Üzülmek için belki az sebeplerimiz var…
Çünkü gerçekten üzülmemizi gerektiren bir çok şey var…
Onların çektikleri zorlukları görünce,
Utanıyorum hayattan…
Benliğimden, ve değmeyecek şeyler için ağladığımdan utanıyorum!...
Olanlardan habersiz ve herkesin sevdiği biri…
Her şeyin en iyisini hak ettiği biri,
Kibar, sempatik ve güzel…
Kalbi tertemiz biri…
Annesinin kanser olmasını hiç hak etmeyen biri!
Onlarca kötü insanlar dururken,
Annesi kanser olan biri…
Ve bütün bunlardan habersiz biri…
Ara sıra kızsam ona, ya da küssem…
Kalbim dayanamıyor…
Çünkü onun yanında olmam gerektiğini biliyorum…
Belki o bunların hepsinden habersiz ama…
Yine de üzülüyorum…
Gözlerine baktıkça içim kan ağlıyor…
Ama bildiklerimi asla ona söyleyemem…
Kendisi öğrenmeden önce…
Bunu ona asla yapamam…
Ağlasam bazen sorsa bana sebebini söyleyemem…
Ama anlayamıyorum!
Onun gibi melek bir insana neden bunlar oluyor?!...
…
Ailesi boşanan ve hiçbir şey yapamayan biri…
Sadece ağlamakla yetinmek kolay mı?!!
Hiç bir şey yapamamak…
Bilemiyorum ama yapacağı ne var ki?
Onun yapacağı hiç bir şey yokken,
Ben de hiçbir şey yapamıyorum…
Onun yanında olduğumu biliyor ama ben yine de her gece,
Hayatın acımasızlıklarını düşünüyorum…
Daha onca melek gibi insanları,
yaşadıkları hiç hak etmedikleri şeyleri…
ve ben sadece ağlamakla yetiniyorum…
çünkü koca dünyanın bile karşı koyamadığı kadere,
ben hiç bir şey yapamıyorum…
“kendi aptal aşk hikayelerimiz…
belki bunlar için ağlıyoruz geceler boyu onu düşünüyoruz…
anlatmama gerek var mı? Bunların hepsini gayet iyi biliyoruz…
ama işte ağlamamız gereken şeyler!!
Üzülmemiz gereken şeyler!!
Onlar benim hayatımın anlamı…
anlamı ama ben onlara yardım olarak hiç bir şey yapabiliyor muyum sanki?...
belki şimdi kızdınız bana aşklarınıza laf söylediğim için…
ama ben de aşık oldum… ve bunlar daha önemli…
dostlarımızın yerini ne tutabilir ki?
Onların acılarını paylaşmamız gerekmez miyiz?
Ama bazı acılar var ki ne acısını paylaşabiliyor, ne de onu anlayabiliyoruz…
Anlatmak istediğim belki “karşılıksız aşklarımız” yerine arkadaşlarımızla birlikte ağlamak…”
“ÇÜNKÜ ONLAR BİZİM HAYATIMIZ VE YAŞAM KAYNAĞIMIZ”