Uzun zaman oldu,
Gözlerinde kaybolmayı bırakalı…
Çünkü gözlerinde her kaybolduğumda,
O kızı görüyordum gözlerinde,
Ve bu da bana çok acı veriyordu…
Bıraktığım onca kalbi düşününce,
Şimdi nerde yanlış yaptığımı anlıyorum.
Anlamaya çalışmamıştım hiçbir kalbi,
Hiç birine değer vermemiştim…
Ama şimdi…
Hepsinden özür diliyorum…
Hani derler ya,
İnsan bir şeyi kaybetmeden değerini anlayamazmış…
Hani şimdi de ben herkesi kaybettim ya,
Değerlerini anlıyorum…
Hep aynı mantık yürüyor bu dünyada nedense,
Gerçek aşk karşılıksız kalamaz,
Ama bu düzeni yavaş yavaş kırıyoruz galiba,
Gerçekten seviyoruz,
Ama karşılık bulamıyoruz…
Kırılan bütün kalplerle aynı kderi yaşıyorum,
Safça aşık oluyorum, ya da öyle sanıyorum…
Hepsinin de sonu aynı bitiyor,
Ya seven kalp bırakıyor, kalbi acısa da mecburen,
Ya bıkan kalp ayrılıyor, karşı tarafı hiç düşünmeden…
Aslında biraz da haksızlık değil mi bu yaşam?
Kimi mutlu bir dünyada buluyor kendini, gerçek dostlarıyla,
Kimi mutsuz bir dünyada buluyor kendini,satan arkadaşlarla…
Kader…
Biraz da haksızlık değil mi şimdi??
Özlesem de seni, asla sana kavuşamam,
İçimden haykırsam da seni sevdiğimi,
Ve “Gitme” diyişimi,
Asla bunu dışa yansıtamam…
Gün olur hatırlamak isterim seni kalbimde,
Senin bir fotoğrafını sakladım beynimde,
Arkada bir not;
Aşk asla kavuşamamaktır…