sende bir tuhaflık belki de. yanılan benim...ben senin bana değil,kendine sadık kalmanı istedim hep. bir de benimle sevdiğin ne varsa,hep sevmeni istedim.bana gelmeden önce nasıl gülüyorsan,benimle nasıl güldüysen,ben gittikten sonra da öyle güleceğine inanmak istedim. benimle nelere ağladıysan,benden sonra da aynı şeylere ağlayacağını sandım. benimle vejeteryensen herkesle vejeteryen olmanı isterdim.benimle etseversen,herkesle etsever olmanı beklerdim.kuşları benimle sevmiştin.vahşi hayvanları benimle öğrenmiştin.avcılara gönül vereceğini ihtimal vermemiştim.beni kararlılığına inandırdığın planlarına sadık kalmanı isterdim.düşüncelerine,zevklerine sadık kalmanı..bir mönüden rastgele yemek seçer gibi kendine zevkler seçeceğini bilemezdim.hatırlıyor musun,yerimden kıpırdamak istemediğim zamanlarda bozulur kızardın(içten içe hak verirdim.ben tutucu ve tembel bir kediyim sanki,sense hoplayıp zıplamak isteyen bir köpek!)isterdim ki,dilediğince kıpırda,gez,dolaş,altüst et dünyayı,kendi arzularına sadık kal. birgün gelip kuytu köşelerde saklanacağına ihtimal vermezdim.yalan söylerdin."doğruyu söylemekten daha az acı veriyor"demiştin bir gün.ben az yara almamıştım senin yalanlarında çıkan zehirli oklar yüzünden.ama tanrı tanığımdır ki,bu açıklamanı da gönülden anlamıştım.istedim ki,benden sonra da bana söylediğin yalanlar kadar yalan söyle ve bana olduğun kadar doğru ol hayata karşı.şimdi ne yaraları ne yalanları ne de doğruları umursadığını görüyorum.(yalancılar bile hiç değilse yalanlarına sadık kalmaya çalışırlar,biliyor musun?)köpekbalıklarını elinden besleyen birinin gün gelip kavanoza kapattığı bir japon balığına yem serperek vakit geçireceğini ummazdım.BEN BANA OLAN SADAKATİNE HİÇ İNANMADIM.BİLİYORSUN BUNU.ÇÜNKÜ BU TÜR İNANÇLAR BARINDIRAN O ÇOCUKLUK,TOYLUK ÇAĞINI ÇOKTAN GERİDE BIRAKMIŞTIM.AMA YİNE DE SENİ SADIK BİRİ OLARAK SEVMİŞTİM;KENDİNE SADIK.öyle bir izlenim veriyordun.yalnız bana mı?hayır,herkese.ve yakışıyordu sana.şimdi bu ılık ve hüznü ertelenmiş sonbaharda kalbime seslenirken,biliyorum ki..bizim dünyamız yuvarlak değil.insanların dünyası bir tepsi gibi düz.insan bir yolun sonuna vardığında kafasına dank ediyor bu gerçek.yani..sen benim kurduğum en parlak hayaldin.kavuşmamız kadar,ayrılığımızda güzeldi.şimdi en büyük hayal kırıklığımsın benim...