Şimdi… biraz ağladım, biraz bağıra bağıra avril şarkıları söyledim, ve buradayım…Kulağımda avril müzikleri, sözleri ruhumu okşuyor, ruhumu yansıtıyor…
İsnt any one trying to find me?
I want somebody come and take me home!
İt’s a damn cold night…
Biliyorum belki bunun böyle olmasının sebebi benim, ama bu kadarını da hak etmedim…
benden nefret etmeni hiç istememiştim… ve şu anda gerçektende “yalnızım”… hep yalnız oluyorum sanıyorum ama yalnızlık bu!! Yalnızım çünkü sen yoksun! Ne hayallerimde ne hayatımda… hayır bu kadarını da hak etmedim…
Bilemiyorum… gidiyormuşsun, aslında sana sevdiğimi söyleyecektim içimde kalmasın eni her geçen gün biraz daha bitirmesin diye… olmuyor işte!!! Unutamıyorsun!!! Unuttum diyorsun ama o hep senin kalbinde… kendi telefonum “o”nun telefonu ne fark ederdi? Sana seni sevdiğimi söyleyecektim, her şeyi göze almıştım… tüm herkese duyurmandan, beni yerin dibine batırmandan, hatta en değerli duygum “gurur”umu kırmandan … ama sen beni tersledin… sonra da arkadaşımla kavga etmişsin… hayır ben bunları hak etmedim…
yoksa ettim mi?
Başımda inanılmaz bir ağrı var, hap aldım ama geçmedi demek ki hasta falan değilim, psikolojimden dolayı… aslında biliyordum ama emin olmak istemiştim.
Bana nefret dolu bakacak olsan bile seni son kez görmek isterim… ya da istemem… tekrar bunu kaldıramam sanırım…
Hayal bile kuramıyorum artık… seninle yapabildiğim tek şeyi… ama gerçekten de başım çok ağrıyor… vücut enerjimin vücudumdan alınmış gibi hissediyorum, ellerime bile ağırlık çöktü… ama ben Deprosyona girmek istemiyorum…
Ben sadece seni seviyorum…
Yanlıştı her şey, en önemlisi de ben… yanlış düzene göre dizilmiştik… büyük bir hesaplama hatası vardı… ama yine de “Allah”a bir şey söyleyemem… aslında hepsi benim elimdeydi ama… bilemiyorum artık hiçbir şeyi her şey artık bulanık geliyor, doğru ve yanlış ayırt edilemiyor… ama bu düzenin yanlış olduğunu kavrayabiliyorum.
…
PEMBE GÜNLÜK
Küçük bir hediye paketi istiyorum,
İçinde sen,
Yanında bir kalem ve güzel bir günlük…
Hani dışı tüğ kaplılar var ya,
Olursa da pembe,
Her şeyin siyah olmasından bıktım da…
Biraz toz pembe olmasının istiyorum hayatımın,
Çok şey mi istiyorum?...
Yada vazgeçtim sen olmasan da olur,
Günlüğün içinde bir fotoğrafın olsun yeter,
Bakınca seni hatırlarım,
Belki de gülerim halime…
Bilinmez ki zaman ne gösterir…
Ama senin fotoğrafın olan,
O tüğlü pembe günlüğü,
Seni istediğim kadar istiyorum…
...