Şöyle çevremizi biraz gözlemlersek insanlarımızın birbiri ile kavga veya söz dalaşı yapmasının bir an meselesi olduğunu tahammül diye birşey kalmadığını saygının bitmeye yüz tuttuğunu rahatlıkla görebiliriz.Saygısızlık ve kavgayı meslek edinmiş insanlarla dolu çevremiz adeta.Vatandaş bankada sıramızı alır hakkımızı aramaya korkarız.Yerlere tükürür uyarırsın yüzüne mi tükürseydim der.Trafikte hata yapar şöyle bir gözlemler dişine göre biri ise çıkar kavga etmeye.Halısını hiç düşünmeden alt kata silkeler uyarırsın inadına hergün yapar ne yapacağını şaşırırsın.Uyarı levhası görür yeşili koru diye sanki kastı varmış gibi gider beslediği hayvanı dibine pisletir.Nereye gidiyoruz.Bastığımız yerimi gideceğimiz yerimi bilmiyoruz.Ne olacağımızı sanıyoruz.Bizi diğer canlılardan ayıran en önemli şeyi aklımızı niçin kendi başımıza iş açmak kullanıyoruz.Niçin saygısızlık birilerinin hakkıymış gibi davranılıyor.Sakin ,duyarlı ,sevgi ve saygı içerisinde canlıları severek yaşamak varken bu karmaşa niye.Büyüğümüzü küçüğümüzü bilemez olduk.Otobüslerde gençler yaşlılara yer vermiyor eskisi gibi yollarda birbirini dövecekmiş gibi yürüyen insanlar,kadın erkek dinlemeyip bağıra çağıra küfür edenler var.Toplum olma bilincini yitiriyoruz.Bencil ruhlar sarmış her yanımızı.Bu ben yaparım kim ne derse desin istersen şikayet et zihniyeti sardıkça her yanımızı daha bugünlerimizi de ararız gibi geliyor.Yada sayıca azlar da hep bir ağızdan konuştukları için onları işitiyor onları görüyoruz.İnandığım birşey varsa son zamanlarda başroldeler.Edepsizliklerine bahane hazır ya git bu sıcakta senle mi uğraşayım, düşmüşüm kendi derdime... Sözümden alınanlar alındı bile.

Sevgiler saygıyı bilenlere , sevgiyi sevenlere