Zamanla ve yaşadıkça anlıyorum hatalarımı…
İlk başta sen bir hataymışsın,
Sonra da bu kalple yaşamayı seçmek.
Gidiyorsan eğer,
Söyleyecek pek bir sözüm yok,
Zaten boğazıma takılıyor kelimeler, konuşamıyorum…
Söyleyebilsem de,
Sana ağlayarak yalvarıp, kal diyecek değilim…
Gururum var benim!
Oyuncak bebekmiş gibi oynayıp,
Ve bir çöpmüş gibi attığın,
Bir gururum var…
Ve benim bir kalbim var!,
İlk önce benden iyi bakacağım diye izin alıp,
Söküp aldığın,
Sonra da değersiz bir ev eşyasıymış gibi çatıya kaldırdığın,
Bir kalbim var…
En önemlisi de benim bir ruhum var,
Senle ya da sensiz,
Yaşamakla ölmek arasında,
Amansızca savrularak giden,
Bir ruhum var…
Ve benim bir “sen” im var,
Beni ağlatmayı çok seven,
Üzmeyi çok isteyen bir “sen”im var,
Her ne yaparsa yapsın,
Üzmeye kıyamadığım bir SEN…