Sevmek sevilmek ne kadar güzel kelimeler değil mi?

Ya sadece sevip karşılıgını bulamadıysanız işte o zaman yanarsınız.

İçinizde ki ateş sizi her an her saniye yakar, yandıkça yanarsınız.

Çaresi yoktur...

Siz damarınızdaki kanda bile onu gezdirirken o kendi hayatında mutludur.

Bu sizi iyice kahreder.

Bir an önce uyuymak, onu bir saniye bile olsa unutmak istersiniz.

Ama o ateş sizi uyutmaz.

Gözünüzü açtığınız anda aynı ateşle uyanırsınız.

Dualar edersiniz, sabır tesbihleri çekersiniz.

Kurtar beni Allah'ım diye gece gündüz yalvarırsınız ama yine yanarsınız.

Gözünüzdeki yaş hiç dinmez.

İçinizde ateş, gözünüzde yaş sabahlara kadar iki elinizi açar sabır diye yalvarırsınız.

Ama yine olmaz...

İnsanlardan kaçar hiç kimseyi görmek istemezsiniz.

Sadece aklınızda,beyninizde,ruhunuzda o vardır.

Oysa onun sizin çektiklerinizden hiç haberi yoktur.

Umrunda da değildir.

Ölmek istersiniz.Ama ölemezsiniz.

Yaşamak zorundasınız...

Çünkü size ihtiyacı olan yavrularınız vardır.Onları dahi gözünüz görmez.Keşeke yanan bir ateşte kül olsamda içimdeki ateş sönse diye düşünürsünüz.

Bunları yazarken bile hala titriyorum,gözümden yaşlar akıyor, içimi aynı ateş sarıyor.Neden neden diye isyan ediyorum..Arkasından tövbee...Ama hep böyle devam ediyor.

İnsan ömründe bir kere olsun gülmez mi?

Ama ben hiç gülmedim...

Hep yalnızdım ve yalnızım...

Ağlayan gözlerim artık gülmeyecek ve bunu bilmek bana daha çok acı veriyor.

Geçmişte asla mutlu olmadım, gelecekten de umut yok...

Nasıl yaşanır bu hayat?

Zaten yaşayan ölüsünüz....