Hep içime attım seni…
Hep içimde yaşadım…
Meğer en zoruymuş seni içimde yaşamak…
Hep unuttum zannettim…
Sen hep bir dostun benim için ama sadece dilimdeymiş o söz, bilememişim…
Ben seni her gün daha çok sevmişim, gün geçtikçe daha da büyümüşsün içimde…
Sevmediğini biliyordum. Ama her seferinde hayal kırıklığına uğramaktan bıktım…
Gözlerin gözlerimle karşı karşıya geldiğinde kalbim bir başka atıyor. Ellerim ellerini tutmak istiyor. Beynim hayallerimi gerçekleştirmem için gaz veriyor. Ama sen her zamanki gibi düşüncelerimi gözlerimden anlayamadığın için yine yarı yolda kalıyorum.
Bir an kendimi bir çölün ortasında hissediyorum. Çok fazla yürüyüp yorulmuş gibi oluyorum… Artık suya ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Arıyorum arıyorum ama bir türlü bulamıyorum… Ama yine de yürümeye devam ediyorum. Ama çöldeki kumlar gibi sen de kalbimde hiç ama hiç değişmiyorsun…
Öyle yerleşmişsin ki kalbime beynim bile ona engel olamıyor.
Ne desem de anlatsam seni…
Sözcükler senin adını duyunca bir araya gelemiyor. Cümle haline getiremiyorum onları…
Hani çölde bir anda fırtına çıkar ya; işte sen de öylesin… Fırtına gibisin fakat onun gibi hemen gelip geçmiyorsun…
Diyorum ya sen benim tek değişmezimsin. Çöldeki kumumsun, suyumsun… Her ne olursa olsun hep öyle kalacaksın…
