Hayatın dikenli yollarında yürürsün, yürüdükçe dikenler batar yüreğine...

Düz yolu bulamazsın, acıtır canını, yakar kavurur..

Neden? dersin..

Bir karıncayı bile incitmeyen, yaralı hayvanlara merhamet eden, gözyaşı döken "ben"..

Kötü olmak mı gerekir düz yolda yürümek için?..

Yapamazsın!

Çünkü merhamet timsalisin sen..

Bazen hayallere dalarsın, yalnızlığından bir an kurtulmak istersin.

Sevdiğinin yanında, başını omzuna koyarak nefesini hissedersin..

Öyle dalarsın ki uyanmak istemezsin..

Bir sınek vızıltısıyla sıçrarsın, için ürpererek..

Yine içinde ateş...Yine dikenli yollar..Yine yalnızlığım..

Yağmuru beklersin içindeki ateşi söndürsün diye..

Gözündeki yaş yağmurla yarış yapar yine sen galip gelirsin..

Güneşi istemezsin..

Çünkü senin gölünde güneş hiç doğmamıştır..

Karanlık odalar bir de sigaran seni hiç yalnız bırakmamıstır..

İlk bahar ne kadar güzel bir mevsim değil mi?

Toprak canlanır, böcekler, kuslar öter, ağaçlar çiçek açar..

Bu güzelliği bile farkedemezsin..

Çünkü kaderin sana ilk baharı

hiç yaşatmamıştır..

Yüreğin sadece kara kışı yaşamıştır..

Çünkü için hep titrer..

Rüyalara dalarsın..

Rüyanda sevdiğini ararsın, ararsın ama bir türlü bulamazsın..

Gözünde yaşlarla uyanırsın..

Rüyada bile hasretsin ona..

Pencereden dışarı bakamazsın..

Rüzgarda kokusu gelir, acıtır canını..

Hasreti daha da büyür yüreğinde..

Kendini kapatırsın dört duvar arasına..

Yine yalnızsın..

Yine acılarınla başbaşasın..

Senin için mutluluk yoktur hayatta..

Gülmek haramldır artık sana..

Hüzünlü sonbaharı yaşarsın ömrün boyunca..

Yüreğindeki yara hep kanar..

Kanadıkça yakar..Gözündeki yaş kan olur, yüreğine akar..

Yandıkça yanarsın..

Çareler tükenmiştir senin için..

Bataklığa düşen insan gibi çırpınırsın, çırpındıkça batarsın..

Çıkamazsın!!..

Kaderine isyan edersin,o da çare olmaz dertlerine..

Bitsin artık dersin..