|
>YAŞAM O KADAR CÖMERT DEĞİL
>
>Ya biz,
>Binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını
>ne yapıyoruz?
>Akşamüstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp
>Mırıl mırıl konuşabileceğimiz,
>Omzumuza dolanan bir kolun,
>Başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun,
>Belimizi kavrayan bir elin,
>Uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında
>Tanıyabiliyor muyuz onu,
>Değerini biliyor,
>Biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?
>Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp,
>Kendimizi hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir
başkasına,
>Bir yenisine ertelerken,
>Hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?
>Karşımıza zamansız çıkmış insanları yolun dışına sürerken,
>Bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı,
>Hiç hesaba katıyor muyuz?
>Hayat her zaman cömert davranmaz bize,
>Tersine, çoğu kez zalimdir,
>Her zaman aynı fırsatları sunmaz,
>Toyluk zamanını ödetir.
>Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların,
>Eskitmeden yıprattığımız dostlukların,
>Savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla
>Yapayalnız kalırız bir gün.
>Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,
>Ya da olanlar,
>Olması gerekenler değildir.
>Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,
>Gün gelir,
>Hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir.
>Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir,
>kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri
yakalamak.
>Bazılarının gelecekte sandıkları "bir gün",
>Geçmişte kalmıştır oysa.
>Hani şu karşıdan karşıya geçerken trafik ışıklarında rastladığınız,
>Omzunuzun üzerinden şöyle bir baktığınız,
>sonra da boş verip,
>"nasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıma çıkar" dediğinizdir.
>Oysa tam da o gün,
>Bu zalim şehri terk etmiştir o,
>Boş yere bu sokaklarda aranırsınız...
>
|
