bugün gördüm. insanların yürekleri de en az bizler kadar parçalanıyor. üstelik onlar birbirlerinin yüreklerini parçalıyorlar. kimi aşk yüzünden,kimi dostu yüzünden,kimisinin çok sevdiği yakınları yüzünden,kimi işi yüzünden,kimi ailesi..ve daha bir çok örnek. biz onlar için hep dedik bizi yerimizden yurdumuzdan ettiler diye de bir şeyi unuttuk. bu hayatın,bu yaşamın düzenini.. gün gelince herkes terk edip gidiyor..çok uzaklara gidiyor.. bazen giden bazen de kalan.. birileri üzülüyor en nihayetinde. alışılmaz sanılıyor.. ama bir bakıyorsun çok uzun seneler geçmiş üstünden. ve işte zamana yenik düşmenin verdiği yenilgi.. ama hiç anlamıyoruz. bu dünyada yaşayan herkes zamana yenik. bir kaya, bir ot,bir hayvan ve bir insan.. varolma nedenimiz her ne olursa olsun yenilip gidiyoruz.. hani bazen zamansız diyoruz ya,değil.. zamanında.. bir diğerine göre zamanı olmayan şey,kurulu düzende aslında tam "zamanı"...
      işte ben bugün gördüm,ve bugün anladım bir kez daha hoşçakal kelimesinin anlamını. her seferinde aynı olsa da..
      hayat bir bayrak yarışıymış meğer.. sonra ki gelen bir öncekinde hep daha iyi olmak zorundaymış.. ve birileri hep gitmeliymiş.. ardında gözyaşları olsa da gitmeler olmalıymış.. ve kalanlar.. onlar da olmalıymış.. her şey sen değişti desende devam etmek zorundaymış.. ve bir saniye öncesini bizler hep "mış" olarak kullanmalıymışız..
     hoş çakalınmış dostlar..
     işte ben bugün gördüm. bugün içimde bunları dinledim. işte biz sert kayalar..

                        BIRAKMIYOR PEŞİMİ RÜZGAR

                        HER FIRSATTA GÖSTERİYOR MASUM YÜZÜNÜ,

                        GELDİĞİM YERİDE HİÇ ÖZLEMEMİŞİM ZATEN,

                        BU YÜZÜNDEN FIRTINA.

                        ŞİMDİ YABANCI AŞKIN;

                        UZAK,

                        AŞILMAZ DENİZLER,

                        KÖR BAKIŞLARIN BANA;

                        TUZAK,

                        YORUYOR BENİ SAHTE DÜŞLER.

                        DOLABINDA HALA FOTOĞRAFIM,

                        AKLIMI KARIŞTIRIYORSUN.

                        OYSA FARKLI BİR KOKU VAR HAYATINDA,

                        BIRAKTIN KIRILAN DÜŞLERİMİ ARDINDA…

   İnsan doğduğunda bir pınar gibidir.o zaman henüz bebektir.tertemiz,duru,sanki bir içim su. Herkesin masum bulduğu,annesinin hiçbir karşılık beklemeden korumaya çalıştığı bir pınar. Pınarı terk eden su,keskin akar. Asi ve hoyratça önüne çıkan her şeyi delip geçmek ister. Şen şakrak çocukluk yıllarıdır bunlar. Kural tanımazsın. Bu kayıtsız şartsız alma zamanıdır. Kopardığın kaya,taş ve odun kırıntıları seninle birlikte akmaya başlar. Çoğalırsın. Çoğaldığını dahi fark etmeden.

   Daha ilk günlerden itibaren hayat önüne engeller koyar. Bunlar aşılması gereken kayalık yaylalardır. İki şansın vardır; yaylanın etrafından dolaşmak veya delip geçmek. Hayatta küçük büyük iz bırakanlar, yola devam edenlerdir. En güzel vadileri,Hasankeyf’i , Belkıs’ı ve daha nicelerini arkalarında bırakarak akmaya devam ederler. Bir gün beklenmedik bir şey olur. Yoluna başka nehir çıkar. Bu, ilk karışma anıdır. Karışmanın, adı üstünde, kuralı yoktur. Ya bu nehirle kayıtsız şartsız karışır, daha da çok coşarsın, ya da kural koyar, set çeker, paralel akarsın. Birlikte gibi ama tek başına. Şanslıysan eğer, sondan bir önceki karışmaya kadar.

   Kimi nehirlere hayat pusu kurmuştur. Bir proje, bir kaza, bir mühendis, bir sarhoş, bir teknik oda, bir hastane odası. Önlerinde bir baraj, beklenmedik bir afet. Hayata doymadan aramızdan ayrılanlardır onlar. Kader çizgileri kısa kesilenler. Neyse ki çoğu için yolculuk devam eder. Ama nehrin hızı azalmıştır artık. Kaya, taş, ve odun parçalarına doyan su, daha bir dolgun akmaya başlar. İnsan, olgunlaşmaktadır. taşıdığı parçaları sağda solda biriktirmek ister. Üzerlerinde söğütler büyüsün, kuşlar yuva yapsın diye. Yolculuğun bir sona varacağını bilip de ne kadar süreceğini bilememe halidir bu. Biraz verirsin ama hala birazcık olsun alasında vardır hayattan..

    Nehir yatağı genişlemiştir bir kere. Su, ağır, ağır  buharlaşmaya başlar. Buharlaşan su damlacıkları, kendi yatağını oluşturmak üzere yeni, yeni pınarlar oluşturur. Önceleri kendinden kopan parçaların bağımsız ve asi nehir olacağına inanamaz insan. Ama öyledir işte. Her çocuk, kendi yatağını yapar. Tıpkı bizim bir zamanlar yaptığımız gibi.

     Koyulaşan nehir hepten durulmaya başlamıştır. Rengi bulanmış, berraklığı gitmiştir. Ama işte tam da o zaman eskisinden daha güçlü ve güzel olduğunu fark eder insan. Nehir boyunca biriken çamur, çevresine hayat vermektedir. Çok zaman önce sert bir kayadan kopardığın kum tanesinin, bugün bir su bitkisine güç verdiğini görürsün. Başından geçen her olay, açtığı bütün vadileri, pes ettiğin her an, yüzündeki tüm çizgiler, bir dantel inceliğindeki deltanın suretine yansımaktadır. Bir nehir, bir insan. Her delta, bir ayna.

   Bir gün aynaya bakınca:yoruldum dersin,çünkü aktım, karıştım. Bu, kayıtsız şartsız verme zamanıdır. Ne kadar çok topladıysan, o kadar çok verebilirsin. Ne kadar çok verirsen, yolculuğun sonu o kadar tatlanır. Topraklarında beslenen kuşlar belki de uzak diyarlarda bu yolculuğu anlatır. Hiç yüzünü görmediğin topraklarda, nice Hasankeyf ve Belkıs’ın doğmasını sağlarsın. Hiçbir şey vermesen bile, hala ayakta olmanla cesaret verebilirsin dünyaya. Cesaret ki,mutluluğun yarısıdır.

   Derken bir gün karşında masmavi bir dünya uzanıverir. Sonunda ermişsindir. Hep karaymış gibi anlatılan bu şeyin bütün varlıkları kucaklayan bir deniz olduğunu öğrenirsin. Derin bir nefes alıp gülümsersin. Pınar olduğun sabahlardan kanyonlar yarattığın o zor günlere, aşk acısı çektiğin akşamlardan sevdiklerinle birlikte koskoca bir dünya deltaya dönüşene kadar hayatın her saniyesinin aslında ne kadar sıradan, ama ne kadar yaşamaya değer olduğunu fark edersin.

    Bu, son fark ediştir. O an, gelmiş geçmiş bütün nehirler ile kavuşma anıdır.. bu, son karışma anıdır. Karışmanın, adı üstünde, kuralı yoktur..