"Kıl Beni Ey Namaz...."

Kıl beni ey namaz

Çöllerden topla hücrelerimi.

Rahmetinin serinliğinde yıka kalbimi.

Kıl beni ey namaz

Ruhumu secdede yeniden fısılda bana.

Şah damarı yakınlığından emzir yetimliklerimi.

Kıl beni ey namaz

Dağlar küçülsün, denizler taşsın, dağılsın kalabalıklar.

Rüku rüku doğrult eğriliklerimi.

Kıl beni ay namaz

İkiye bölünsün kalbim kıblenin şakağında.

Sevgilinin işaret parmağı değsin göğsüme.

Kıl beni ey namaz

Topla sevdalarımı, kırık aynaların çatlaklarından.

Ömrüme ilikle sevinçlerimi, firuze düşler düşür alnımın şafağına.

Kıl beni ey namaz

Tenim İbrahim gibi ateşe düşmüşken,

Gül kokulu serinlikler değdir yüreğime.

Kıl beni ey namaz

Günahın, isyanın, nisyanın kuytusunda büyüttüğüm pişmanlıklarımın yüzünü kaldır yerden.

Al karanlıklarımı, al karalıklarımı gözbebeklerinde yıka.

Kıl beni ey namaz.

İnsan kıl beni.

Doğru kıl.

Duru kıl.

Diri kıl beni.

İnsan kıl bu bedeni....

Bugün hediye etmek için birkaç tane aldım bu kitaptan.. "Senai Demirci" nin yazılarını zaten çok severdim.Bu kitabının tanıtımını görüncede hemen almalıyım dedim. Geçen yıl da çocuklara "her güne bir dua" isimli kitabını almıştık, her gece çok severek okuduk yavrulara...

Bu kitabıda çok güzel, eve gelirken yol bitmesin uzasın diyerek okudum epeyce...ama cd si kalmamıştı, bende başka bir cdsini aldım, dinledim, tavsiye ederim:)) Adı "kalpten kalbe dualar".Aynı zamanda kapak yazısı da olan içindeki bir duayı ekiliyorum, hepimizin duası olsun inşallah.....

Unutmak ne dipsiz birşeydir ki, unutanlara unuttuklarını bile unutturur.

 Unutulmak ne acı şeydir ki, unutulanın unutuluşuna ağlayışını kimse hatırlamaz.

"nisyan"dan,unutuştan çıkarıldık her birimiz.

 Yüzümüz gün yüzüne değeli, tenimiz güneşe erişeli beri unutulmaktan alındık, unutmaktan sakındık.

 Hatırı sayılır olduk. İsmimizin orada burada anılması memnun etti bizi.

 Ne var ki, unutmak yaşamak kadar elimizin altında ve unutulmak ölüm kadar yanıbaşımızda.

Ölüm bizi geldiğimiz yere "nisyan" a götürüyor tekrar.

 Ölüm unutuşlara gömüyor yüzümüzü; tenimizi tanıdıklarımıza yabancılaştırıyor.

 Yaşarken ölümü anmıyoruz o yüzden.

 Yaşarken ölümle aramıza sahte mesafeler döşüyoruz.

Unutulmak korkusu bu...Galiba, en çok, unutulacağımızı unutuyoruz.

 Ve herkesin unuttuğu anlarda, "hatırlanmaya değer olmadığımız zamanlarda" hatırımızı tek sayanın;

 Yaratıcımız olduğunu unutuyoruz.

 Sen ki hiç unutmadın ve hiç unutmazsın bizi, bize senin zikrini unutturma Rabbim.....

amiin...

Bakın bugün birde ne aldım:) Ara ara aklıma geliyordu ama bir türlü rastlamamıştım bu şirin seccadelere. Bugün kitabın konusu "namaz" olunca yine aklıma geldi, bende aradım aradım ve sonunda bulduuuum;) Boyutları anlaşılsın diye yanlarına da birer oyuncaklarını koydum çekerken:)

Minik kızım, kız ya işte beklemeden, hemen yaşamak istedi ilk heyecan ve mutluluğunu,başörtüsü takacak zamanı bile çok görüdü... ilk namazını kıldı bu minik seccadesinde:)Boyutlarını daha iyi anlayabilelim diye belkide

Bugün biraz daha kendime yönelik oldu bu yazım...bugünlerde biraz  sessiz sessiz yaşıyorum nedense,birazda depresifim sanırım...bu da böyle olsun,ruhumuzu beslesin inşallah....