğerlerimize de, şükür etmeyi bilemedik.
Kaç döl yetim geldi hayata, özlemle bekledi, şefkatle saçlarını okşayan bir eli.
Bir nefeste, bir an tereddüt etmeden düşerken bedenleri .Düşman üstüne yağmur gibi indiler.Allah sesleriyle şahadet ederek, bir küçük orduyla bize bugünleri armağan ettiler.
Bir asır bile geçmeden teslim olmak, kadere kaldıysa eğer.Ne halifelikler geldi geçti de, bir Cumhuriyet kıymeti bilinmedi.
Mirasını paylaşamayan evlatlar gibi, bencil bir topluma gözyaşı dökerken nice analar,babalar.
Sızım sızım, sızlıyor. Vatan toprağına savrulmuş kollar ve bacaklar.
Çan sesleri yükselir
Balat’tan fener yolu boyunca
Çınar altında kanatlanır, yiğit nağmeleri
Arkasında sahaflar
efsanesi gizli
Asmalı mescide bir su yolu
Gezmişi gezmemişi hepsi Deniz
Eski Cezayir, bir çıkmaz sokak.
Tünelin sonunda bir ışık
Hürriyeti kucaklar istiklal
Ana kuzuları karanfil kokar,
makberlerin gün görmemiş evlatları..
Bak haykırıyor dillerde
Şahadetin ve ezan seslerin.
İki medeniyetli yedi tepenin.
Hür doğmuş milletimin
geçmişinde kalmış
Kostantinepolis
AysunSay
Bir avuç orduyla destan yazmış bir Milletin asil evlatları
Ruhunuz Şad olsun.
Yaşasın Cumhuriyet.Altı oktur bildiğim.Yıldızlar ha elli ha beş olsa ne yazar.
Sevgili Erdal İnönü’ye, Deniz Gezmiş’e ve tüm Şehitlerime Say/ gıyla.
Tahir Erdal Kimdir 1970 Zara doğumlu. Uludağ Üniversitesi
Eğitim Fakültesi Resim Bölümü Grafik ASD dan 1991 de mezun oldu.
1992 de Siirt in Baykan İlçesinde 1995 de de Gebze de öğretmenlik görevini
yaptı.
1997 den bu yana Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi
Fotoğraf ve Grafik Sanatlar bölümünde Öğretim Görevlisi olarak
çalışmalarına devam etmektedir..
Daha çok Tiopgrafi-Kurum Kimliği ve İllüstrasyon alanlarında çalışmalar
yapmakla birlikte resim çalışmalarını da sürdürmektedir.
Çalışmalarında sürrealist yaklaşımlar, mekansal algılamada illüzyonlar ve
sembolik sorgulamalara yer vermektedir.
Çalışmaları yoğunlukla yağlıboya ve akrilik olmakla beraber tuval üzerine farklı teknik uygulamalar ve denemeler de yapmaktadır.
En son katıldığı sergiler:
2003 6. Uluslararası TÜRKSAV Karma Resim Sergisi/Cemal Reşit Rey
Sergi Salonu İST.
2004 7. Uluslararası TÜRKSAV Karma Resim Sergisi/Zafer Çarşısı
Sanat Galerisi Ankara
2004 6. Türkiye Jokey Kulübü Yarışma Sergisi / Deniz Müzesi İST.
EMANET BİR GECE
Sallanıp duruyor boş bir tekne,
Eylül sonlarında lodosa teslim
İstanbul akşamları gibi…
El ayak çekilmiş
bu koca şehir de,
yıldızsız, ıssız bir gece.
Ucuna ulaşır,
yüksek ökçe yankısı,
Arnavut kaldırımılı boş sokağın,
tek figüranlarıyız,
şefkat için ayak bileklerime sürtünen
tekir ve ben.
Dönüp arkama bakıyorum,
yokuş aşağı,
bir köşede bıraktığım,
hayallerimi son kez anarak
derin bir iç çekiyorum.
Eski bir cumbanın altından geçerken,
çatlamış oluklardan bir damla düşüyor
göz yaşım/mış gibi yanağıma.
Genç kızlığımdan devr aldığım
bir kadınım, yaşlılığıma emanetim.
Yıldızsız, ıssız bir gece
üstüm de mahya ışıkları
makam_ı ilahi bir seda
doluyor kulaklarıma. Avuçlarıma seni sürüyor
dilime seni sarıyorum.
Biraz da ha üşümekte nefesim
ve yalnızlıktan titremekte, bedenim.
İşte, güzel bir yazı .Bu yazının devamını www.istanbıl.edu.tr dan bulabilirsiniz.
Ünsal Yücel Anısına Saygıyla.
BAROK SANAT
Ünsal Yücel
17. yüzyılın başında Avrupa’da yepyeni bir sanat üslubunun doğduğuna tanık olunur. Bu yeni üslup, Rönesans üslubundan ayrı, hatta ona tümüyle karışt bir sanat üslubudur. Sanat tarihçileri, yalnız resim, heykel ve mimarlığı değil, öteki sanat dallarını da kapsayan, temelde Rönesans’tan farklı, yeni bir dünya görüşüne dayanan bu üsluba “Barok Sanat” adını vermişlerdir. Barok sözcüğü, Portekizce “Barucca” sözünden gelir. Portekizce’de garip biçimli, eğri-büğrü incilere verilen bu küçültücü ad, aradan yüzyıl geçtiği halde Rönesans ilkelerine bağlılıkta direnen tutucu kişilerce konulmuştu. Batı sanatında her büyük akım, başlangıçta sert tepkilerle karışlaşmış, adlarını da çok kez böyle aşağılatıcı tanımlardan almıştır.
16. yüzyılın ikinci yarısına ortaya çıkan Maniyerizm, 250 yıllık Rönesans sanatına karış uyanan bir tepkinin sonucuydu. Maniyerizm, Rönesans’ın insanı ön plana alan, sıkı bir geometriye dayanan akılcı tutumuna karış çıkış, katılaşmaya yüz tutmuş kalıpları yıkmak eylemiydi. Barok sanatın oluşumunda Maniyerist tepkinin katkıları da yadsınamaz. Rönesans gibi bir Yeniçağ sanatı olan Barok sanatın da temel amacı g
.jpg)
