gökkuşağı mı doğurdu beni? inanmalı mıyım leylek yalanlarına..ben büyüdüm ama bebeklerim hiç büyümedi.gözlerimin yaşlarına tanıklık ettiler.annemden çok onlarla uyudum,onlarla büyüdüm fakat onlarsız yürüdüm,gittim okuluma.

zaman geçti,yaşlandı annem.zaman geçti boyum kapının kolunu bile geçti.zaman geçti bez bebeğim hiç büyümedi.ilk dikildiği gibi hala.yaşlandıkça makinede gençleşiyor zavallı.bir başı dönüyor şöyle ve hatırlıyor tüm güzellini ve benim çocukluğumun en gizli yalanlarını.

ben ise bez bebeğime arkadaşlar yaparak hatırlıyorum çocukluğumu.arkadaşlarımı çoğaltarak.ben gökkuşağının kızı oldum evet.çocuklara ve o çocuğu hep bir yerlerde saklayanlara.kimbilir,gazoz kapaklarının yanında belki de.renklerimi saçlarımdan iğneme akıttım.bir ressam değilim belki,kimbilir belki bir heykeltıraş bile sayılmam.ben oturur çocuklara hayaller dikerim tüm renklerime boyanarak.şeker lekesi olacak bebeklere tatlılıklarını ben veririm.isimler koyarım onlara kimsenin bilmediği.çirkin de olsa bebeklerim,kaşı gözü eksik olsa da"kuzguna yavrusu anka görünür" misali..o çirkin bebeklerim,güzel dünyaların kraliçeleri olur yeri gelir.tek gözü olmasa da sevmez misin anneni?babanın bacağı olmasa korkar mısın ondan?işte bezden maşuklar,hiç eksiksiz sevilir çocuk aşklarının diyarlarında.

ben gökkuşağının kızı raflarda unuttuğunuz 90lar kokan,80ler,70ler kokan,depremli,darbeli savaşlı bebeklerinizi çöpe atma hakkını buluyorum kendimde.sizlere çiçek çocukları,misketleri,tasoları,aslan yelesi saçları,zambo sakızlarını,sokakta oynayıp terlediğimiz günlerden kalan çamurlarınızı getiriyorum.

hepsini bebeklerime anlattım ben.sadece boş bakan bezler değil onlar.her dikişinde benimle dolu,her düğmesi hayallerle sarılı bebeklerimle geldi size gökkuşağının kızı.kabul edin ve bebi göğsünüze bastırın yarım kalan kulaklarım,tek gözüm,olmayan bacaklarımla.beni reklerimle kabul edin.ben gökkuşağının kızı...