bugün gördüm. insanların yürekleri de en az bizler kadar parçalanıyor. üstelik onlar birbirlerinin yüreklerini parçalıyorlar. kimi aşk yüzünden,kimi dostu yüzünden,kimisinin çok sevdiği yakınları yüzünden,kimi işi yüzünden,kimi ailesi..ve daha bir çok örnek. biz onlar için hep dedik bizi yerimizden yurdumuzdan ettiler diye de bir şeyi unuttuk. bu hayatın,bu yaşamın düzenini.. gün gelince herkes terk edip gidiyor..çok uzaklara gidiyor.. bazen giden bazen de kalan.. birileri üzülüyor en nihayetinde. alışılmaz sanılıyor.. ama bir bakıyorsun çok uzun seneler geçmiş üstünden. ve işte zamana yenik düşmenin verdiği yenilgi.. ama hiç anlamıyoruz. bu dünyada yaşayan herkes zamana yenik. bir kaya, bir ot,bir hayvan ve bir insan.. varolma nedenimiz her ne olursa olsun yenilip gidiyoruz.. hani bazen zamansız diyoruz ya,değil.. zamanında.. bir diğerine göre zamanı olmayan şey,kurulu düzende aslında tam "zamanı"...
      işte ben bugün gördüm,ve bugün anladım bir kez daha hoşçakal kelimesinin anlamını. her seferinde aynı olsa da..
      hayat bir bayrak yarışıymış meğer.. sonra ki gelen bir öncekinde hep daha iyi olmak zorundaymış.. ve birileri hep gitmeliymiş.. ardında gözyaşları olsa da gitmeler olmalıymış.. ve kalanlar.. onlar da olmalıymış.. her şey sen değişti desende devam etmek zorundaymış.. ve bir saniye öncesini bizler hep "mış" olarak kullanmalıymışız..
     hoş çakalınmış dostlar..
     işte ben bugün gördüm. bugün içimde bunları dinledim. işte biz sert kayalar..