AlsahBlog/ÇocukVeEdebiyatı

• Arşiv

32 Yıllık özlem Bitti.

Şenpazar Kuztekke Ortaokulu mezunları buluştu.
Şenpazar Kuztekke Ortaokulu  1975-76 yılı mezunları 23 Kasım  2008 Pazar günü buluştular.  Toplantıya 8 arkadaş katıldı. Saat 14.30’da bir araya gelen Mehmet Sökmen, Billur Öztürk, Muzaffer Erdem, Aysel Gündüz(Şahmar), Niyazi Gündüz, Mehmet Kılıç,Abdullah Sargın ve Ömer Tekin özlem giderdiler. Toplantı sırasında öğretmenlerimiz Fikri Yıldırım ve O.Hasan Bıldırki ile tek tek telefon görüşmesi yapılması, hem bizleri, hem de öğretmenlerimizi duygulandırdı. Çok keyifli saatler su gibi akıp gitti. Bazı arkadaşlarımız bir birlerini tanımakta  zorlandı. Eski günlerden günümüze kadar uzanan sohbetler, arkadaşlarımız için yaşamlarında unutulmaz bir gün olarak yerini aldı. İkinci toplantıyı şimdiden dört gözle bekleyeceklerini dile getiren arkadaşlarımız yüzlerindeki mutluluk görülmeye değerdi. Toplantıya katılan tüm arkadaşlarıma sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Muzaffer Erdem

BİZE  GELEN ÇOCUK KİTAPLARI VE DERGİLERİ

BİZE GÖNDERİLEN ÇOCUK KİTAP VE DERGİLERİ SİTE VE BLOKLARIMIZDA TANITILACAKTIR.

TANITILMASI İSTENİLEN KİTAP VE DERGİLER İÇİN İLETİŞİM ADRESİMİZ:

ALİ ŞAHİN

PULCULAR MAHALLESİ, HALİDE EDİP ADIVAR SOKAK NO: 15-2 37400 TAŞKÖPRÜ- KASTAMONU

GSM: 0542 783 78 74

Yılın son kitap ekinde, bu sene tanıttığım çocuk ve gençlik kitaplarından gönlümün kaydıklarını sizlerle paylaşıyorum. Sevdiklerimin hepsini sığdıramayacağım için küçük bir seçki sunuyorum

28/12/2007 (3 defa okundu)

ASLI TOHUMCU (E-mektup | Arşivi)

Eğlencenin alası burada
Gözyaşı dökmek yerine kahkaha atmayı tercih edecekler için Pıtırcık'ın maceralarından daha güzel ne olabilir! Pıtırcık, daha önce yayımlanmamış yüze yakın öyküsüyle sevenlerine tekrar merhaba dedi bu yıl. İşi gücü şamata olan, başı sıkışınca zırlayan, iyi kalpli ama afacan Pıtırcık'a bilinmeyen bu öykülerinde yine eski dostları eşlik ediyor: Durmadan tıkınan Lüplüp, babası çok zengin olan Gümüş, çok kıyak bir düdüğü olan Sırım, tatlı Sırma (Pıtırcık ilerde onunla evlenecek), sınıf birincisi ve öğretmenin kuzusu Çarpım, sınıfın sonuncusu Dalgacı, önüne gelenin burnuna yumruk atmaya bayılan Toraman ve kara gözleriyle pek övünen gözetmen Karagöz... Pıtırcık'ın Bilinmeyen Öyküleri'nden daha şamatalı bir kitap bulup getirene benden bir fırıldak, beş misket ve iki kâğıt uçak hediye (pazarlık yapılmaz)!
Söz eğlenceden açılmışken, eğlenceyle bir arada düşünemediğimiz matematik, fen, tarih, coğrafya, arkeoloji gibi birçok konuyu komik ve esprili bir dille aktaran Eğlenceli Bilgi dizisinden bahsetmemek olmaz. "Bilim adamları ölü kuşları ne için kullanıyor? İki maymun ve bir köpek nasıl astronot oldu? Tarihin en büyük deniz savaşını kazanan, tarihimizin en önemli amirali kimdir? Üzerine yedi kez yıldırım düştüğü halde bir adam nasıl sağ kalır?" gibi soruların yanıtlarını veren diziden bugüne kadar altmış kitap yayımlandı. 11-14 yaş grubu için bilimi zor ve sıkıcı olmaktan çıkaran bu diziyle çocuklar, bildikleriyle anne babalarını geçtiler!

Çocuklara sanat sürprizi
Herhalde yılın en güzel sanat kitapları İş Kültür'den geldi: Her biri birbirinden farklı bir resim tekniğiyle yapılmış, farklı ülkelerden yirmi iki sanat eserini ve bunların yapılış yöntemlerini anlatan Sanat Hazineleri ile dünyanın en bilinen ve sevilen resimlerini bir araya getiren, ressamları ve ressamların hayatlarını, resimlerini nasıl yaptıklarını, sanatın ne olduğunu ve insanlar için önemini anlatan Benim Sanat Kitabım çocukların kendi sanatlarını yaratabilecekleri internet linkleriyle zenginleştirilmiş ve oyun oynamalarına müsait birer sanat eseri!
Julia Donaldson'ın yazdığı ve Axel Scheffler'ın resimleriyle şenlendirdiği Tostoraman, Süpürgede Yer Var Mı?, Kasabanın En Şık Devi adlı kitaplar, resimli kitapların da birer sanat eseri olduğunun bir kez daha ispatı oldu. Cin gibi bir farenin kendisini yemek isteyen baykuş, yılan ve tilkiyle başa çıkmak için uydurduğu (uydurduğunu sandığı) korkunç dişli, korkunç pençeli Tostoraman'ın, kasabanın en hırpani devi olmaktan usanan ama ne kadar çabalarsa çabalasın şık bir dev olmayı başaramayan George'un ya da mırlayan kedisiyle süpürgesine oturmuş uçan cadının maceraları, okumayı sökmeye çalışan ya da henüz sökmüş veletler için yılın keşfi olabilir.

Öğrenmenin büyüsü
Dünyanın başka yerlerinde çocukların nasıl yaşadıklarını, nasıl okullarda okuduklarını, boş zamanlarında neler yaptıklarını ya da kendi kültürlerine, kendi geleneklerine uygun biçimde nasıl dua ettiklerini, kutladıkları dini bayramları ve merasimleri, temel hak ve özgürlüklerini ne derece kullanabildiklerini öğrenmek ve dünya çocuklarıyla buluşmak isteyen çocuklar için Benim Ailem, Benim Hayatım, Benim İnancım ve Benim Okulum adlı kitaplar, Peru'dan Eritre'ye, Ürdün'den Malezya'ya beş kıtadan çocuğun hayatını, ailesini ve inancını bol dipnotlu, tekrar tekrar dönüp bakılacak birer albüm şeklinde sunuyor.

İlginç ve başarılı
Sözlükleriyle tanıdığımız Redhouse, Redhouse Kidz ile dünyanın gerçekten farklı köşelerinde üretilen çocuk edebiyatını Türkçeleştirerek belki de yılın en ilginç işlerine imza attı. 7-12 yaş grubu için İspanya'dan Uçuk Kaçık Mıstık; güç ve şiddet kullanmadan da kahraman olunabileceğini anlatan bir Etiyopya halk masalından uyarlanan Kahraman; dürüstlük, yardımseverlik ve minnettarlık temalarını işleyen yine Afrika kökenli bir halk masalından uyarlanan Bekâr Fare ile, 3-7 yaş grubu için bir Portekiz masalından uyarlanan Koş Balkabağım Koş, Afrika'dan Çikolata, yine İspanya'dan Bütün Gün Esneyen Prenses, Redhouse Kidz'in yayın çizgisinin ne kadar renkli olduğunun kuşbakışı bile fark edilmesini (umarım) sağladı.

Yeni yayınevlerinin armağanları
Güzel Kitaplar Yayınevi ve Kır Çiçeği Yayınları yılın en tatlı başlangıçları oldular. Güzel Kitaplar bebeklikten ilk gençlik çağına uzanan bir okuyucu aralığında okuyucusunu hayata hazırlamayı, kendi olmasına yardımcı olmayı hedeflerken, Kır Çiçeği Yayınları dünyadaki resimli kitap zenginliğini 0-7 yaş arası çocuklarla paylaşmayı arzuluyor. Güzel Kitaplar'dan yaşlı Pettson'la kedisi Findus'un birkaç tavukla birlikte yaşadıkları çiftlikteki maceraları anlatan Doğum Günü Pastası ve Tilki Avı, Kır Çiçeği Yayınları'ndan masallarda hep hain ve korkunç bir karakterde resmedilen kurdun bu önyargıları ortadan kaldırmaya çalışırken yaşadıklarını anlatan Karda Ayak İzleri ile çocuklara hoşgörü, barış, dayanışma gibi kavramları eğlenceli bir şekilde aktaran Elmer serisi güzel ve iyi bir yayıncılığın ipucunu veriyor.
Bir diğer başlangıç da 'çocuk yayınları ve okuma kültürüyle ilgili' oldu ve Okyanus dergisi aramıza katıldı. Yerli ve yabancı yazarlarla söyleşilerin, her yaş grubuna özel okuma listelerinin ve kitap fallarının, dünya çocuk edebiyatıyla ilgili değerlendirme ve haberlerin, yeni çıkacak kitaplardan tadımlıkların yer aldığı ve iki ayda bir yayınlanan dergi, yeni yılı üçüncü sayısıyla karşılamaya hazırlanıyor.

Korkmak da fayda var!
Büyük Korku Kitabı, Poe'dan Nerval'e Lovecraft'tan Maupassant'a edebiyat tarihinin en çarpıcı korku öykülerinden yirmi birini biraraya getiren bir kitap. Üstelik tasarımı ve resimleriyle de genç okuyucusunun nefesini kesmeyi başarıyor. Bu yılın bir diğer (hadi korku demeyelim) fantastik gerilimi de Altın Kitaplar'dan geldi: Son Kara Kedi. Batıl inançlara, önyargılara direnmek gerektiği üzerine, aslında gerilimli olduğu kadar matrak da olan bu gençlik romanının yanına Almıla Aydın'ın Gezgin Dedektifler serisini de eklersek okuma listemizi polisiyeye de tamamlamış oluruz.
Çoğunluk yabancı yazarlardan söz ettim. Oysa bu yıl Vasıf Öngören'in Masalın Aslı adlı kült kitabı yeniden yayımlandı. İnsanlık tarihini, uygarlığın ve üretimin birbirine bağlı tarihini çocuklara masallar şeklinde anlatan iki ciltlik Masalın Aslı belki de çocuklardan önce anne babaların okumaları gereken bir kitap. Köyden kente göç etmiş Ayşe üzerinden çocuklara gerçekçi ve göz ardı edilmemesi gereken bir hikâye anlatan Ayşe'nin Günleri de kaçırılmaması gereken telif romanlardan.

Alışkanlık yapan öyküler
Semih Gümüş'ün çağdaş Türk edebiyatından derlediği öyküler Ay'ı Boyamak ve Dikkat! Kırılacak Eşya sadece on iki yaş üstü gençleri değil, yetişkinleri de edebiyatımızın yetkin örnekleriyle buluşturdu. Ay'ı Boyamak'ta Türk öykücülüğünün bugününü hazırlayan, Türkiye'nin farklı dönemlerine tanıklık etmiş yirmi ustanın, Dikkat! Kırılacak Eşya'da ise öykücülüğümüzün son dönemini yansıtan yirmi yazarın yirmi öyküsünü bulmak mümkün.
Çevirmen Niran Elçi'nin okumaya yeni başlayan çocuklar için yazdığı Karaböcü dizisini de bu yılın hoşluklarına unutmadan ekleyeyim.
Yeni yılda daha güzellerini okumak dileğiyle...

Memlekete bankasının şubeleriyle döndü

Yazı Boyutu :

Kastamonu'nun İnebolu ilçesinden 1916 yılında ailesi İstanbul'a göç eden Hasan Çolakoğlu, ''dolar milyarderi'' olarak ziyaret ettiği baba ocağında sahibi olduğu bankanın şubelerini açtı.

Metalürji ve finans sektöründe faaliyet gösteren Çolakoğlu Şirketler Grubu'nun başkanı Hasan Çolakoğlu, İnebolu'dan 91 yıl önce İstanbul'a göç eden, ticaretle uğraşan bir ailenin çocuğu olarak 1956 yılında dünyaya geldi. İnebolu'nun köylerinden aldığı mısır ve buğdayı, değirmenlerde öğütüp un haline getirdikten sonra köylülere satarak ticaret yapan Hasan Çolakoğlu'nun dedesi Nuri Çolakoğlu, 1916 yılında ailesiyle birlikte İstanbul'a göç etti.

İstanbul'da da ticarete devam eden Nuri Çolakoğlu'nun ölümünden sonra işin başına babasıyla birlikte 6 yaşındayken İnebolu'dan göç eden Mehmet Çolakoğlu geçti. Demir ticaretine başlayan ve Çolakoğlu Metalurji Şirketi'ni kuran Mehmet Çolakoğlu, kurduğu şirketin yönetimini daha sonra oğulları Nuri ve Hasan Çolakoğlu'na devretti. Nuri ve Hasan Çolakoğlu kardeşler, 1982 yılında metalürjinin yanı sıra Türk Ekonomi Bankası'nı satın alarak finans sektörüne girdiler. Nuri Çolakoğlu, Çolakoğlu Metalürjinin, Hasan Çolakoğlu ise Türk Ekonomi Bankası'nın başına geçti. Babaları Mehmet Çolakoğlu, 2000 yılında vefat etti.

BABA OCAĞINA İLK GELİŞ

Forbes Dergisi'nin araştırmasına göre 1 milyar dolarlık servetiyle Türkiye'nin zenginleri liginde 23. sırada yer alan Türk Ekonomi Bankası (TEB) Mali Yatırımlar AŞ Yönetim Kurulu Başkanı Hasan Çolakoğlu, 24 yaşındaki oğlu Haydar Çolakoğlu ile birlikte ailesinin 91 yıl önce göç ettiği İnebolu'ya ilk kez geldi.

Kaymakam İlhan Karakoyun ve Belediye Başkanı İdris Güleç tarafından karşılanan Hasan Çolakoğlu, TEB İş Geliştirme Bölümü Başkanı oğlu Haydar Çolakoğlu ile birlikte Karaca Mahallesi'ndeki aile mezarlığını ziyaret etti. Hasan Çolakoğlu dedesi Nuri Çolakoğlu'nun mezarı başında dua ederken duygulu anlar yaşadı. Akrabalarının kabristandaki mezar taşlarını tek tek okuyan Hasan Çolakoğlu, daha sonra ailesinin yıllar önce oturduğu evi, Türk Ocağı binası ile Nezihe Battal Kültürevi'ni gezdi.

Hasan Çolakoğlu, ziyareti sırasında, baba ocağına ilk kez gelmenin heyecanını yaşadığını ifade eden Çolakoğlu, ''ben ve oğlum kısa süre için de olsa İnebolu'ya gelmekten, memleketimizi görmekten büyük mutluluk duyduk. Baba ocağında kendi evimde gibiyim. İnşallah bundan sonra sık sık geleceğiz'' dedi.

MEMLEKETİNE BANKASININ ŞUBELERİYLE DÖNDÜ

Hasan Çolakoğlu, dedesinin küçük bir esnaf olarak ticaret yaptığı İnebolu ziyaretinin ardından Kastamonu'da TEB'in iki şubesini birden açtı. Kastamonu Cumhuriyet Caddesi ile Barutçuoğlu İş Merkezi'nde bankasının şubelerinin açılışına katılan Çolakoğlu, yıllar önce ayrıldığı memleketine bankasının 2 şubesini birden açmanın sevincini yaşadığını kaydetti.

AA

Yayın Tarihi : 29 Kasım 2007 Perşembe

Ali Şahin Röportajı

Etiketler : ali şahin, cide, edebiyat, eğitim, festival, kastamonu, röportaj, rıfat ılgaz, taşköprü, ılgaz

” O kadar yabancı dil merakı aldı yürüdü ki yazarlarımızın cümle yapıları bile çeviri dile uygun bir hal aldı, sağ kulağı sol elle göstermeler mi dersiniz, şiirde anlaşılmaz bir dil..! Sanki şiiri şiir yapan bu?”

”Ben yeraltı ile ilgilenmiyorum ve de okumuyorum o tür şeyleri… Ben, hâlâ Nazımları, Ahmet Arifleri Enver Gökçeleri, Hasan Hüseyinleri okuyorum arkadaş!…”

Selamlar, Ali ŞAHİN… Öncelikle röportaj teklifimi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim… Emekli bir edebiyat öğretmeni, Kastamonu âşığı bir eğitimci olduğunuzu ben biliyorum… Okurlarımızın sizi tanıması açısından kısa bir özgeçmiş alabilir miyiz?

Selamlar, sana ve okurlarına… 1952 yılının Şubat ayında Kastamonu’nun Taşköprü ilçesi Yazıhamit köyünde doğmuşum. Köyde ilkokul, ilçede ortaokul; sonra ilçede lise olmadığından girdiğim öğretmenokulu sınavlarını kazanarak Çorum Erkek İlköğretmen okuluna başladım. 1969-70 döneminde mezun oldum. Girdiğim Bursa Eğitim Enstitüsü sınavlarını- aldığım bir ceza yüzünden daha doğrusu- kazanamayınca yine Kastamonu Tosya Gökçeöz köyünde İlkokul öğretmenliğine başladım, 4 yıl sonra Taşköprü Kızılcaören Köyüne atandım. Bu arada Ankara Gazi Eğitim Enstitüsünü bitirerek aynı ilçenin Kız Meslek Lisesinde Türkçe/ Edebiyat öğretmenliğine başladım. Sonra  da Milli eğitimin çeşitli kademelerinde yöneticiliklerde bulunarak 2004 yılının Şubat ayında Tokat Pazar İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünden 34 yıllık meslek yaşamımı noktalayarak emekliye ayrıldım.  Mesleki kısmı böyle… Ana hatlarıyla…

Gerçekten dolu dolu geçmiş ve başarılı bir eğitim yaşantınız var… Genellikle Kastamonu ve çevresinde geçmiş mesleki yaşantınız… Karşılaştığınız zorluklar mutlaka ki vardır… Bunlar nelerdir? …Ve en önemlisi bu yıllar içinde hiç ” Anlaşılmadım! ” dediğiniz noktalar var mı?

Alışamadığım ve bana zor gelen İlkokul öğretmenliği oldu biraz. Çünkü edebiyata merakım yüzünden kendimi hep Eğitim Enstitüsünü kazanıp Türkçe öğretmeni olmaya koşullandırmıştım. Bu merakım izin alamadığımız için yatılı okulda etüt sonrası kaçak olarak izlemeye gittiğim bir konferans nedeniyle 15 günlük okuldan uzaklaştırma cezası yüzünden sekteye uğradı. Sonunda 1975′te Mektupla öğretime başvurarak 1978′de dışardan tamamladım o eğitimi.  Politika ve politikacıya alışamadım, tek ayak üzerinde fırıldaklık işim olmadı. Bunun bazı sıkıntılarını çektim kimi zaman. Türkiye’de her 10 yılda bir, bir şeyler olurdu ya hep ben de bir alanda sıkıldıkça yeni bir alana geçtim yaklaşık her 10 yılda bir; 10 yıl ilkokul, 10 yıl lise öğretmenliği, son 10 yıl da çeşitli yöneticilikler benim hayata yeniden daha bir hevesle sarılmamı sağladı.  Zorluklara gelince ülkemin içinde bulunduğu sosyo-ekonomik koşullar ve çevrede gördüğüm imkansızlıklar beni de eğitimi de olumsuz etkiledi elbette zaman zaman. Araştırma okuma ilgi ve merakım, tam teşekküllü kitaplıklardan uzak, sosyal etkinliklerden ırakta oluşum beni hep sıkıntıya soktu ama bunu emeklilikte biraz da olsa atlattım. Kendimi sanal ortamda ve çeşitli etkinliklerde sık sık izleyici olarak görmeye başladım.

 

 

 

Evet, anlayabiliyorum… Ben yeğeniniz olarak, ki bu yüzden kendimi çok şanslı hissettim her zaman… Sizi ‘devrimci’ kişiliğiniz ile tanıdım çocukluğumdan bu yana… Sanal ortamda ki çalışmalarınızı da takip ediyorum… Beni blok olayına alıştıran da sizdiniz… Yani okurlarım beni sizin sayenizde tanıdı, ve dört yıldır okuyor, diyeyim (Gülerek)… Blok içerikleriniz dâhi hep Kastamonu, Taşköprü ve çevre köyler üzerine… Kastamonu ve çevresi üzerine yaptığınız bu fedâkar çalışmalar yüzünden iyi ya da kötü tepkiler aldınız mı bugüne dek? Çalışmalarınızı merak eden Paranteziçi Hayatlar okurları için kısaca bir adres de verebilirsiniz…

Tepkiler hep olumlu oldu. olumsuz pek bir şeyle karşılaşmadım desem yalan olmaz ama binde bir de olsa üzücü durum oluyor.  Bunların içinde bence en önemlisi, blok alanı veren birkaç yerin hiç habersiz kapanması oldu. Bir arsaya gecekondu kuruyorsunuz, sonra kilit değişiyor, bir de bakıyorsunuz anahtar elinizde kalmış,  İkinci olay da Hacker denen o canavarlar, ne isterlerse anlamam mümkün değil benim: Dolu dolu 5-10 tane site- blok heder oldu gitti bu yüzden… Ben, Paranteziçinde ki çalışmalarını birazda alttan alta gurur duyarak izliyorum. Boynuzun kulağı geçtiğine çok ama çok seviniyorum. Kıskançlık duymuyorum; bunda benim de özendirmem var diye. Tek bir sayfamı vermek isterim okurlarınıza, orda herkesin kendine uyacak bir şeyler bulması olanağı var, hem kendi site ve bloknotlarımın olduğu hem de dostların adreslerinin bulunduğu. ”Esintiler” http://alisahin37.sitemynet.com/alsah/ Bunun bir özelliği de benim yaptığım ilk site olması. Geçen yılın Ekim ayında mynetten aldığım bir yazı biraz leyleğin kuşa dönüştürülmesi olayı gibi oldu ama, yazılarımızı toplu durumdan biraz daha dağınık duruma getirdi. Beğeni izleyenlerin. diyorum ben: Ustamın adı Hıdır/ Elinden gelen budur.

 

 

 

Emekli olduktan sonra siz de var olan blok merakı üzerine de birkaç anektod düşerseniz seviniriz… Nasıl başladı, nasıl gelişti, ve şu an ne nokta da?

Emeklilik zor bir zanaat gerçekten… Bunu zaman zaman çeşitli boyutlarıyla yaşayan kişilerde görürüz. Günde 8 saatlik çalışma düzeninden kopunca insan kendini büyük bir boşlukta hissediyor, ben bunu atlatabilmek için bir Bilgisayar aldım, lokallerde sigara dumanı altında kendimi harap edene kadar gazete - dergi okur inceleme - araştırma yapar, 34 yıllık mesleki deneyimimizi dostlarla paylaşırım diye düşündüm ilk anda. Beni zorlayan bilgisayara sıfırdan başlamam oldu. Her şeyi sınama- yanılma yöntemiyle kendi kendime yapmaya çalıştım. 1 yıl içinde arşivim o kadar doldu ki, bunu nasıl paylaşırım diye düşünmeye başladım. Elimde olan bazı malzemeleri benim çeşitli olanaksızlıklarım yüzünden tamamlamam imkansızdı, kilitli sandıklarda durana kadar paylaşayım meraklıları da geliştirsinler istedim. Amacım öğrencilerle de iletişim kurarak bir çeşit öğretmenlikten uzaklaşmamaktı. Bunu da başardım sanıyorum. 

Benimle iletişim kuran ilkokuldan mastır öğrencilerine kadar herkese elimden gelen yardımı esirgememeye çalışıyorum. Ama öğrenciler beni üzüyor çoğu zaman. Neden mi? O benim özene bezene yaptığım çeşitli seçkilerin altına yazdıkları yorumlarda kullandıkları Türkçe dışında her şeye benzeyen dil yüzünden. Bir çoğunu bu yüzden onaylamıyorum. Kültür- sanat, edebiyat konularına öteden beri ilgiliyimdir, kendi yaratımım olmasa da önemli gördüğüm çalışmaları bir seçki şeklinde paylaşıyorum, bütünleştiriyorum blok ve sitelerimde. Bunda da Nazım’ın bir dizesi -ki bloklarımın başına da aldım bana mesnet oluyor:"Öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile mesela zeytin dikeceksin" diyor, usta.  Ben de Atatürk’ten roman, öykü, şiir, sinema ve çocuk edebiyatına; Köyümden ilçeme, ilime, bölgeme, ülkeme ve dünyaya bir pencere açmaya çalışıyorum. 

 

 

 

Bu alanda dostlardan büyük bir destek ve iteklendirme gördüm. Hepsini saymam olanaksız ama bu arada 3 emekli edebiyat öğretmeni abim beni çok heveslendirdiler bu konuda.. Başta Mizah yazarı Esen Yel, Oyhan Hasan Bıldırki ve Nuri Öcal Altanay olmak üzere. Öğrenci, öğretmen herkesten destek gördüm ama hep bir şeyler yapılmasını istiyorlar çeşitli konularda,fakat hepsini  benden bekliyorlar.. O da ayrı bir sorun. Konuyu dağıtıyorum bazen. Şu anda aklıma ilginç bir anekdot gelmiyor ama çok ilginç şeyler yaşanıyor elbette…Benim için ilginç olan Rıfat Ilgaz / 2006 Kastamonu Sempozyumu ve ve İzmir’de 6. İzmir Öykü Günleri’nde yüzlerce sanatçı, yazar, şair ve bilim insanı ile karşılaşıp onları izlemekti son iki yılda.

Evet, bu arada yeri gelmişken söylemek istiyorum… Esen YEL ve Oyhan Hasan BILDIRKİ biz, edebiyat meraklısı gençler için her zaman bir yol gösterici olmuştur… Çalışmalarını severek takip ediyoruz… Soruma cevap verirken tam kanayan bir yaraya parmak bastınız: ‘Gençlerin kullandığı ve Türkçe haricinde her şeye benzeyen dil!…’ Bunun sorumlusu ne olabilir sizce? Bu gidişat nereye kadar… Bir sonu var mıdır, yoksa Türkçe’nin sonu mu yakın?!… Gençlere ‘Yeraltı edebiyatı’ adı altında sunulan yeni akımın bunda payı var mıdır? Hani şu sürekli bir karamsarlık, kan, intihar, bunalım, depresyon içeren yeni akım… Tanınan isimlerden Altay ÖKTEM buna ön ayak olan ve tanıdığımız isimlerden birisi meselâ… Edebiyattan çok bir özgürlük merakı… ‘İstediğim gibi ve istediğimi yazarım!’ halleri… Edebiyatı kurallardan soyutlamak ne kadar doğru sizce… Edepli, adaplı ve Türkçe’nin doğru kullanıldığı edebiyatı ‘kısıtlayıcı’ bir etken olarak görmek doğru mudur?

Bunda herkesin ve her şeyin biraz payı var bana göre. Politikacısından tutun da yazar-çizerine kadar bir aşure dil meraklısı doldurdu her yanı, işyeri adlarından tutun da  çeşitli yerlerde yazılan yabancı sözcük merakı iyiye alamet değil. Kültür emperyalizmi ulusları yutmaya dilden başlıyor ki kimse kimseyi anlayamayacak…  Bu soru biraz zor oldu. uzun uzun yazmak gerek. Bir sinemada yangın çıksa vatandaş ‘Exit ne?!’ diye bakıp kalacak, yangın çıkışını bulamayacak. Bunda msn ve internetteki yazışmaların da payı çok büyük. O kısaltmalar, işaretler.. Bir de ne bileyim sanki ayrı bir yazışma dili gelişiyor, herkes de ben başkalarından geri kalmayayım diye o dilsizlikte yarışıyor birbirleri ile.

Edebiyat yapıtlarında kullanılan dil de ona keza.. O kadar yabancı dil merakı aldı yürüdü ki yazarlarımızın cümle yapıları bile çeviri dile uygun bir hal aldı, sağ kulağı sol elle göstermeler mi dersiniz, şiirde anlaşılmaz bir dil sanki şiiri şiir yapan bu? Ben hala Nazımları, Ahmet Arifleri Enver Gökçeleri, Hasan Hüseyinleri okuyorum arkadaş. Elbette yeni akıma da söyleyeyim birkaç kısa şey… Ben yeraltı ile ilgilenmiyorum ve de okumuyorum o tür şeyleri.. Yapıt sözcüğünü özellikle kullanmadım. Herkes okumazsa sorun çözülür.

 

 

 

 

Evet… Gelelim sizin için önemli bir yeri olan ve Cide’de gerçekleşen Rıfat ILGAZ Kültür ve Sanat Festivaline… Bloklarınız da, makaleleriniz de, gezi ve gözlem yazılarınız da bu festivale ayrı bir ilgi gösterdiğiniz göze çarpıyor… Festivale yerli halkın ve dışardan gelenlerin gösterdiği ilgi ne düzeyde? Memnun olduğunuz ve sizi rahatsız eden anektodlar nelerdir bu festivalle ilgili?

 

 

İlimizdeki festivaller içinde kültür-sanat ağırlığı yönünden Cide’dekinin önemi daha büyük. Bunda  Rıfat Ilgaz’ın da anılması ayrı bir önem kazandırıyor. Buna ek olarak adına düzenlenen ödüller, 2006 Mayıs’ında Kastamonu Meslek Yüksek Okulunda yapılan Sempozyum benim için olduğu kadar ilde yaşayanlar için de çok değişik bir şey oldu. Tabii bu tür çalışmalar çok büyük bir katılımcı kitlesi ile yapıldığı için, ili canlandırıyor; bunun yanında yerel halktan katılım ve ilgini az olması böylesine bir konuda okulların öğrencileri için katılımı planlamaması üzüyor insanı. Bir diğer üzüntü de  yüze yakın bildirinin sunulduğu sempozyumun -aradan geçen 16 aya karşın- hala kitaplaşamaması… Yerel basının ilgisi güzeldi. Benim için önemli olan bir konu da değerli araştırmacı yazar Rasuh Nuri İleri ile bir öğle yemeği sonrası baş başa benim arabada yaptığımız özel sohbetti. Kameramı açmadığıma pişman oldum ama öylesi daha güzel oldu daha içten daha doğaldı. Bu konudaki dökümanları bir sitede topladım. Çok da beğeni topladı. http://gokirmak37.sitemynet.com/Festval2006/ Hacklenen Rıfat Ilgaz Arşivim yerine konuyla ilgilenenler duyurabileceğimiz Sarı Yazma- Rıfat Ilgaz Arşivi- http://sariyazma.blogcu.com/ bayağı yol aldı sayılır.

Peki, gelelim sizin de yaşadığınız, sevimli bir Kastamonu  kasabası olan Taşköprü’ye… Ben de yaz tatillerimi orada geçiriyorum… Bu yıl geldiğimde durum içler acısıydı maalesef… Tam bir tarih turizmi cenneti olabilecekken o, güzelim tarihi evlerin bir bir yok olduğuna, azaldığına, yerlerine hep taş binaların geldiğine şahit oldum… Restore projelerinin gerçekleşmemesinde en büyük etken halkın da vurdum duymazlığı… Sanki o yorgun evlerin sesini kimse duymuyor gibi… Olsa da olmasa da halk için pek bir önem arz etmiyor, gördüğüm kadarıyla… Siz bu konuda neler söylemek istersiniz? Mutlaka ki bizi Taşköprülü hemşehrilerimizden de okuyanlar olacaktır… Belki halkın biraz da olsa bilinçlenmesine vesile oluruz…

 Önce kasaba sözünü düzeltelim, ne de olsa bende tam Taşköprülülük var senin gibi Yarı Taşköprü yarı Yozgatlı  değilim. Taşköprü Bir ilçe merkezi..  Konuya gelirsek, o konu bana göre daha derin boyutlu bir konu, varlıklı kesim o tür evleri zamanında yıkıp yerlerine apartmanlar, dükkanlar, hanlar hamamlar yaptı o tarihsel doku ile istediği kadar oynadı; Garibanların tek barınağı olan evler kaldı sit alanı kapsamında. Yıksa yıkamaz, yapsa yapamaz, restore edemez. Yapsatçıya verip bir kaç daire bir kaç dükkan alsa alamıyor, eve devlet ve kurumlar sahip çıkmıyor, çıksa da değerini vermiyor, acayip bir durum. Tıpkı Nasrettin Hoca fıkrasındaki gibi: Hani oğlan demiş ya, “baba ben bir hırsız yakaladım”, “al gel oğlum” demiş Hoca. “Gelmiyor baba”.. “Bırak gitsin oğlum”, demiş… “Gitmiyor baba”, demiş… O konuda kimin kimi yakaladığı belli değil…  O yapıların sahiplerini durumları da çok zor aslında.  Kat kat, koca koca beton yapılar arasında bir kaç garibanın bir kaç tarihi koruma altındaki mal varlığı, tek sermayesi, başını soktuğu evi, o da dökülüyor, nerdeyse başına yıkılacak… Bu da olayın başka bir cepheden görünüşü tabii ki…

 

 

 

Umarım bu konuda gereken adımlar bir an önce yapılır… Ben gerçekten o evler olmadan Taşköprü’yü düşünemiyorum… O evleri gezmek, incelemek, hele ki fotoğraflarını çekebilmek ayrı bir yaşam gibi benim için… Gerçekten eğer böyle çarpık bir düzende giderse o evler kalmayacak ve oraya dışardan bir gezgin / tatilci olarak gelmek içinde bir sebep kalmayacak… Tabii yeğen olarak her zaman bir sebep var ( Gülerek )… Neyse, bu güzel ve sıcak sohbet için çok teşekkür ediyorum, kendim ve okurlarım adına… Sizin gibi memleket sevdalısı, yaşadığı toprakları sahiplenen ve seven edebiyatcı, eğitimcilere her zaman ihtiyacımız var…

Ben de teşekkür ediyorum… Çalışmalarını beğeni içinde izliyorum, hayatta da başarılarının devamını diliyorum…

18 Kişi tartışıyor “Ali Şahin Röportajı”

1. Asu yazmış
   September 13th, 2007

   Röportajını keyifle okudum. Bizler röportaj dendiği zaman hep ünlü isimler flaş isimler anlarız. Ama senin röportajların bu kalıpları yıkıyor. Tanınmış isimlerin yanında hiç tanımadığımız, kim bilir bize uzak hangi şehirlerde yaşayan ve hiç görmediğimiz insanlarda getiriyorsun buraya. Ali ŞAHİN’den de çok şey öğrendim sayende. Çok uyumlu ve şeker bir dayı & yeğensiniz. İkinizede teşekkür ediyorum.

2. türker yazmış
   September 13th, 2007

   Edebiyat sanatı insanlardaki ruh inceliğini ortaya çıkarır.Ali beyde bu fazlasıyla görülüyor.Memleketi adına yaptığı şeyler çok güzel.Elinden gelen neyse onu yapıyor.Keşke herkes böyle duyarlı olsa çevresine karşı.

3. yücel yazmış
   September 13th, 2007

   Ellerinize, Yüreğinize Sağlık. Çok Güzel Röportaj Olmuş…Dayınıda Daha Yakından Tanımış Olduk… En Azından böyle çınarlarında hala varolduğunu öğrendik.

4. zafer yazmış
   September 13th, 2007

   Güzel bir röportaj olmuş. Hocamız soruları samimiyetle cevaplamış ama bişey dikkatimi çekti tam devrimci tipi var vallahi elinde gazete olan ilk fotoğrafta. ilk bakışta anladım

5. peyman yazmış
   September 13th, 2007

   cihan kardeşim bu güzel roportaj için teşekkür ederim, inşallah bu saygı ve sevgi dolu sitenle yaşamındada hep boyle ilkeli ve saygılı devam edersin.

6. alper yazmış
   September 13th, 2007

   gzl olmuş

7. feryäl yazmış
   September 13th, 2007

   İlk başta şunu söylemek istiyorum…Hep memleketi için çalışan bir eğitimci çarptı gözüme.Bunu herkes yapamıyor.Bu bir ayrıcalıktır.Birde şu konuda çok haklıydınız.Biri alıoyr mesela yazınızı forum sitesinde paylaşm olarak veriyor. Alta yazılan yorumlar gerçekten iç acıtıcı oluyor…Son olarak;Cihan çok başarılı bir çalışma olmuş tebrik ederim:=)

8. Cemali yazmış
   September 13th, 2007

   Güzel bir çalışma çok hoş.Türkçe konusunda sayın Şahin’e aynen katılıyorum.Ama edebyat konusunda katılmadığım noktalar.Ben de bir insanın istediği gibi yazmasından yanayım..

   Sevgilerle…

9. Okan Yüksel yazmış
   September 13th, 2007

   Böyle bir insanın yeğeni olmak güzeldir, eminim. Söyleşi her zamanki gibi, oldukça güzel ve doyurucu…
   Artık izleyeceğimiz pek çok blog doğdu, bir o kadar da incelenecek arşivimiz oldu. Ali Şahin’e buradan tüm paylaşımları için teşekkürler.

10. Numan Karanlık yazmış
    September 13th, 2007

    Ali Şahin gibi vatandaşlarımızın, arkadaşlarımızın, dostlarımızın ülkemizde ve Kastamonu’da çoğalmasını dilerim. Bu ülkenin şarlatanlara değil, sorumluluk duyan, kendini olumlu yönde geliştiren kişilikli insanlara çok gereksinimi var. Ancak ülkemizdeki mevcut sistem insanlarımızı sadece kısa mesafeli şahsi çıkarlarını gören sürülere dönüştürüyor. Devrim kelimesini unutturmaya çalışan inkilap diyen bu sisteme karşı, daha insanca yaşamak için, daha uygar bir Türkiye için, daha özgür bir dünya için inadına DEVRİM. Bireysel kurtuluş peşinde olmak yozlaşmak, toplumsal kurtuluş peşinde olmak güzelliktir. Türkiye’de de dünyada da hızlı bir yozlaşma söz konusu Ali ŞAHİN gibi dostlar bize bu dünyada yalnız olmadığımızı hatırlatıyor. Belki de herşeye rağmen bizim topraklarımızda daha insanca bir yaşam kurulabileceğini müjdeliyor. Önemli olan gönül yaşıdır. Okuduğum, araştırdığım, dağlara tırmandığım, insanlarımı sevdiğim, yozluklara karşı mücadelemi sürdürdüğüm müddetçe kendimi hep 19 yaşımda görüyorum. Ali ŞAHİN şu an üniversitelerimizde okuyan ve sürüye katılmış, yozlaşmış, bencil ve hazır yiyici öğrencilerden çok daha delikanlıdır. Daha gençtir.

11. gülcan yazmış
    September 13th, 2007

    cihan harikalar yaratmışsınız inan bana çok güzel olmuş ikinizlede gurur duydum.malum babam hep gururumdu ama
    sen harikalar yaratmışsın halacıgım tebrikler.

12. songül yazmış
    September 13th, 2007

    sevgili Ali Şahin’i gözlerim dolarak okudum. kendini tamamen mesleğine, öğrencilerine, yaşadığı yere adamak öyle kolay bir şey değil. insan içinden gelerek , yürekten yapar ancak bu kadar ard arda sıralı başarıları, güzellikleri, fedakarlıkları. ben tanıdığım bir kaç (üçü beşi geçmez ama) öğretmen tanıyorum ki ders bittiği anda bırakın okulda durup öğrencilerine yardımcı olmayı, bulunduğu şehirde dahi durmazlardı. en son düzenlenen Haldun Taner öykü ödülünü küçük bir köyde görev yapan bir ilkokul öğretmeni kazanmıştı. o geldi birden aklıma, hem öğrencilerini ihmal etmeden mesleğini yapıp hem de küçücük odasında yazılarını kaleme almıştı. öğretmenlik ve edebiyat ayrı bir aşk bence.ilkokul öğretmenliği - edebiyat, bayıla bayıla gıptayla imrendiğim iki güzel meslek ve sanat dalı. yıllardır haldun taner öykü ödülü için yazar dururum ama nafile. dayı - yeğen, sizleri inanın içtenlikle tebrik ediyorum, dayını tüm yaşamı içine hep başarı sığdırdığı için, seni de öyle yavan, saçma sapan gençlik akımlarına uymadan böylesine güzel bir blog yaşattığın için…
    sevgiler

13. shiver yazmış
    September 13th, 2007

    tamda bugün kültürel yozlaşma,dilimizi koruyalım konulu konferanstan geldim..
    Senin bu röportajınıda keyifle okudum..Evet hepimiz türkçeyi bozuk kullanıyoruz..Ben yok kullanmıyorum falan deme ayrıcalığına sahip değilim.Farkında olmadan ne çok yabancı dili türçemiz gibi kullanıyormuşuzz bugün birdaha anladım..
    Bunları yavaş yavaş yüklemişler beyinlerimize…

    Bunu yapmak kolaymı aslında düşününce çok zor değil..
    Ama fast food ‘da yemek yiyoruz,center’lerde alışveriş yapıyoruz,hospitallerde tedavi oluyoruzz…Peki bunların arasında nasıl düzelticeğiz türkçemizi?

    Dedim ya bende Türkçemi hakkıyla kullanan biri değilim..Ama çabalamanın gereğini anladım bugün bir daha..Öz benliğimize sahip çıkmalıyız..

    aman çok uzatmışım farkında olmadan:)
    hemen araya yabancı bir kelime kullanıp kaçayım:D:D
    bye;Ppp

14. kübra yazmış
    September 14th, 2007

    Bu dayın Rapunzel’in saçlarını kestim yazında anlattığın dayın (: Okur okumaz anladım.. Gerçekten yazdığın kadar varmış.. Olmasa sen yazmazdın ya zaten (:

15. münire yazmış
    September 24th, 2007

    N efis bir çalışma olmuş
    çok keyifle okudum.Elinize kaleminize yüreginize sağlık.

16. ferda yazmış
    September 25th, 2007

    Gerçekten başarılı bir röportaj olmuş tebrik ederim. Ali Bey gerçekten çok hoşuma gitti. Kendisi babamla yaşıt. Çok sevdim. Ama ne yazık ki onun gibi insanların nesli tükeniyor. Çok üzülüyorum. Herkes aykırı olma derdinde. Ülkesinden sürekli şikayetci ve her şeyi sürekli devletten bekliyor. Oysa Ali Bey ne güzel… Yaşadığı ilçe dahilinde elinden geleni yapıyor. Hepimiz böyle olsaydık sanırım devlete pek iş düşmezdi. Ellerinizden öpüyorum, saygı ile. Ve yeğeninizi tebrik ediyorum. Tek başına böyle dolu içerikli bir siteye imza attığı için. Gerçekte her yazısının altına attığı fiyakalı imzanın hakkını veriyor. Severek izliyoruz.

17. ezgi umut yazmış
    September 27th, 2007

    Merhaba sevgili Cihan, Seni kutluyorum yaptığın bu güzel röportaj için. Ali Şahin edebiyat öykü ve edebiyat faaliyetleri konusunda yaptığı değerli çalışmalar duyurularla herkese ulaşan çalışkan değerli bir öğretmenimiz. Yüreği hep edebiyat için çarpan bir gönüllü edebiyat elçisi. Aslında onun çok da güzel yazıları, denemeleri öyküleri var. Güzel yaşanmışlık öyküleri özellikle de Taşköprü’nün o güzelişm eskiş zamanlarında geçen… Umarım onları bir gün kitaplaştırır. Belki de editörü sen olursun. Tekrar kutluyorum. ezgi umut

18. Ali ŞAHİN yazmış
    September 30th, 2007

    KİTAPLARDA ÖLMEK

    Adı, soyadı açılır parantez
    Doğduğu yıl, çizgi, öldüğü yıl, bitti
    Kapanır, parantez..
    O şimdi kitaplarda bir isim, bir soyadı
    Bir parantez içinde doğum, ölüm yılları.
    Ya sayfa altında, ya da az ilerde
    Eserleri, ne zaman basıldıkları
    Kısa, uzun bir liste.
    Kitap adları
    Can çekişen kuşlar gibi elinizde.
    Parantezin içindeki çizgi
    Ne varsa orda
    Ümidi, korkusu, gözyaşı, sevinci
    Ne varsa orda.
    O şimdi kitaplarda
    Bir çizgilik yerde hapis,
    Hâlâ mı yaşıyor, korunamaz ki,
    Öldürebilirsiniz.

    Behçet NECATİGİL

Şehit astsubaya hazin tören

Muzaffer Erdem Güncesi

Erdem Ailesi resimler - Şenpazarın Sesi Muzaffer (Muzaffer Erdem)

ŞENPAZAR’IN SESİ GAZETESİ

muzaffererdem video sec - VidSM - GÖRMEK İÇİN GÖZ LAZIM GÖRDÜĞÜNÜ ...

Şiir // Muzaffer Erdem Güncesi

Cide Video - KASTAMONULUYUZ - Blogcu

"Şenpazar'ın Sesi Gazetesi" - Blogcu

Şenpazar’ın Sesi Gazetesi

Şenpazar’ın Sesi Gazetesi’

Şenpazar'lı Muzo

Şenpazar'ın Sesi Gazetesi - Türkiye’nin en güzel 10 kanyonu

Şenpazar'lı Muzo

ŞENPAZARLI/ŞAİRLER ve ŞİİRLER - Blogcu

şenpazar ın sesi sitemynet

Şenpazar'ın Sesi Gazetesi

Ulaşım

Konaklama

Mutlaka yapın

Ali ŞAHİN Röportajı

” O kadar yabancı dil merakı aldı yürüdü ki yazarlarımızın cümle yapıları bile çeviri dile uygun bir hal aldı, sağ kulağı sol elle göstermeler mi dersiniz, şiirde anlaşılmaz bir dil..!
Sanki şiiri şiir yapan bu?”

”Ben yeraltı ile ilgilenmiyorum ve de okumuyorum o tür şeyleri… Ben, hâlâ Nazımları, Ahmet Arifleri Enver Gökçeleri, Hasan Hüseyinleri okuyorum arkadaş!…”

Selamlar, Ali ŞAHİN… Öncelikle röportaj teklifimi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim… Emekli bir edebiyat öğretmeni, Kastamonu âşığı bir eğitimci olduğunuzu ben biliyorum… Okurlarımızın sizi tanıması açısından kısa bir özgeçmiş alabilir miyiz?

Selamlar, sana ve okurlarına… 1952 yılının Şubat ayında Kastamonu’nun Taşköprü ilçesi Yazıhamit köyünde doğmuşum. Köyde ilkokul, ilçede ortaokul; sonra ilçede lise olmadığından girdiğim öğretmenokulu sınavlarını kazanarak Çorum Erkek İlköğretmen okuluna başladım. 1969-70 döneminde mezun oldum. Girdiğim Bursa Eğitim Enstitüsü sınavlarını- aldığım bir ceza yüzünden daha doğrusu- kazanamayınca yine Kastamonu Tosya Gökçeöz köyünde İlkokul öğretmenliğine başladım, 4 yıl sonra Taşköprü Kızılcaören Köyüne atandım. Bu arada Ankara Gazi Eğitim Enstitüsünü bitirerek aynı ilçenin Kız Meslek Lisesinde Türkçe/ Edebiyat öğretmenliğine başladım. Sonra  da Milli eğitimin çeşitli kademelerinde yöneticiliklerde bulunarak 2004 yılının Şubat ayında Tokat Pazar İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünden 34 yıllık meslek yaşamımı noktalayarak emekliye ayrıldım.  Mesleki kısmı böyle…
Ana hatlarıyla…

Gerçekten dolu dolu geçmiş ve başarılı bir eğitim yaşantınız var… Genellikle Kastamonu ve çevresinde geçmiş mesleki yaşantınız… Karşılaştığınız zorluklar mutlaka ki vardır… Bunlar nelerdir? …Ve en önemlisi bu yıllar içinde hiç ” Anlaşılmadım! ” dediğiniz noktalar var mı?

Alışamadığım ve bana zor gelen İlkokul öğretmenliği oldu biraz. Çünkü edebiyata merakım yüzünden kendimi hep Eğitim Enstitüsünü kazanıp Türkçe öğretmeni olmaya koşullandırmıştım. Bu merakım izin alamadığımız için yatılı okulda etüt sonrası kaçak olarak izlemeye gittiğim bir konferans nedeniyle 15 günlük okuldan uzaklaştırma cezası yüzünden sekteye uğradı. Sonunda 1975′te Mektupla öğretime başvurarak 1978′de dışardan tamamladım o eğitimi.  Politika ve politikacıya alışamadım, tek ayak üzerinde fırıldaklık işim olmadı. Bunun bazı sıkıntılarını çektim kimi zaman. Türkiye’de her 10 yılda bir, bir şeyler olurdu ya hep ben de bir alanda sıkıldıkça yeni bir alana geçtim yaklaşık her 10 yılda bir; 10 yıl ilkokul, 10 yıl lise öğretmenliği, son 10 yıl da çeşitli yöneticilikler benim hayata yeniden daha bir hevesle sarılmamı sağladı.  Zorluklara gelince ülkemin içinde bulunduğu sosyo-ekonomik koşullar ve çevrede gördüğüm imkansızlıklar beni de eğitimi de olumsuz etkiledi elbette zaman zaman. Araştırma okuma ilgi ve merakım, tam teşekküllü kitaplıklardan uzak, sosyal etkinliklerden ırakta oluşum beni hep sıkıntıya soktu ama bunu emeklilikte biraz da olsa atlattım. Kendimi sanal ortamda ve çeşitli etkinliklerde sık sık izleyici olarak görmeye başladım.

 

 

Evet, anlayabiliyorum… Ben yeğeniniz olarak, ki bu yüzden kendimi çok şanslı hissettim her zaman… Sizi ‘devrimci’ kişiliğiniz ile tanıdım çocukluğumdan bu yana… Sanal ortamda ki çalışmalarınızı da takip ediyorum… Beni blok olayına alıştıran da sizdiniz… Yani okurlarım beni sizin sayenizde tanıdı, ve dört yıldır okuyor, diyeyim (Gülerek)… Blok içerikleriniz dâhi hep Kastamonu, Taşköprü ve çevre köyler üzerine… Kastamonu ve çevresi üzerine yaptığınız bu fedâkar çalışmalar yüzünden iyi ya da kötü tepkiler aldınız mı bugüne dek? Çalışmalarınızı merak eden Paranteziçi Hayatlar okurları için kısaca bir adres de verebilirsiniz…

Tepkiler hep olumlu oldu. olumsuz pek bir şeyle karşılaşmadım desem yalan olmaz ama binde bir de olsa üzücü durum oluyor.  Bunların içinde bence en önemlisi, blok alanı veren birkaç yerin hiç habersiz kapanması oldu. Bir arsaya gecekondu kuruyorsunuz, sonra kilit değişiyor, bir de bakıyorsunuz anahtar elinizde kalmış,  İkinci olay da Hacker denen o canavarlar, ne isterlerse anlamam mümkün değil benim: Dolu dolu 5-10 tane site- blok heder oldu gitti bu yüzden… Ben, Paranteziçinde ki çalışmalarını birazda alttan alta gurur duyarak izliyorum. Boynuzun kulağı geçtiğine çok ama çok seviniyorum. Kıskançlık duymuyorum; bunda benim de özendirmem var diye. Tek bir sayfamı vermek isterim okurlarınıza, orda herkesin kendine uyacak bir şeyler bulması olanağı var, hem kendi site ve bloknotlarımın olduğu hem de dostların adreslerinin bulunduğu. ”Esintiler” http://alisahin37.sitemynet.com/alsah/
Bunun bir özelliği de benim yaptığım ilk site olması. Geçen yılın Ekim ayında mynetten aldığım bir yazı biraz leyleğin kuşa dönüştürülmesi olayı gibi oldu ama, yazılarımızı toplu durumdan biraz daha dağınık duruma getirdi. Beğeni izleyenlerin. diyorum ben: Ustamın adı Hıdır/ Elinden gelen budur.

 

 

Emekli olduktan sonra siz de var olan blok merakı üzerine de birkaç anektod düşerseniz seviniriz…
Nasıl başladı, nasıl gelişti, ve şu an ne nokta da?

Emeklilik zor bir zanaat gerçekten… Bunu zaman zaman çeşitli boyutlarıyla yaşayan kişilerde görürüz. Günde 8 saatlik çalışma düzeninden kopunca insan kendini büyük bir boşlukta hissediyor, ben bunu atlatabilmek için bir Bilgisayar aldım, lokallerde sigara dumanı altında kendimi harap edene kadar gazete - dergi okur inceleme - araştırma yapar, 34 yıllık mesleki deneyimimizi dostlarla paylaşırım diye düşündüm ilk anda. Beni zorlayan bilgisayara sıfırdan başlamam oldu. Her şeyi sınama- yanılma yöntemiyle kendi kendime yapmaya çalıştım. 1 yıl içinde arşivim o kadar doldu ki, bunu nasıl paylaşırım diye düşünmeye başladım. Elimde olan bazı malzemeleri benim çeşitli olanaksızlıklarım yüzünden tamamlamam imkansızdı, kilitli sandıklarda durana kadar paylaşayım meraklıları da geliştirsinler istedim. Amacım öğrencilerle de iletişim kurarak bir çeşit öğretmenlikten uzaklaşmamaktı. Bunu da başardım sanıyorum. 

Benimle iletişim kuran ilkokuldan mastır öğrencilerine kadar herkese elimden gelen yardımı esirgememeye çalışıyorum. Ama öğrenciler beni üzüyor çoğu zaman. Neden mi? O benim özene bezene yaptığım çeşitli seçkilerin altına yazdıkları yorumlarda kullandıkları Türkçe dışında her şeye benzeyen dil yüzünden. Bir çoğunu bu yüzden onaylamıyorum. Kültür- sanat, edebiyat konularına öteden beri ilgiliyimdir, kendi yaratımım olmasa da önemli gördüğüm çalışmaları bir seçki şeklinde paylaşıyorum, bütünleştiriyorum blok ve sitelerimde. Bunda da Nazım’ın bir dizesi -ki bloklarımın başına da aldım bana mesnet oluyor:"Öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile mesela zeytin dikeceksin" diyor, usta.  Ben de Atatürk’ten roman, öykü, şiir, sinema ve çocuk edebiyatına; Köyümden ilçeme, ilime, bölgeme, ülkeme ve dünyaya bir pencere açmaya çalışıyorum. 

 

 

Bu alanda dostlardan büyük bir destek ve iteklendirme gördüm. Hepsini saymam olanaksız ama bu arada 3 emekli edebiyat öğretmeni abim beni çok heveslendirdiler bu konuda.. Başta Mizah yazarı Esen Yel, Oyhan Hasan Bıldırki ve Nuri Öcal Altanay olmak üzere. Öğrenci, öğretmen herkesten destek gördüm ama hep bir şeyler yapılmasını istiyorlar çeşitli konularda,fakat hepsini  benden bekliyorlar.. O da ayrı bir sorun. Konuyu dağıtıyorum bazen. Şu anda aklıma ilginç bir anekdot gelmiyor ama çok ilginç şeyler yaşanıyor elbette…Benim için ilginç olan Rıfat Ilgaz / 2006 Kastamonu Sempozyumu ve ve İzmir’de 6. İzmir Öykü Günleri’nde yüzlerce sanatçı, yazar, şair ve bilim insanı ile karşılaşıp onları izlemekti son iki yılda.

Evet, bu arada yeri gelmişken söylemek istiyorum… Esen YEL ve Oyhan Hasan BILDIRKİ biz, edebiyat meraklısı gençler için her zaman bir yol gösterici olmuştur… Çalışmalarını severek takip ediyoruz… Soruma cevap verirken tam kanayan bir yaraya parmak bastınız: ‘Gençlerin kullandığı ve Türkçe haricinde her şeye benzeyen dil!…’ Bunun sorumlusu ne olabilir sizce? Bu gidişat nereye kadar… Bir sonu var mıdır, yoksa Türkçe’nin sonu mu yakın?!… Gençlere ‘Yeraltı edebiyatı’ adı altında sunulan yeni akımın bunda payı var mıdır? Hani şu sürekli bir karamsarlık, kan, intihar, bunalım, depresyon içeren yeni akım… Tanınan isimlerden Altay ÖKTEM buna ön ayak olan ve tanıdığımız isimlerden birisi meselâ… Edebiyattan çok bir özgürlük merakı… ‘İstediğim gibi ve istediğimi yazarım!’ halleri… Edebiyatı kurallardan soyutlamak ne kadar doğru sizce… Edepli, adaplı ve Türkçe’nin doğru kullanıldığı edebiyatı ‘kısıtlayıcı’ bir etken olarak görmek doğru mudur?

Bunda herkesin ve her şeyin biraz payı var bana göre. Politikacısından tutun da yazar-çizerine kadar bir aşure dil meraklısı doldurdu her yanı, işyeri adlarından tutun da  çeşitli yerlerde yazılan yabancı sözcük merakı iyiye alamet değil. Kültür emperyalizmi ulusları yutmaya dilden başlıyor ki kimse kimseyi anlayamayacak…  Bu soru biraz zor oldu. uzun uzun yazmak gerek. Bir sinemada yangın çıksa vatandaş ‘Exit ne?!’ diye bakıp kalacak, yangın çıkışını bulamayacak. Bunda msn ve internetteki yazışmaların da payı çok büyük. O kısaltmalar, işaretler.. Bir de ne bileyim sanki ayrı bir yazışma dili gelişiyor, herkes de ben başkalarından geri kalmayayım diye o dilsizlikte yarışıyor birbirleri ile.

Edebiyat yapıtlarında kullanılan dil de ona keza.. O kadar yabancı dil merakı aldı yürüdü ki yazarlarımızın cümle yapıları bile çeviri dile uygun bir hal aldı, sağ kulağı sol elle göstermeler mi dersiniz, şiirde anlaşılmaz bir dil sanki şiiri şiir yapan bu? Ben hala Nazımları, Ahmet Arifleri Enver Gökçeleri, Hasan Hüseyinleri okuyorum arkadaş. Elbette yeni akıma da söyleyeyim birkaç kısa şey… Ben yeraltı ile ilgilenmiyorum ve de okumuyorum o tür şeyleri.. Yapıt sözcüğünü özellikle kullanmadım. Herkes okumazsa sorun çözülür.

 

Evet… Gelelim sizin için önemli bir yeri olan ve Cide’de gerçekleşen Rıfat ILGAZ Kültür ve Sanat Festivaline… Bloklarınız da, makaleleriniz de, gezi ve gözlem yazılarınız da bu festivale ayrı bir ilgi gösterdiğiniz göze çarpıyor… Festivale yerli halkın ve dışardan gelenlerin gösterdiği ilgi ne düzeyde? Memnun olduğunuz ve sizi rahatsız eden anektodlar nelerdir bu festivalle ilgili?

 

İlimizdeki festivaller içinde kültür-sanat ağırlığı yönünden Cide’dekinin önemi daha büyük. Bunda  Rıfat Ilgaz’ın da anılması ayrı bir önem kazandırıyor. Buna ek olarak adına düzenlenen ödüller, 2006 Mayıs’ında Kastamonu Meslek Yüksek Okulunda yapılan Sempozyum benim için olduğu kadar ilde yaşayanlar için de çok değişik bir şey oldu. Tabii bu tür çalışmalar çok büyük bir katılımcı kitlesi ile yapıldığı için, ili canlandırıyor; bunun yanında yerel halktan katılım ve ilgini az olması böylesine bir konuda okulların öğrencileri için katılımı planlamaması üzüyor insanı. Bir diğer üzüntü de  yüze yakın bildirinin sunulduğu sempozyumun -aradan geçen 16 aya karşın- hala kitaplaşamaması… Yerel basının ilgisi güzeldi. Benim için önemli olan bir konu da değerli araştırmacı yazar Rasuh Nuri İleri ile bir öğle yemeği sonrası baş başa benim arabada yaptığımız özel sohbetti. Kameramı açmadığıma pişman oldum ama öylesi daha güzel oldu daha içten daha doğaldı. Bu konudaki dökümanları bir sitede topladım. Çok da beğeni topladı. http://gokirmak37.sitemynet.com/Festval2006/ Hacklenen Rıfat Ilgaz Arşivim yerine konuyla ilgilenenler duyurabileceğimiz Sarı Yazma- Rıfat Ilgaz Arşivi- http://sariyazma.blogcu.com/ bayağı yol aldı sayılır.

Peki, gelelim sizin de yaşadığınız, sevimli bir Kastamonu  kasabası olan Taşköprü’ye… Ben de yaz tatillerimi orada geçiriyorum… Bu yıl geldiğimde durum içler acısıydı maalesef… Tam bir tarih turizmi cenneti olabilecekken o, güzelim tarihi evlerin bir bir yok olduğuna, azaldığına, yerlerine hep taş binaların geldiğine şahit oldum… Restore projelerinin gerçekleşmemesinde en büyük etken halkın da vurdum duymazlığı… Sanki o yorgun evlerin sesini kimse duymuyor gibi… Olsa da olmasa da halk için pek bir önem arz etmiyor, gördüğüm kadarıyla… Siz bu konuda neler söylemek istersiniz? Mutlaka ki bizi Taşköprülü hemşehrilerimizden de okuyanlar olacaktır… Belki halkın biraz da olsa bilinçlenmesine vesile oluruz…

 Önce kasaba sözünü düzeltelim, ne de olsa bende tam Taşköprülülük var senin gibi Yarı Taşköprü yarı Yozgatlı  değilim. Taşköprü Bir ilçe merkezi..  Konuya gelirsek, o konu bana göre daha derin boyutlu bir konu, varlıklı kesim o tür evleri zamanında yıkıp yerlerine apartmanlar, dükkanlar, hanlar hamamlar yaptı o tarihsel doku ile istediği kadar oynadı; Garibanların tek barınağı olan evler kaldı sit alanı kapsamında. Yıksa yıkamaz, yapsa yapamaz, restore edemez. Yapsatçıya verip bir kaç daire bir kaç dükkan alsa alamıyor, eve devlet ve kurumlar sahip çıkmıyor, çıksa da değerini vermiyor, acayip bir durum. Tıpkı Nasrettin Hoca fıkrasındaki gibi: Hani oğlan demiş ya, “baba ben bir hırsız yakaladım”, “al gel oğlum” demiş Hoca. “Gelmiyor baba”.. “Bırak gitsin oğlum”, demiş… “Gitmiyor baba”, demiş… O konuda kimin kimi yakaladığı belli değil…  O yapıların sahiplerini durumları da çok zor aslında.  Kat kat, koca koca beton yapılar arasında bir kaç garibanın bir kaç tarihi koruma altındaki mal varlığı, tek sermayesi, başını soktuğu evi, o da dökülüyor, nerdeyse başına yıkılacak… Bu da olayın başka bir cepheden görünüşü tabii ki…

 

 

Umarım bu konuda gereken adımlar bir an önce yapılır… Ben gerçekten o evler olmadan Taşköprü’yü düşünemiyorum… O evleri gezmek, incelemek, hele ki fotoğraflarını çekebilmek ayrı bir yaşam gibi benim için… Gerçekten eğer böyle çarpık bir düzende giderse o evler kalmayacak ve oraya dışardan bir gezgin / tatilci olarak gelmek içinde bir sebep kalmayacak… Tabii yeğen olarak her zaman bir sebep var ( Gülerek )… Neyse, bu güzel ve sıcak sohbet için çok teşekkür ediyorum, kendim ve okurlarım adına… Sizin gibi memleket sevdalısı, yaşadığı toprakları sahiplenen ve seven edebiyatcı, eğitimcilere her zaman ihtiyacımız var…

Ben de teşekkür ediyorum… Çalışmalarını beğeni içinde izliyorum, hayatta da başarılarının devamını diliyorum…

14 Kişi tartışıyor “Ali ŞAHİN Röportajı”

1. Asu yazmış
   September 13th, 2007

   Röportajını keyifle okudum. Bizler röportaj dendiği zaman hep ünlü isimler flaş isimler anlarız. Ama senin röportajların bu kalıpları yıkıyor. Tanınmış isimlerin yanında hiç tanımadığımız, kim bilir bize uzak hangi şehirlerde yaşayan ve hiç görmediğimiz insanlarda getiriyorsun buraya. Ali ŞAHİN’den de çok şey öğrendim sayende. Çok uyumlu ve şeker bir dayı & yeğensiniz. İkinizede teşekkür ediyorum.

2. türker yazmış
   September 13th, 2007

   Edebiyat sanatı insanlardaki ruh inceliğini ortaya çıkarır.Ali beyde bu fazlasıyla görülüyor.Memleketi adına yaptığı şeyler çok güzel.Elinden gelen neyse onu yapıyor.Keşke herkes böyle duyarlı olsa çevresine karşı.

3. yücel yazmış
   September 13th, 2007

   Ellerinize, Yüreğinize Sağlık. Çok Güzel Röportaj Olmuş…Dayınıda Daha Yakından Tanımış Olduk… En Azından böyle çınarlarında hala varolduğunu öğrendik.

4. zafer yazmış
   September 13th, 2007

   Güzel bir röportaj olmuş. Hocamız soruları samimiyetle cevaplamış ama bişey dikkatimi çekti tam devrimci tipi var vallahi elinde gazete olan ilk fotoğrafta. ilk bakışta anladım

5. peyman yazmış
   September 13th, 2007

   cihan kardeşim bu güzel roportaj için teşekkür ederim, inşallah bu saygı ve sevgi dolu sitenle yaşamındada hep boyle ilkeli ve saygılı devam edersin.

6. alper yazmış
   September 13th, 2007

   gzl olmuş

7. feryäl yazmış
   September 13th, 2007

   İlk başta şunu söylemek istiyorum…Hep memleketi için çalışan bir eğitimci çarptı gözüme.Bunu herkes yapamıyor.Bu bir ayrıcalıktır.Birde şu konuda çok haklıydınız.Biri alıoyr mesela yazınızı forum sitesinde paylaşm olarak veriyor. Alta yazılan yorumlar gerçekten iç acıtıcı oluyor…Son olarak;Cihan çok başarılı bir çalışma olmuş tebrik ederim:=)

8. Cemali yazmış
   September 13th, 2007

   Güzel bir çalışma çok hoş.Türkçe konusunda sayın Şahin’e aynen katılıyorum.Ama edebyat konusunda katılmadığım noktalar.Ben de bir insanın istediği gibi yazmasından yanayım..

   Sevgilerle…

9. Okan Yüksel yazmış
   September 13th, 2007

   Böyle bir insanın yeğeni olmak güzeldir, eminim. Söyleşi her zamanki gibi, oldukça güzel ve doyurucu…
   Artık izleyeceğimiz pek çok blog doğdu, bir o kadar da incelenecek arşivimiz oldu. Ali Şahin’e buradan tüm paylaşımları için teşekkürler.

10. Numan Karanlık yazmış
    September 13th, 2007

    Ali Şahin gibi vatandaşlarımızın, arkadaşlarımızın, dostlarımızın ülkemizde ve Kastamonu’da çoğalmasını dilerim. Bu ülkenin şarlatanlara değil, sorumluluk duyan, kendini olumlu yönde geliştiren kişilikli insanlara çok gereksinimi var. Ancak ülkemizdeki mevcut sistem insanlarımızı sadece kısa mesafeli şahsi çıkarlarını gören sürülere dönüştürüyor. Devrim kelimesini unutturmaya çalışan inkilap diyen bu sisteme karşı, daha insanca yaşamak için, daha uygar bir Türkiye için, daha özgür bir dünya için inadına DEVRİM. Bireysel kurtuluş peşinde olmak yozlaşmak, toplumsal kurtuluş peşinde olmak güzelliktir. Türkiye’de de dünyada da hızlı bir yozlaşma söz konusu Ali ŞAHİN gibi dostlar bize bu dünyada yalnız olmadığımızı hatırlatıyor. Belki de herşeye rağmen bizim topraklarımızda daha insanca bir yaşam kurulabileceğini müjdeliyor. Önemli olan gönül yaşıdır. Okuduğum, araştırdığım, dağlara tırmandığım, insanlarımı sevdiğim, yozluklara karşı mücadelemi sürdürdüğüm müddetçe kendimi hep 19 yaşımda görüyorum. Ali ŞAHİN şu an üniversitelerimizde okuyan ve sürüye katılmış, yozlaşmış, bencil ve hazır yiyici öğrencilerden çok daha delikanlıdır. Daha gençtir.

11. gülcan yazmış
    September 13th, 2007

    cihan harikalar yaratmışsınız inan bana çok güzel olmuş ikinizlede gurur duydum.malum babam hep gururumdu ama
    sen harikalar yaratmışsın halacıgım tebrikler.

12. songül yazmış
    September 13th, 2007

    sevgili Ali Şahin’i gözlerim dolarak okudum. kendini tamamen mesleğine, öğrencilerine, yaşadığı yere adamak öyle kolay bir şey değil. insan içinden gelerek , yürekten yapar ancak bu kadar ard arda sıralı başarıları, güzellikleri, fedakarlıkları. ben tanıdığım bir kaç (üçü beşi geçmez ama) öğretmen tanıyorum ki ders bittiği anda bırakın okulda durup öğrencilerine yardımcı olmayı, bulunduğu şehirde dahi durmazlardı. en son düzenlenen Haldun Taner öykü ödülünü küçük bir köyde görev yapan bir ilkokul öğretmeni kazanmıştı. o geldi birden aklıma, hem öğrencilerini ihmal etmeden mesleğini yapıp hem de küçücük odasında yazılarını kaleme almıştı. öğretmenlik ve edebiyat ayrı bir aşk bence.ilkokul öğretmenliği - edebiyat, bayıla bayıla gıptayla imrendiğim iki güzel meslek ve sanat dalı. yıllardır haldun taner öykü ödülü için yazar dururum ama nafile. dayı - yeğen, sizleri inanın içtenlikle tebrik ediyorum, dayını tüm yaşamı içine hep başarı sığdırdığı için, seni de öyle yavan, saçma sapan gençlik akımlarına uymadan böylesine güzel bir blog yaşattığın için…
    sevgiler

13. shiver yazmış
    September 13th, 2007

    tamda bugün kültürel yozlaşma,dilimizi koruyalım konulu konferanstan geldim..
    Senin bu röportajınıda keyifle okudum..Evet hepimiz türkçeyi bozuk kullanıyoruz..Ben yok kullanmıyorum falan deme ayrıcalığına sahip değilim.Farkında olmadan ne çok yabancı dili türçemiz gibi kullanıyormuşuzz bugün birdaha anladım..
    Bunları yavaş yavaş yüklemişler beyinlerimize…

    Bunu yapmak kolaymı aslında düşününce çok zor değil..
    Ama fast food ‘da yemek yiyoruz,center’lerde alışveriş yapıyoruz,hospitallerde tedavi oluyoruzz…Peki bunların arasında nasıl düzelticeğiz türkçemizi?

    Dedim ya bende Türkçemi hakkıyla kullanan biri değilim..Ama çabalamanın gereğini anladım bugün bir daha..Öz benliğimize sahip çıkmalıyız..

    aman çok uzatmışım farkında olmadan:)
    hemen araya yabancı bir kelime kullanıp kaçayım:D:D
    bye;Ppp

14. kübra yazmış
    September 14th, 2007

    Bu dayın Rapunzel’in saçlarını kestim yazında anlattığın dayın (: Okur okumaz anladım.. Gerçekten yazdığın kadar varmış.. Olmasa sen yazmazdın ya zaten (:

Irna Uluçam Köprüsüne büyük açılış

Kalaycı Köyü ile Tasköy'e bağlı Irna mahallesi arasında yıllardır sorun olan ve büyük uğraşlar sonunda ağaç olan köprünün yerine beton köprü yapıldı.

Köprünün açılışı davul zurna eşliğinde 4 Ağustos 2007 Cumartesi saat 13-14 arasında yapıldı. Açılışa Mülki Başmüfettiş olan Kalaycı Güllüce mahallesinden Selahattin Ateş, Cide Kaymakamı Mustafa Ayhan, Azdavay Kaymakamı Salih Ayhan, Azdavay Belediye başkanı Osman Nuri Civelek, Şenpazar Belediye başkanı Mustafa Demir, Şenpazar Garnizon Komutanı, Şenpazar Emniyet Amiri, Azdavay ve Şenpazar İl Genel Meclisi üyeleri, Kasder Şişli Şube başkanı Erol Şahin, Tasköy ve Kalaycı Köyü Dernek yöneticileri ile köy halkının büyük katılımı ile yaklaşık 1200 kişi açılış coşkusunu yaşadı. Eski Kastamonu Milletveki Sinan Özkan ile Kastamonu Valimiz Mustafa Kara iyi dileklerini ileten mesaj gönderdiler.
Açılışta Mülki Başmüfettiş Selahattin Ateş ve Cide kaymakamı Mustafa Ayhan birer konuşma yaptılar.

Açılışta herkese yemek ikramı yapıldı.Açılış organizasyonunda büyük emekleri geçen Tasköy Dernek Başkanı Cemil Hırca, Tasköy Dernek Başkan Yard. Mustafa Cebeci, Tasköy dernek Yön.Kurulu üyesi ve Irna Sorumlusu Lütfi Kaya ile Tasköy derneği yön.kur.üyesi ve Irna sorumlusu Metin Kaya yoğun çaba gösterdiler.
Köprünün yapımında emeği geçenlere teşekkür eder, hayırlı olmasını dileriz.

100 yıllık tarihi çeşme kurudu

Kastamonu'nun Taşköprü ilçesi Avşar köyünde bulunan Osmanlı döneminden kalan tarihi 100 yıllık köyün tek içme suyu kaynağı olan çeşmesi küresel ısınmanın etkisiyle kurudu.

Köy muhtarı İbrahim Çakır, köyün suyunun bu yıla kadar hiç kesilmediğini belirterek, "Köyümüzde yaklaşık 100 yıldır akan su aşırı kuraklık nedeniyle kesildi" dedi.

Köyün yaşlılarından Musa Doğan ise "Benim dedem dahi bu çeşmenin ne zaman yapıldığı konusunda bir bilgiye sahip değil bu çeşmenin hiç kuruduğunu bilmem bu yıl ne olduysa çeşmemiz kurudu biz de suyumuzu komşu köylerden temin ediyoruz'' şeklinde konuştu.

Tarihi çeşmenin suyunun Horasan arkları ile köye geldiğini ifade eden Musa Doğan, "Geçen yıllarda bunları borularla değiştirmek istedik fakat suyun çıktığı yere ulaşamadığı için tekrar kapatarak eski halinde bıraktık" dedi.

iha

Yayın Tarihi : 16 Ağustos 2007 Perşembe

http://www.kenthaber.com

Kuraklık çeltik üretimini düşürdü

Türkiye'de en kaliteli çeltiğin yetiştiği yerlerden biri olan Kastamonu'nun Tosya ilçesinde kuraklıklar sebebiyle çeltik üretimi düştü. Tosya Belediye Başkanı Sait Gülabacı çeltik üretiminin geçen yıla oranla yüzde 20 azaldığını söyledi.

Küresel ısınmanın sebep olduğu kuraklık ve aşırı sıcaklar, Tosya ilçesindeki çeltik tarlalarını da olumsuz etkiledi. Çeltik üretimindeki en önemli faktörün su olduğunu belirten Belediye Başkanı Sait Gülabacı, susuzluk sebebiyle çeltik veriminin düştüğünü ifade etti. Çeltik üretiminin sulu tarıma dayandığını, kuraklık sebebiyle de üretimde sorunların yaşandığına dikkat çeken Gülabacı, "Devrez Çayı'ndaki su bitme aşamasına geldi. Devlet Su İşleri tarafından açılan kuyular da kurumak üzere. Devrez Çayı üzerine kurulacak olan Kızlaryolu Barajı yapılmadığı için çeltik üretiminde sorunlar yaşıyoruz. Geçen yıla oranla çeltik üretiminde yüzde 20'lik bir düşüş var ancak kesin sonuç hasat sonunda belli olur" dedi.

Kızlaryolu Barajı'nın yapıldığı taktirde 150 bin dönüm arazinin su sorununun ortadan kalkacağını belirten Gülabacı, "Tosya'da 10 ile 20 bin dekar arası alanda çeltik üretimi yapıldı. Avrupa Birliği kapsamında suluca ve çiftel toplulaştırma projesini faaliyete geçirme çalışmaları devam ediyor. Bu proje gerçekleştiği taktirde bu bölgelere de çeltik ekilerek üretim iki kat daha artacak" diye konuştu.

iha

Yayın Tarihi : 17 Ağustos 2007

MERKEZ ULU CAMİİ ONARIMI BİTTİ

 27 Ocak 2007 tarihinde tamiratına başlanan İlçemiz Merkez Ulu Camii tamiratı bitirildi. 27 Ocak 2007 tarihinde cemaatin yardımı ile caminin eşyası toplandı. Sadece duvarlarının ve mihrabının çini yapılması amacıyla caminin sıvaları dökülerek yeniden sıvandı. Halkın talepleri ile caminin ahşap olan tabanı sökülerek Aybasan Yakınca Mahallesi, Edeler Köyü, Korucak Mahallesi, Dereköy Köyü, Karaman Mahallesi ve betonda tekrar Aybasan Yakınca Mahallesi gençleri ve birkaç hayırsever tarafından unutulmaya yüz tutmuş imece usulü ile yaklaşık 220 m³ dolgu malzemesi kullanılarak tabana beton atıldı. Daha sonra duvarlar, mihrap, minber ve kürsü Kütahya çinisi ile kaplandı. Caminin tabanına yerden ısıtma sistemi yapıldı ve üzerine şap atıldı. Alt kattan çıkan lambriler üst kata monte edildi. Tavanda eskiyen yerlerin tamiratı yapıldı. Tavan ve duvarlar yeniden boyandı. Caminin ses sistemi yenilendi. Alt katına %100 yün halı yapıldı. Kubbelerine nakış süsleme yapıldı. Ayrıca yaz aylarında serinlemesi için camiye yedi adet vantilatör takıldı. Cami görevlilere tarafından bahçe düzenlemesi de yapılan Merkez Ulu Camii Şenpazar’ımıza yakışır bir cami oldu. Camide yapılan bütün bu çalışmalarda Müftülük personeli ile mahalle ve köylerde görev yapan bütün imam-hatipler örnek bir davranış sergileyerek çalışmalara katıldılar. İlave kısmında namaz kılınmaya devam edilen cami bazı eksiklikleri ile birlikte (taban halısı, ses sistemi, soğutma sistemi vs..) 27 Nisan 2007 Cuma günü tam kapasite ile kullanıma açıldı. 10 Ağustos 2007 tarihi itibarıyla soğutma sistemi de faaliyete geçirilerek planlanan bütün eksiklikleri giderildi.

Taşköprü festivale hazırlanıyor

Kastamonu/Tarih ve Coğrafya

1.Konumu Ve Doğal Yapısı

Kastamonu ili Batı Karadeniz bölgesinde 41 derece 21′ kuzey enlemi i!e 33 derece 46′ doğu boylamları arasında yer alır. Deniz seviyesinden yüksekliği 775m.dir.Yüzölçümü 13.108,1 km2dir.

Kastamonu İli çoğunlukla engebeli arazilerden oluşmaktadır, ilin kuzeyinde Batı Karadeniz Dağları bulunmaktadır. Karadeniz sahiline paralel olarak isfendiyar (Küre) Dağları uzanmaktadır. Münferit olarak Yaralıgöz Dağı (1985m.), Göynük Dağı (1770m.), Dikmen Dağı (1471m.), Kurtgirmez Dağı (1450 m.) ,Güruh Dağı (1493m.), Ballıdağ {1400 m.),lsırganlı Dağı, Harami Dağı ve Elek Dağı önemli yükseltileri teşkil etmektedir. İlin güneyinde ise İlgaz Dağları uzanmaktadır. Bu Dağlar yüksek ve devamlıdır. Kuzeyde Gökırmak ve Araç Çayı, güneyde ise Devrez Çayı vadileri ile sınırlanmıştır. En yüksek noktası Çatalılgaz tepesi (2565m.) dır.

Kastamonu ili genel olarak dağlık olduğundan geniş ovaları yoktur. Buna karşılık vadiler etrafında ovacıklar göze çarpmaktadır. En önemlisi Gökırmak vadisidir. Devrez vadisinin il hudutları içinde kalan kısmı Tosya Ovasını meydana getirmektedir. Araç Çayı ve Daday Çayt gibi küçük çayların oluşturduğu ovalarda oldukça küçüktür.

2.Doğal Bitki Örtüsü

Kastamonu ilinde orman ve fundalıklar önemli bir oran teşkil etmektedir (%64), ormanlar daha fazladır (%56) ve Kastamonu İl merkezinin kuzeyinde sahil şeridi boyunca uzanan dağ silsileleri üzerinde iyice sıklaşır ve bu bölgeler sık orman bölgesidir.İlin Güneyinde İlgaz bölgesinde de yaprağını dökmeyen oldukça sık orman örtüsü hakimdir, ilde genelde orman ağaçları Kızılcam, Karaçam, Sarıçam, Göknar, ardıç gibi ibrelilerle Kayın, Meşe, Kavak, Kestane ve Çınar gibi yapraklılardan oluşmaktadır. Ayrıca Ormangülü, Çobanpüskülü, Kocayemiş, Böğürtlen, Yabani fındık gibi ağaççıklar da görülmektedir. Yağış ve nem oranı yüksek olduğundan zengin bir orman altı örtüsü vardır.

Ağaç örtüsünün bulunmadığı ve tarım yapılmayıp mera olarak kullanılan kısımlarda çeşitli türden buğdaygil ve baklagil yer bitkileri yer almaktadır. Bunun dışında örtünün bozulduğu yerlerde bazı dikenli bitkiler görülmektedir.

3.Kastamonu İli Fizyoğrafyası

Kastamonu İli çoğunlukla engebeli ve karışık arazilerden oluşmaktadır. İlin kuzeyini batı Karadeniz dağları kaplamaktadır. Karadeniz sahiline paralel olarak uzanan bu sıradağlara İsfendiyar (Küre) dağları adı verilir. Münferit olarak Yaralıgöz dağı (1985m), Göynük dağı(1770m), Dikmen dağı (1471m), Kurtgirmez dağı(1450m), Güruh Dağı(1493m), Ballı dağı (1400m), lsırganlı dağı, Harami dağı ve Elekdağ önemli yükseltileri teşkil etmektedir.İlin Güneyinde ise Ilgaz dağları uzanmaktadır.Bu dağlar yüksek ve devamlıdır. Kuzeyde Gökırmak ve Araç çayı, Güneyde ise Devrez çayı vadileri ile sınırlanmıştır. En yüksek noktası Çatalılgaz tepesi (2565m)’dir.

Kastamonu İli genel olarak dağlık olduğundan geniş ovaları yoktur. Buna karşılık vadiler etrafında ovacıklar göze çarpmaktadır. En önemlisi Gökırmak vadisidir.Devrez Vadisinin İl hudutları içinde lalan kısmı Tosya Ovasını meydana getirmektedir.Araç Çayı ve Daday Çayı gibi küçük çayların oluşturduğu ovalarda oldukça ufaktır.

İlde plato olarak Devrekani Ovası ile İlgaz eteklerinde oluşmuş Kadı Dağı gösterilebilir.

4.Kastamonu İli Drenaj Yapısı

Kastamonu ilindeki suların drenajı Gökırmak, Devrez çayı, Valay çayı, Araç çayı ve bunların kolları tarafından sağlanmaktadır. Gökırmağın en Önemli kolları Karaçomak, Karasu, Kumluca, Karadere. Akkaya ve Dona dereleridir ve Taşköprü İlçe sınırlarına kadar Daday çayı ismi ile akar. Valay çayı Devrekani sınırları içinden çıkarak Cide yakınlarından denize dökülür. Devrez çayı Ilgaz dağlarının güney eteklerinden çıkarak Tosya civarından geçer ve doğuya doğru akarak Kargı civarında Kızılırmağa karışır.Araç çayı Ilgaz dağlarından çıkıp Araç ilçesinden geçerek Karabük’te Soğanlı çayı ile birleşip Filyos adını alarak yoluna devam eder.

5.Alt Yapı

TOPLAM YOL AĞI

12. CİDE RIFAT ILGAZ SARIYAZMA KÜLTÜR VE SANAT FESTİVALİ YAPILDI

RIFAT ILGAZ KÜLTÜR VE SANAT EVİ AÇILDI

Kadir İncesu

Rıfat Ilgaz ölümünün 14. yılında doğum yeri olan Kastamonu’nun Cide ilçesinde düzenlenen Cide Rıfat Ilgaz Sarıyazma Kültür ve Sanat Festivali kapsamında yapılan etkinliklerle anıldı.

Bu yıl 12. si düzenlenen Cide Rıfat Ilgaz Sarıyazma Kültür ve Sanat Festivali’ne Cide Kaymakamı Mustafa Ayhan, Cide Belediye Başkanı Nejdet Demir, Kastamonu Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Bahri Gökçebay, CHP Kastamonu Milletvekili Mehmet Yıldırım, Aydın Ilgaz, Nilgün Ilgaz, İstanbul’dan gelen CUMOK üyeleri ve Rıfat Ilgaz dostları katıldı. Etkinlikler kapsamında Rıfat Ilgaz’ın 1911 yılında doğduğu, müzeye dönüştürülen evin de açılışı yapıldı.

Şiddetli yağmur nedeniyle Memduh İner Kültür Salonu’nda yapılan saygı duruşu ve İstiklal Marşı’nın söylenmesinden sonra Belediye Meydanı’ndaki Atatürk Anıtına çelenk bırakıldı.

Memduh İner Kültür Salonu’nda devam eden açılışta ilk olarak, Rıfat Ilgaz Kültür Merkezi adına Aydın Ilgaz söz aldı. Oldukça duygulu olduğu gözlenen Aydın Ilgaz zaman zaman gözyaşlarını da tutamadı. Aydın Ilgaz, Cide’de “değişim” için ilk adımların Rıfat Ilgaz Kültür ve Sanat Evi’nin açılmasıyla atıldığını belirterek “Eminim ki babam da bizleri bir yerlerden gururla, mutlu bir şekilde izliyordur.” dedi. Rıfat Ilgaz’ın Sarı Yazma romanında söylediği “ne iyi etmiş de anam beni bu cana yakın memlekette doğurmuş” sözünü hatırlatarak “Geçen yıl Kastamonu Meslek Yüksekokulu’nda Prof. Dr. Bahri Gökçebay önderliğinde yaklaşık yüz yazar ve akademisyenin katıldığı bir sempozyum düzenlendi. Kastamonu Meslek Yüksekokulunún Kastamonu Üniversitesi, Prof. Dr. Bahri Gökçebay’ın da rektör olması hepimiz için bir şanstır. Önümüzdeki yıl Cide’mize bir meslek yüksek okulu açılırsa, Cide’miz geleceğe daha sağlam adımlarla yürüyecektir. Yine kaymakamımız Mustafa Ayhan’ın çabalarıyla Cide Halk Eğitim merkezi yenilendi. Ve toplantı salonuna Rıfat Ilgaz adı verildi. ‘Cide’nin geleceği’ dediği gençler Rıfat Ilgaz’larına sahip çıkıyorlar.” dedi.

Daha sonra söz alan Kastamonu Üniversitesi rektörü Prof. Dr. Bahri Gökçebay ise; Kastamonu’nun Türkiye’nin 17. büyük ili olmasına rağmen eğitim kurumları yönünden fakir olduğunu, siyasi otoritenin de desteğiyle bir eğitim hamlesine girişeceklerini belirterek  “Rektör olduktan kısa bir süre sonra gerek Cideli yöneticiler gerekse Aydın Ilgaz ziyaretime gelerek ‘okul’ isteklerini belirttiler. Önümüzdeki eğitim yılına Cide’de bir meslek yüksekokulu açacağız, Cidelilerle el ele vererek…” dedi.

Rıfat Ilgaz’ın 1911 yılında doğduğu evi, 14 ay gibi kısa bir sürede aslına uygun olarak yeniden yapan ve 12. Cide Rıfat Ilgaz Sarıyazma Kültür ve Sanat Festivali’ne yetiştiren, Cide Belediye Başkanı Nejdet Demir ise, siyasetçi değil hizmet adamı olduğunu belirterek sözlerine şöyle devam etti “Bugün benim için çok önemli bir gün… Ömrümün en önemli hizmetini gerçekleştirdiğimi düşünüyorum. Lise öğrencisiyken tanışma şansı bulduğum Rıfat Ilgaz’ımızın doğduğu evin yapımını tamamlamak benim için çok önemliydi. Evin yapımında emeği geçen kaymakamımız Mustafa Ayhan, belediyemiz işçilerine ve Rıfat Ilgaz dostlarına teşekkür ederim.”

CHP Kastamonu Milletvekili Mehmet Yıldırım ise Rıfat Ilgaz’ın romanları ve şiirleriyle tarihe sığmayan bir dev olduğunu hatırlatarak, Rıfat Ilgaz’a sadece Cide’nin değil aydınlık Türkiye’nin ihtiyacı olduğunu belirtti.

Son olarak söz alan Cide Kaymakamı Mustafa Ayhan ise “Festivaller düzenlendikleri yerlerin birlik ve beraberliklerini geliştiren toplumsal bayramlardır. Rıfat Ilgaz Kültür ve Sant Evi’nin açılması bana göre bu yılın en önemli olayı. Cide halkı Rıfat Ilgaz’ın mirasına sahip çıkmalı… Rıfat Ilgaz ne iyi etmişte Cide’de doğmuş” dedi.

Açılış konuşmaları sonrası Cumhuriyet İlköğretim Okulu öğrencilerinden oluşan Sarıyazma Folklor Ekibi’nin gösterisi ilgiyle izlendi.

Belediye meydanından başlayan festival yürüyüşüne ise Cide halkı büyük ilgi gösterdi. İlk olarak Cide Toplum Merkezi’nin (CİTOM) açılışı yapıldı.

Yürüyüş kortejini Rıfat Ilgaz’ın doğduğu evin önünde bugüne kadar düzenlenen festivallerde görülmeyen bir kalabalık bekliyordu. Yaklaşık 2000 kişinin alkışları arasında Cide Kaymakamı Mustafa Ayhan, Cide Belediye Başkanı Nejdet Demir, Kastamonu Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Bahri Gökçebay, CHP Kastamonu Milletvekili Mehmet Yıldırım, Cide ADD’nin geçtiğimiz dönem başkanlığını yapan Huriye Öztürkoğlu ve Aydın Ilgaz tarafından Rıfat Ilgaz Kültür ve Sanat Evi’nin açılışı yapıldı. Cide Halk Eğitim Merkezi Folklor grubunun gösterisi sonrası, açılışı yapılan

Rıfat Ilgaz Kültür ve Sanat Evi’nin bahçesinde bir kokteyl düzenlendi.

Kokteyl sonrası CİTOM- Rıfat Ilgaz Toplantı Salonu’nda Recai Yılmaz tarafından hazırlanan “Rıfat Ilgaz ve Cide” konulu bir dia gösterisi sunulurken, öğrencilerde Rıfat Ilgaz’ın şiirlerini okudular.

Festivalin ikinci günü Cide Atatürkçü Düşünce Derneği’nin bahçesinde Rıfat Ilgaz dostlarının katılımıyla yapılan kahvaltı sonrası “Karatma geceleri” izlendi.

Cideli dostlarının Rıfat Ilgaz’ı anlatacağı etkinlik öncesi Karabey Aydoğan kısa bir türkü resitali sundu.

Sonrasında ise söz Rıfat Ilgaz dostlarına verildi…

Nejdet Demir (Cide Belediye Başkanı):

Duygularımı anlatmakta zorlanıyorum. 9–10 yaşlarından itibaren hem okuyan hem de çalışan birisiydim. İnşaatlarda demir bükerdik. Lisede okurken, dersimiz olmadığı zamanlarda Rıfat Ilgaz’ın yanına giderdik arkadaşlarımla… Rıfat Hoca benim ve arkadaşlarımın çalışmaktan nasırlaşmış ellerimize bakar, saçlarımızı sevgiyle okşardı. İşte emekçiden, ezilenden yana olan tavrı beni doğduğu evi yapmaya yöneltti. Bu konuda Devrek’ten arayan emekli bir öğretmenin söylediklerini de unutamıyorum. Bir televizyon programı sonrası beni arayan –adını vermeyen- emekli bir öğretmenimiz şunları söylemişti: “Başkan televizyonda Rıfat Ilgaz’ın doğduğu evin halini görünce çok üzüldüm. Emekli maaşından başka geliri olmayan yatalak bir öğretmenim. Ben emekli maaşımı vermeye hazırım, yeter ki siz evi yapın.” O sözleri duyduğumda ne hale geldiğimi tahmin bile edemizsiniz. Ev bitince kendisine ulaşmaya çalıştık, bu mutlu günümüzde yanımızda olsun diye… Ulaşamadık maalesef… Seçim bildirgemde Rıfat Ilgaz’ın evini yapacağım, sarı barok çiçeği dikeceğim dedim, sözlerimi tuttum. Rıfat Ilgaz Cide’miz için büyük bir şans… Saygıyla anıyorum…

Hasan Sözen:

Tavizkâr olmayan bir dünya görüne sahipti…

12 Eylül’de bizi üniversiteye aldıklarında, gözlerimiz bağlı…

Rıfat Ilgaz ayakta duramıyor, 70 yaşında…

‘Ben sosyalistim’ deyip ayağa kalkmıyor... Şimdi düşünüyorum da kaç kişi böyle davranabilir. İnatçılığı, tutarlılığı, insan sevgisi ve emeğe verdiği değerle aydın bir dostumdu.

Ali Kesim (Yeni Cide Postası Sahibi)

Rıfat Ilgaz’ın “Mikrop’ları önce Cide’yi, sonra Kastamonu’yu sonrada bütün dünyayı sardı. Cide Devlet Hastanesi’nde yattığı günlerdi. Cide’ye yerleştiği dönemlerde ‘Çocuklarımıza mikrop bulaştırıyor!’ diyen dört kişi yanıma gelerek ‘Hocayı ziyaret etmek istiyoruz,’ dediler. Hoca’nın yanına gittik. Onları gördüğünde ‘yaklaşmayın, yaklaşmayın! Size mikroplarım bulaşır’ deyince hemen odadan çıktılar. Ben, hocam biz sizin mikroplarınızı gururla taşıyoruz, deyince ‘Zaten size söylemedim.’ Dedi.

Minibüsçü Süleyman Salcı

1983 yılında Batı Karadeniz gazetesinin Rıfat Ilgaz için imza günü düzenlediğini duymuştum. İmza gününün düzenlendiği kitapevine gidip, sıraya girdim. Beni görünce ‘Süleyman çık sıradan! Seninle işimiz var,’ deyip yanına çağırdı. Ertesi gün Safranbolu’da bir köy kahvesine gittik. Meğer Hababam Sınıfı’nın kahramanlarından ‘İnek Şaban’ o köyde oturuyormuş. Kahvedekilere ‘Burada ne derler buna?’ dedi. ‘Öküz Ahmet’ dediler. Bunun üzerine ‘Valla bu halk işini biliyor. Sadece cinsiyet farkı var.’ Dedi.

Huriye Öztürkoğlu:

Cideli bir ‘sarıyazmalı’ olarak Rıfat Ilgaz için bir şeyler yapmak beni mutlu ediyor. Rıfat Ilgaz’ın doğduğu evin müze olması Cide ADD üyelerini gururlandırmıştır.

Vildan Usta:

Rıfat Ilgaz gibi Cumhuriyet İlköğretim Okulu’nda okudum ve oraya öğretmen oldum. Yılsonu müsameresi için Rıfat Ilgaz’dan bir oyun yazmasını istedik. Türk Çocukları Türk Çocukları adlı oyunu yazdı, o oyunla Çatalzeytin Festivali’nde ödül kazandık… Daha sonara yine Rıfat Ilgaz’ın yazdığı Uzun Eşek ve Deniz Kızı Direk İster adlı oyunlarını oynadık.

Mesut Yılmazer:

 Rıfat Ilgaz’la evimizde kiracı olarak oturduğu günlerde tanıştım. Beş katlı evimizin dördüncü katında oturuyordu. Ruhi Su’nun plaklarını ilk kez onun evinde dinledim, Cumhuriyet gazetesini de ilk kez orada gördüm. Cide’de 12 Eylül operasyonlarının Rıfat Ilgaz’a karşı yapıldığını düşünüyorum. Elleri ve gözleri bağlı Rıfat Ilgaz ve dostları Mustafa Yılmazer, Mehmet Yıldırım ve Muammer Karayel’in mavi bereli komandolar arasında Cide caddelerinde dolaştırılarak karakola götürülmesini de gördüm. Babamın tutuklandığını duyunca da eve giderek, bütün sol içerikli kitapları ıslanmayacak şekilde kuyuya sarkıttım. Stadın orada buluna bir söğüt ağacına tırmanarak, karakoldaki hareketlenmeleri izledim. Cideli üç esnafın verdiği bilgiler ışığında aydınlar ve öğretmenler gözaltına alındılar. Son grupta 3 kız öğrenci de vardı. O gece dükkânda uyudum. Ertesi gün bizim eve de geldiler, Rıfat Ilgaz ve Fakir Baykurt’un kitaplarını aldılar. O günlerden beri bana ve benim gibi düşünenler komünist diyorlar. Cideliler o günlerde ne Rıfat Ilgaz’a ne de aydınlara sahip çıkmadılar. Şimdi ise Rıfat Ilgaz adına düzenlene festivalden para kazanıyorlar. Ama Rıfat Ilgaz onlar için hâlâ komünisttir. Cide’yi ve Cideliyi çok seven Rıfat Ilgaz buradan kırgın ayrıldı. O günlerde Rıfat Ilgaz’ı tanımadıklarını söyleyenler, bugün onun en yakın dostu olduklarını gururla söylüyorlar…

Rıfat Ilgaz Kültür ve Sanat Evi’nin bahçesinde yapılan Cide Yemekleri Kermesi, Cide dışından gelen konukların ilgisiyle karşılaştı. Öyle ki yemekler büyük bir iştahla yenirken, bir yandan da tarifler alındı.

Grup Efekt konseri öncesi Kastamonu Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Bahri Gökçebay’a festivale olan katkıları nedeniyle, Cide Kaymakamı Mustafa Ayhan, Cide Belediye Başkanı Nejdet Demir ve Aydın Ilgaz tarafından bir plaket verildi.

Prof. Dr. Bahri Gökçebay plaketini aldıktan sonra ise bütün Cidelileri mutlu eden şu sözleri söyledi “Seneye burada bir meslek yüksek okulu açacağız. Adını da Rıfat Ilgaz Meslek Yüksekokulu koyacağız.”

Cideliler çok sevdikleri yazarları Rıfat Ilgaz adına bir okula kavuşacak olmanın mutluluğuyla, Grup Efekt’in söylediği şarkılara neşeyle eşlik ettiler…

http://www.nasrullahgazetesi.net/